ఒంటె కన్ను

నేను సెలయేట్లో నా బకెట్ను ముంచానో లేదో, అంతలోనే మైదానం అంతటా ఒక తీవ్రమైన అరుపు వినిపించింది.
“రేయ్, అకాడమీషియన్, త్వరగా కానివ్వు, లేకపోతే నీ పళ్ళు రాలగొడతా!”
నేను కదలకుండా నిలబడి విన్నాను. నా నిజమైన పేరు కేమెల్, కానీ ఇక్కడ నన్ను ‘అకాడమీషియన్’ అని పిలుస్తున్నారు. నేను భయపడినట్లే జరిగింది. ఆ వైపు ఉన్న ట్రాక్టర్ భయంకరమైన నిశ్శబ్దంతో ఉంది. నా పళ్ళు రాలగొడతానని బెదిరించింది అబాకిర్. అతను మళ్ళీ నాపై విరుచుకుపడి, తిడుతున్నాడు, బహుశా నిజంగానే నన్ను కొట్టడానికి ప్రయత్నించవచ్చు. అక్కడ రెండు ట్రాక్టర్లు ఉన్నాయి, నేనొక్కడినే ఉన్నాను. నా ఒకే ఒక గుర్రపు బండితో వాటికి నీరు, ఇంధనం, లూబ్రికేటింగ్ నూనె, మరిన్ని సరఫరా చేయాలని నన్ను కోరుతున్నారు. రోజురోజుకూ ఆ ట్రాక్టర్లు ఈ ప్రాంతంలోని ఏకైక ఊట నీటి ప్రవాహానికి దూరంగా వెళ్తున్నాయి. ఇంధనం ట్యాంకులో ఉంచే ఈ విశాల ప్రపంచంలోని ఏకైక ఫీల్డ్ బేస్కు కూడా అవి రోజురోజుకూ దూరంగా వెళ్తున్నాయి. మేము దానిని మార్చడానికి ప్రయత్నించాము, కానీ ఆ ఆలోచనను వదిలేశాము, ఎందుకంటే బేస్కు కూడా నీటికి దగ్గరగా ఉండటం అవసరం. కానీ అబాకిర్ వంటి వ్యక్తికి ఇవేమీ పట్టవు. “నీ పళ్ళు రాలగొడతా” అని అంటాడు, “నేను ఇక్కడ గాడిదలా కష్టపడుతున్నాను, ఎవడో పొగరుబోతు యూనివర్సిటీ విద్యార్థి వల్ల నా సమయాన్ని వృథా చేసుకోలేను!” అని అంటాడు.
కానీ నేను అసలు యూనివర్సిటీ విద్యార్థినే కాదు. నేను ఏ ప్రవేశ పరీక్షలూ రాయడానికి ప్రయత్నించలేదు. స్కూల్ పూర్తయిన వెంటనే నేరుగా అనార్ఖాయ్కి వచ్చాను. మమ్మల్ని సాగనంపే ముందు జరిగిన సమావేశంలో, మేము కూడా “భయమెరుగని పయనీర్లు, నూతన వ్యవసాయ భూముల వీర విజేతలం” అని చెప్పారు. ప్రారంభంలో నేను అలాగే ఉన్నాను. కానీ ఇప్పుడు? దీనిని గట్టిగా చెప్పడానికే నాకు సిగ్గుగా ఉంది. ఒక అకాడమీషియన్. నన్ను అలా పిలవడం ప్రారంభించింది అబాకిర్. అందులో నా తప్పు కూడా ఉంది. నా ఆలోచనలను నాలోనే ఉంచుకోలేను, గాలిలో తేలిపోతూ గట్టిగా పగటికలలు కంటాను, దాంతో జనాలు నన్ను చూసి నవ్వుతారు. ఇది నా తప్పు కాదు, మా చరిత్ర మాస్టారు తప్పు కూడా అని వారికి తెలియదు. ఆయన పేరు అల్దియారోవ్. ఆయనకు ఇక్కడి చరిత్ర తెలుసు. ఆయన చెప్పినవన్నీ నేను ఇష్టంగా విన్నాను, ఇప్పుడు దానికి ప్రతిఫలం అనుభవిస్తున్నాను….
నా డ్రమ్ము ను పూర్తిగా నింపకుండానే నేను ఆ గుంతలోంచి రోడ్డుపైకి బండిని తోలాను. నిజానికి ఇక్కడ అసలు రోడ్డే లేదు. నా బండితో అటూఇటూ తిరగడం వల్లనే అది తయారైంది.
ఆ ట్రాక్టర్ ఒక పెద్ద నల్లటి పొలం చివరి అంచున నిలబడి ఉంది. క్యాబ్ పైకప్పుపై అబాకిర్ కూర్చుని, తన పిడికిలు ఊపుతూ, నన్ను తీవ్రంగా తిడుతున్నాడు.
నేను నా గుర్రాన్ని కొట్టాను. పీపాలోంచి నీళ్ళు చిమ్మి నా వీపును తడిపాయి, కానీ నేను ఎంత వేగంగా వెళ్ళగలనో అంత వేగంగా తోలాను.
నేనే స్వయంగా ఇక్కడికి రావాలని కోరుకున్నాను. నన్ను ఎవరూ బలవంతం చేయలేదు. ఇతరులు కజకిస్తాన్కు వెళ్లారు, అక్కడ నూతన భూముల అభివృద్ధి జోరుగా సాగుతోంది, పేపర్లలో కూడా గొప్పగా రాశారు. కానీ అనార్ఖాయ్కి వచ్చిన ఏకైక వ్యక్తిని నేనే. ఇక్కడ దుక్కి దున్నే రెండు ట్రాక్టర్లతో ఈ వసంతకాలంలోనే పని ప్రారంభమైంది. గత ఏడాది, ఇక్కడ మా బాస్ అయిన ఆర్గ్రోనమిస్ట్ సోరోకిన్, ఒక చిన్న పొలంలో వర్షాధార పంట బార్లీతో ప్రయోగం చేశాడు. పంట బాగానే వచ్చిందని జనాలు చెప్పారు. పరిస్థితులు ఇలాగే కొనసాగితే అనార్ఖాయ్ మైదానంలో పశువుల మేత సమస్యను పరిష్కరించడం సాధ్యమవుతుంది.
ఈలోగా, మనం చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి. వేసవిలో అనార్ఖాయ్ చాలా పొడిగా, వేడిగా ఉంటుంది, ఎంత అంటే రాతి ముళ్ళుమొక్క కూడా నిలబడే ఎండిపోతుంది. శీతాకాలం కోసం తమ మందలను ఇక్కడికి తోలుకొచ్చే సహకార ఫారమ్లు శరదృతువులో ఈ భూమిని దున్నడానికి, నాటడానికి సాహసించవు. ఇతరులు ఎలా చేస్తారో చూడటానికి వేచి చూస్తున్నాము. అందుకే మేము ఇక్కడ చాలా తక్కువ మంది ఉన్నాము. కేవలం ఇద్దరు ట్రాక్టర్ డ్రైవర్లు, ఇద్దరు ట్రైలర్ సహాయకులు, వంటమనిషి, అగ్రోనమిస్ట్ సోరోకిన్, నీళ్ళు మోసే నేను. అంతే, అంతమందిమే ఉన్నాం. మన గురించి ఎవరికైనా తెలుసని నేను అనుకోను, అయితే ప్రపంచంలో ఏమి జరుగుతుందో మాకు కూడా తెలియదు. పొరుగు ప్రాంతంలోని కాపరుల వద్దకు గుర్రంపై వెళ్ళే సోరోకిన్, అక్కడ రేడియో ద్వారా తన పై అధికారులతో వాదించి, ఇక్కడ జరిగిన పని నివేదిక ఇచ్చినప్పుడు మాత్రమే మనకు ఏదైనా వార్త తెలుస్తుంది.
నేనేమో ఇదంతా ఎంత గొప్పగా ఊహించుకున్నాను! ఖచ్చితంగా మా చరిత్ర మాస్టారినే నిందించాలి. అనార్ఖాయ్ని మన ముందు అంత అద్భుతమైన రంగుల్లో చిత్రీకరించింది ఆయనే. “నూటఏళ్ళగా ఎవరూ తాకని ఈ అద్భుతమైన వార్మ్వుడ్ మైదానం, కుర్దాయ్ పీఠభూమి నుండి బాల్ఖాష్ సరస్సు, దాని రెల్లు పొదల వరకు విస్తరించి ఉంది. పూర్వకాలంలో అనార్ఖాయ్ కొండలలో దారి తప్పిపోయిన గుర్రాల మందలు జాడ లేకుండా మాయమయ్యాయని, తరువాత అడవిగా మారిన ఆ గుర్రపు గుంపులు మైదానాల్లో తిరుగుతూ కనిపించేవని జానపద కథలు చెబుతాయి. అనార్ఖాయ్ గొప్ప యుద్ధాలకు మూగ సాక్షి, సంచార తెగల పురిటిగడ్డ. మన కాలంలో, అనార్ఖాయ్ మైదానం గొప్ప భవిష్యత్తు కలిగిన పశువుల పెంపక భూమిగా మారుతుంది….” ఇలా ఇంకా ఎన్నో మాటలు చెప్పారు.
అనార్ఖాయ్ మ్యాప్లో దియాసలే పెట్టె పరిమాణంలో ఉన్నప్పుడు దాని గురించి చదవడం చాలా బాగుంది. కానీ ఇప్పుడు? ఈ నాశనమైన నీళ్ల బండిలో రోజంతా అటూ ఇటూ తిరగాల్సి వస్తున్నప్పుడు? సాయంత్రానికల్లా గుర్రాన్ని విప్పడం, లారీలో తెచ్చిన ఆ ఎండిన గడ్డిని దానికి వేయడం కూడా నా వల్ల కానంత నీరసం వస్తుంది. ఆ తర్వాత, మా అల్డే ఏమి ఇస్తే అది ఉత్సాహం లేకుండా తిని, యుర్తా (సంచార జాతుల డేరా)లోని నా పరుపుపై పడిపోతాను, క్షణాల్లోనే లోకాన్ని మరిచి నిద్రపోతాను.
కానీ అనార్ఖాయ్ నిజంగానే అత్యద్భుతమైన రెల్లుగడ్డి మైదానం అని ఒప్పుకోక తప్పదు. గంటల తరబడి అక్కడ తిరుగుతూ ఆ అందమైన ప్రకృతి దృశ్యాలను చూసి ఆనందించగలము , కానీ నాకు సమయం లేదు.
పరిస్థితి అంత దారుణంగా ఏమీ ఉండేది కాదు, కానీ నాకు అర్థంకాని విషయం ఒకటుంది. అబాకీర్ నన్ను ఎందుకు అంతగా అసహ్యించుకుంటున్నాడు, నన్ను ఎందుకు అంతగా పగబడుతున్నాడు? ఇక్కడ నా కోసం ఎలాంటి కష్టాలు వేచి ఉన్నాయో ముందే తెలిసి ఉంటే…! అయినా నేను అన్ని రకాల కష్టాలను ఎదుర్కొనేందుకు సిద్ధపడే వచ్చాను, ఎందుకంటే నేనేం పార్టీకి వెళ్లడం లేదు కదా! కానీ ఎందుకో తెలియదు, ఇక్కడ నేను కలిసి పనిచేయాల్సిన, జీవించాల్సిన మనుష్యుల గురించి నేను ఎప్పుడూ ఆందోళన చెందలేదు. మనుషులు ఎక్కడైనా మనుషులే కదా….
నేను ఇక్కడికి ఒక లారీలో వచ్చాను, ఆ ప్రయాణానికి 48 గంటలు పట్టింది. నా పక్కనే లారీలో ఈ నీళ్ల బండిని తోసి ఉంచారు, ఇదే నా నాశనానికి కారణమవుతుందని నేను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు.
నేను ఇక్కడికి ట్రైలర్ సహాయకుడిగా వచ్చాను, ఈ వసంతకాలంలో మెళకువలు నేర్చుకుని, ఆ తర్వాత ట్రాక్టర్ డ్రైవర్గా మారవచ్చని అనుకున్నాను. డిస్ట్రిక్ట్ సెంటర్లో నాకు చెప్పింది అదే. ఆ లక్ష్యంతోనే నేను అనార్ఖాయ్కి బయలుదేరాను. కానీ ఇక్కడికి వచ్చాక తెలిసింది ఏంటంటే, వారి దగ్గర అప్పటికే ఇద్దరు ట్రైలర్ సహాయకులు ఉన్నారని, నన్ను నీళ్లు మోసే పని చేయమని కోరుతున్నారని. గుర్రం మెడ పట్టిలు, కడియాలతో నాకు ఎలాంటి అనుభవం లేదని తెలిసి, నేను వెంటనే ఆ పనిని తిరస్కరించి ఇంటికి తిరిగి వెళ్లిపోవాల్సింది. నిజానికి, నేను ఇప్పటివరకు ఎక్కడా పనిచేయలేదు, సబ్బోత్నిక్ (ఉచిత సామూహిక శ్రమ దినం) ఉన్నప్పుడు మాత్రమే మా అమ్మకు షుగర్ రిఫైనరీలో సహాయం చేసేవాడిని. మా నాన్న యుద్ధంలో చనిపోయారు. నాకు ఆయన గుర్తులేరు. నేను మా అమ్మకు భారంగా మారకూడదని, నా కాళ్లపై నేను నిలబడాలని నిశ్చయించుకున్నాను.
అయినా, నేను వెంటనే ఇంటికి తిరిగి వెళ్లిపోవాల్సింది. కానీ నాకు సిగ్గేసింది. ఆ సాగనంపే మీటింగ్ లో
అంత ఉత్సాహం లేదు మాటల హోరు మధ్య! పైగా మా అమ్మ నన్ను పంపడానికి ఒప్పుకోలేదు, ఎందుకంటే నన్ను డాక్టర్గా చూడాలనేది ఆవిడ కల. కానీ నేను పట్టుబట్టి, ఆవిడకు నచ్చజెప్పి, ఆవిడకు ఆసరాగా ఉంటానని మాట ఇచ్చాను. ఇక్కడికి రావాలనేది నా సొంత ఆలోచన, వెంటనే వెళ్లడానికి వేచి ఉండలేకపోయాను. అలాంటప్పుడు వెంటనే తిరిగి వెళ్తే నేను మనుషుల ముఖాలు ఎలా చూడగలను? వేరే దారి లేక, నీళ్లు మోసేవాడిగానే ఉండిపోయాను. కానీ నా కష్టాలు అక్కడ ప్రారంభం కాలేదు.
ఇక్కడికి వచ్చేదారిలో లారీలో నుంచుని, గుండె చేత్తో పట్టుకుని భయంతో నా చుట్టూ ఉన్న దృశ్యాలను చూశాను. ఎందుకంటే ఇక్కడ, నా కళ్ల ముందు పురాతనమైన, పాడుపడిన అనార్ఖాయ్ ఉంది! దూరంగా నీలిరంగు పొగమంచుతో కప్పబడిన ఆకుపచ్చని మైదానంలో కొంచెం కొంచెం కనిపించే రోడ్డుపై లారీ వేగంగా దూసుకుపోతోంది. నేల ఇంకా కరుగుతున్న మంచు వాసనను వస్తోంది. కానీ తేమతో కూడిన గాలిలో అప్పుడే మొలకెత్తుతున్న పచ్చటి వాము మొక్కల ఘాటైన పరిమళం నిండి ఉంది. నా ముఖాన్ని తాకుతున్న గాలి అనంతమైన విశాల ప్రాంతాల నాదాన్ని, వసంతకాలపు స్వచ్ఛమైన తాజాదనాన్ని మోసుకొస్తోంది. మేము చివరి దాకా తరిమేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నాం, కానీ అది గుట్టల శిఖరాల మీదుగా వెనక్కి వెళ్తూ, ప్రతిసారీ అనంతమైన పచ్చని మైదానపు కొత్త దృశ్యాన్ని చూపిస్తోంది.
సుదూర గతం నుండి నాకు మాటలు వినిపిస్తున్నట్లు అనిపించింది. వేలాది గుర్రాల గిట్టల చప్పుడుకు భూమి కంపించి మూలిగింది. భయంకరమైన కేరింతలు, కేకలతో, చేతిలో జెండాలు, బల్లెములు పట్టుకున్న సంచార జాతుల రౌతులు సునామీ అలలా మైదానంపై విరుచుకుపడ్డారు. నా కళ్ల ముందే వింతైన, రక్తం చిందించే యుద్ధాలు జరిగాయి.

కత్తులు కలిసిన శబ్దాలు, మనుషుల ఆర్తనాదాలు, గుర్రాల అరుపులు, వాటి గిట్టల చప్పుడు ఒక్కసారిగా చెలరేగాయి. ఆ గందరగోళం మధ్యలో ఎక్కడో నేను కూడా ఉన్నాను… ఆ హింస తగ్గింది, యుద్ధాలు ముగిశాయి, ఆపై కొత్తగా పచ్చదనంతో నిండిన అనార్ఖాయ్ మైదానంలో అనేక తెల్లటి డేరాలు వెలిశాయి. క్యాంపు నుండి ఎండిన పేడ వాసనలు లేచాయి, దగ్గరలోనే గొర్రెల మందలు, గుర్రాల మందలు మేస్తున్నాయి, గంటలమొతలతో ఒంటెల కాన్వాయ్లు ఎక్కడి నుండి ఎక్కడికి వెళ్తున్నాయో తెలియకుండా గంభీరంగా సాగిపోతున్నాయి…
రైలు ఈల శబ్దం, సుదీర్ఘంగా మారుమోగుతూ నన్ను మళ్లీ ఈ లోకంలోకి తెచ్చింది. భోగీలపై దట్టమైన పొగ మేఘాలను చిమ్ముతూ, ఇంజిన్ రేసు గుర్రంలా దూసుకుపోతోంది. దూరం నుండి నాకు అది అలా కనిపించింది. రైలు చిన్నదిగా మారుతూ, చివరికి ఒక చిన్న నల్లని గీతలా మారి కంటికి కనిపించకుండా పోయింది.
మైదానంలో దారి తప్పినట్లు కనిపించే ఒక చిన్న స్టేషన్ సమీపంలో మేము రైల్వే ట్రాక్ను దాటి ముందుకు సాగాము…
ఇక్కడ నా మొదటి రోజే నేను నన్ను పూర్తిగా మర్చిపోయాను. ప్రయాణంలో నా కళ్లముందు మెదిలిన ఆ భావనలు నన్ను ఇంకా వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి. అంతలోనే, దూరంలో లేని ఒక ఎత్తైన ప్రదేశంలో నిలబడి ఉన్న ఒక పురాతన రాతి విగ్రహం కనిపించింది… ఇక్కడ
ఫీల్డ్ బేస్ నుండి కొద్ది దూరంలో. బూడిద రంగులో, రఫ్గా చెక్కిన గ్రానైట్ రాతి దిమ్మ శతాబ్దాలుగా అక్కడ ఒక కావలికానిలా నిలబడి ఉంది, నేలలో లోతుగా దిగిపోయి, దాని మందకోడి, నిర్జీవమైన కళ్లతో దూరంగా స్థిరంగా చూస్తోంది. దాని కుడి కన్ను, కొంత వంగి, వర్షాలు, గాలితో గాయపడినట్లుగా, గ్రుడ్డిదిగా, ఖాళీగా కనిపించింది, ఒక బరువైన కనురెప్ప ఆకారంలో పగతో మూసుకుపోయినట్లుగా ఉంది. అది భయంకరంగా ఉంది. నేను ఆ విగ్రహాన్ని చాలా సేపు పరిశీలించాను, తరువాత గుడారం వద్ద, సొరోకిన్ను అడిగాను,
“ఈ విగ్రహాన్ని ఎవరు ప్రతీష్టించి ఉంటారని నీవు అనుకుంటున్నావు?”
అతను ఎక్కడికో వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నాడు, తన గుర్రం ఎక్కుతూ నాకు సమాధానమిచ్చాడు. “కాల్మిక్లు అయి ఉంటారు”. అని చెప్పి వెళ్లిపోయాడు.
ఇంతటితో నేను ఎందుకు ఊరుకోలేకపోయాను? ఆహా లేదు. నేను ఇంతవరకు ఎటువంటి స్నేహం పెంపొందించుకోని ట్రాక్టర్ డ్రైవర్లు, ట్రైలర్ హెల్పర్ల వైపు తిరిగి అన్నాను:
“లేదు, అది సరికాదు. కాల్మిక్లు పదిహేడేళ్ల శతాబ్దంలో ఇక్కడ ఉన్నారు. కానీ ఈ స్మారక రాయి పన్నెండవ శతాబ్దానికి చెందినది. పశ్చిమ దేశాల పైకి జరిగిన తమ గొప్ప దండయాత్ర సమయంలో మంగోలులు దీనిని ప్రతీష్టించారని స్పష్టమవుతోంది. మన కిర్గిజ్ ప్రజలం, ఎనిసేయ్ నుండి టియాన్ షాన్ ప్రాంతం వరకు వారితో కలిసే వచ్చాం. మన కాలానికి ముందు కిప్చాక్ తెగలు ఈ ప్రాంతాల్లో నివసించారు,వారి కాలానికి ముందు ఇక్కడ నివసించిన ప్రజలకు ఎర్రటి జుట్టు,లేత రంగు కళ్ళు ఉండేవి”.
ట్రాక్టర్ పక్కన నిలబడి ఉన్న ఒక వ్యక్తి నన్ను అడ్డుకోకపోయి ఉంటే నేను ఇంకా లోతైన చరిత్రలోకి వెళ్లేవాడిని. అతడే అబాకిర్.
“ఇక్కడ చూడు అబ్బాయి, నీవు నా రుచికి మించి చదువుకున్నావు,” అని అతను కోపంగా నా వైపు చూస్తూ అన్నాడు. “యుర్తా దగ్గరకు వెళ్లి నాకు గ్రీస్ గన్ పట్టుకురా”.
కనిపిస్తున్నదాన్ని బట్టి, నేను అతనికి తప్పు వస్తువు తీసుకువచ్చాను.

“ఓ మంచి పండితుడా,” అని అతను కోపంతో పళ్ళు నూరుతూ, ఎర్రబడిన, ద్వేషపూరితమైన కళ్లతో నన్ను చూస్తూ ఎగతాళి చేశాడు. “గుర్రానికి, ఒంటెకు తేడా కూడా తెలియని నువ్వు, మా లాంటి అజ్ఞానులకు పాఠాలు చెబుతున్నావా!”
దాంతో అది మొదలైంది. “అకాడెమీషియన్” అనే అపహాస్యపు పేరు నిలిచిపోయింది. నేను నీళ్లతో దాదాపు అక్కడకు చేరుకునేసరికి, అతను నన్ను తిడుతూనే ఉన్నాడు, కొత్తగా దున్నిన పొలంలో కాళ్ళు కూరుకుపోతుండగా నా వైపు పరిగెత్తుకు వచ్చాడు.
“నువ్వు తొక్కిన నల్లిలాగా మెల్లగా పాకాలా? నేను ఇంకా ఎంతసేపు వేచి ఉండాలి? నీలాంటి ఒక పొగరుబోతు పండితుడి పీక నులిమి చంపితే పీడ వదిలిపోతుంది!”
నేను ఏమీ మాట్లాడకుండా ట్రాక్టర్ వద్దకు వెళ్లాను. అక్కడ చెప్పడానికి ఏముంది? ట్రాక్టర్ ఆగిపోవడానికి నాదే తప్పు…
…ట్రాక్టర్ ఖాళీగా నిలబడిపోయింది. ట్రైలర్ హెల్పర్ అయిన కలీపా నాకు మద్దతుగా నిలవడం మంచిదయింది.
“ఆపు, అబాకిర్,” అని ఆమె అతనితో అంది. “తిట్టడం వల్ల ఏ ఉపయోగం లేదు. అతని వైపు చూడు, ఆ పేద కుర్రాడు అలసిపోయి చస్తున్నాడు!” ఆమె నా వణుకుతున్న చేతుల

నుండి బకెట్ను తీసుకుని రేడియేటర్లో నీళ్ళు పోసింది. “అతను శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తున్నాడు. అతనికి చెమటలు పట్టి తడిసిపోవడం నీకు కనిపించడం లేదా?”
“నాకేంటి?” అని అబాకిర్ గదిమాడు. “అతను ఇంట్లోనే ఉండి పుస్తకాలు చదువుకోవాల్సింది”.
“సరేలే, ఆపు,” అని కలీపా అతనికి నచ్చజెప్పడానికి ప్రయత్నించింది. “నీలో ద్వేషం నిండి ఉంది, అది మంచిది కాదు, అబాకిర్”.
“ఇలాంటి వ్యక్తిని నిరంతరం పనిలో పెట్టకపోతే నేను ఆకలితో చస్తాను. టార్గెట్ ప్రణాళిక పూర్తి చేయడానికి నేనే బాధ్యుడిని, నువ్వు కాదు. ఈ పండిత మూర్ఖుడు నా ప్లాన్ను నాశనం చేస్తున్నాడని ఎవరికైనా అర్ధం అయ్యిందా?”
అతను నా చదువు గురించి ఎంతగా ఎగతాళి చేశాడో! నేను అసలు స్కూలుకు ఎందుకు వెళ్లాను, ఆ హిస్టరీ టీచర్ నాకు ఎందుకు ఉండాలి!
నేను అక్కడ నుండి త్వరగా వెళ్ళిపోవడానికి ప్రయత్నించాను. పొలం మరో చివర కూడా నీళ్లు అవసరమయ్యాయి. అక్కడి ట్రాక్టర్ డ్రైవర్ సదాబెక్, ఒక గంభీరమైన పెద్దాయన, అతనికి కోపం వచ్చినప్పటికీ నాపై ఎప్పుడూ అరవలేదు.

అబాకిర్ తన ట్రాక్టర్ను స్టార్ట్ చేసి పనిలోకి దిగడం నేను విన్నాను. నేను హమ్మయ్యా అని ఊపిరి పీల్చుకుని, నా తడిసిపోయిన స్వెట్టర్లో వణికిపోయాను. అసలు అబాకిర్ ఎందుకు అంత దారుణంగా, అంత పగతో ఉన్నాడు? అతనికి ఇంకా వయసు పైబడలేదు, ముప్పై ఏళ్లు దాటాయంతే. అతని ముఖం కొంత బరువుగా, చెంప ఎముకలు బయటకు వచ్చి ఉంటుంది, అతని చేతులు పట్టు బిగించే పంజా లాగా ఉంటాయి, అయినప్పటికీ అతను ఆకర్షణీయమైన రూపంతోనే ఉంటాడు. అతని కళ్ళలో ప్రేమ లేదు , క్రూరమైనవి. చిన్న విషయానికే అతను తీవ్ర కోపంతో రగిలిపోతాడు.
కొన్ని రోజుల క్రితం ఇలా జరిగింది. సాయంత్రం వర్షం ప్రారంభమైంది, రాత్రంతా చినుకులు పడుతూనే ఉన్నాయి, నీటితో తడిసిన గుడారం మీద బొట్లు బొట్లుగా పడుతుంటే ఏదో విచారకరమైన, ఏకధాటి శబ్దం వినిపించింది, ఉదయం వచ్చినా వర్షం ఆగలేదు. ఈ నిర్బంధ ఖాళీతనంతో విసుగు చెంది, మేము యుర్తాలోనే ఉండిపోయాము. వ్యవసాయ నిపుణుడైన సొరోకిన్ బయటకు వెళ్లాడు—వర్షం ఉన్నా, ఎండ ఉన్నా అతనికి పనులు ఎక్కువ. పశువుల పెంపకానికి కూడా అతడే బాధ్యుడు, కాబట్టి అతను విశ్రాంతి లేకుండా రోజంతా గుర్రపు స్వారీ చేస్తూనే ఉన్నాడు.
వర్షం కొద్దిగా తగ్గినప్పుడు, ట్రైలర్ హెల్పర్, సదాబెక్ తమ్ముడైన ఎసిర్కేప్ నా గుర్రాన్ని తీసుకుని గొర్రెల కాపరుల వద్దకు వెళ్లాడు. ఆల్డెయ్ కలీపా ఊట బావి నుండి నీళ్ళు తీసుకురావడానికి వెళ్లారు, ఇక యుర్తాలో ముగ్గురం మిగిలాము—అబాకిర్, సదాబెక్ మరియు నేను.

మేము దిగులుగా మౌనంగా కూర్చున్నాం. అబాకీర్ కాళ్ళు చాపుకుని మంచం మీద పడుకుని పొగ తాగుతున్నాడు. సదాబెక్ పొయ్యి దగ్గర ఒక గుర్రపు గుడ్డ మీద కాళ్ళు ముడుచుకుని కూర్చుని, నూలు దారం, సూది మైనపు దారంతో తన బూట్లలో ఒకదానిని కుడుతున్నాడు. ఇక నేను ఒక మూలన ముడుచుకుని కూర్చుని చదువుకుంటున్నాను.
ఆ గుడారం తడిగా, చీకటిగా, అసహ్యంగా ఉంది. నానిన గొర్రెల వాసన కొడుతోంది. టీ రంగులో ఉన్న పెద్ద పెద్ద నీటి చుక్కలు పేరుకుపోయి ఎప్పటికప్పుడు టపటపా కిందపడుతున్నాయి. వర్షం ఇంకా సణుగుతూ, గుంటల్లో

చప్పుడు చేస్తూనే ఉంది.
అబాకీర్ విసుగ్గా ఆవులించి, బిగ్గరగా ఒళ్ళు విరుచుకుని, కళ్ళు మూసుకుని తన సిగరెట్ ముక్కను నేలపైకి విసిరేసాడు. అది పెంకు అంచుపై పడింది, దాంతో ఆ ఉన్ని వెంటనే పొగరావడం ప్రారంభించింది. సదాబెక్ ఆ సిగరెట్ ముక్కను తీసి నిప్పులో పడేసాడు.
“నువ్వు కొంచెం జాగ్రత్తగా ఉండాలి,” అని అతడు తోలు గుండా మైనపు దారాన్ని లాగుతూ అన్నాడు. “పైకి లేవడం అంత కష్టమైపోయిందా?”
“ఎందుకు, ఏం జరిగింది?” అని అబాకీర్ కోపంగా పైకి చూస్తూ అడిగాడు.
“ఆ పెంకుకి నిప్పు అంటుకుంది.”
“ఆ చవకబారు వస్తువుకా?” అబాకీర్ వెటకారంగా నవ్వాడు. “నువ్వు ఆ పాత బూటుని కుట్టుకుంటూ నీ పని నువ్వు చూసుకో.”
“ఆ పెంకు ధరకు దీనికి సంబంధం లేదు. ఇక్కడ నువ్వు ఒక్కడివే లేవు, పైగా ఇది నీ సొంత ఇల్లు కాదు.”
“ఇది నా ఇల్లు కాదని నాకు తెలుసు! ఒకవేళ నా సొంత ఇల్లే అయి ఉంటే, నీకోసం నా ఊపిరి దండగ చేసుకునేవాడిని కాదు. అర్థమైందా, తోలు ప్యాంటు వేసుకున్న ఓ వికారపు

ముఖమా? అవును, నీ లాంటి వాళ్ళకు, నీ పెళ్ళానికి తయారుచేసిన ఈ జైలు క్యాంపులో ఇరుక్కుపోవడం నేను చేసుకున్న పాపం!”
సదాబెక్ ఆ కోపంలో మైనపు దారాన్ని గట్టిగా లాగాడు. సూది అతని వేళ్ళ నుండి జారి భుజం పైనుంచి ఎగిరి పడింది. అతడు అబాకీర్వైపు కోపంతో నిండిన సుదీర్ఘమైన చూపు చూసాడు. ఆ తర్వాత ఒక చేతిలో బూటును, మరో చేతిలో తీగలా బిగుసుకున్న మైనపు దారాన్ని పట్టుకుని బెదిరిస్తున్నట్లు ముందుకు వంగాడు.
“మంచిది. నేను మూర్ఖుడిని, మా అందరికీ వంట చేయడానికి నాతో ఇక్కడికి వచ్చిన నా భార్య కూడా మూర్ఖురాలే,” అని అతడు రొప్పుతూ అన్నాడు. “మరి అనార్ఖైలో ఉన్న మిగతా అందరి సంగతేంటి, వారందరూ ఖైదీలేనా? వారందరినీ ఇక్కడికి రప్పించింది నువ్వేనా? సమాధానం చెప్పు, ఓ కుక్క నాకొడుకా!” సదాబెక్ ఒక్కసారిగా పైకి లేచి, తన కుడిచేతితో బూటు కాలును పట్టుకోవడానికి చేతులు మార్చాడు.
అబాకీర్ దగ్గరలోనే ఉన్న స్పానర్ను అందుకుని, దాడి చేయడానికి సిద్ధపడుతూ తన తలను భుజాల మధ్యకు ముడుచుకున్నాడు.

నేను చాలా భయపడిపోయాను. అది చాలా భయంకరంగా ఉంది. వాళ్ళు ఒకరినొకరు చంపుకుంటారు!
“అబాకీర్, వద్దు!” నేను ముందుకు ఉరికాను. “అతడిని కొట్టకు! సదాబెక్, వద్దు, గొడవ పడకండి!”
సదాబెక్ నన్ను పక్కకు నెట్టేసాడు, వారు ఇద్దరు మంచు చిరుతపులులలా ఒకరిపై ఒకరు కన్ను వేసి ఉంచి గుడారంలో చుట్టూ తిరగడం ప్రారంభించారు. ఆ తర్వాత ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా మీదికి దూకారు, అబాకీర్ విసిరిన స్పానర్ సదాబెక్ తలకు కొద్దిలో తప్పిపోయింది. అతడు చివరి క్షణంలో తల వంచి దానిని రెండు చేతులతో పట్టుకున్నాడు. కానీ అబాకీర్ చాలా బలంగా ఉన్నాడు. అతడు సదాబెక్ ని కింద పడేసాడు, వాళ్ళు బూతులు తిట్టుకుంటూ, రొప్పుతూ నేలపై దొర్లుతున్నారు. అబాకీర్ కింద పడేసిన స్పానర్పై నేను దూకి, ఎట్టకేలకు దానిని చేజిక్కించుకుని బయటకు పరుగెత్తాను.
“ఆల్డెయ్! కాలీపా! త్వరగా రండి!” నీళ్ళు తీసుకుని వస్తున్న ఆ ఇద్దరు స్త్రీల వైపు చూసి గట్టిగా అరిచాను. “వాళ్ళు చంపుకోవడానికి గొడవ పడుతున్నారు…!”
వాళ్ళు తమ బకెట్లను పడేసి నాతో పాటు గుడారం వైపు పరుగెత్తారు. సదాబెక్, అబాకీర్ లు ఇంకా నేలపై దొర్లుతూనే ఉన్నారు. మేము వారిని విడదీశాము. వారి బట్టలు చిరిగిపోయి, రక్తాక్తమయ్యాయి. ఆల్డెయ్ తన భర్తను తలుపు వైపు లాక్కెళ్ళింది, ఆ క్షణంలో అబాకీర్, కాళిపా పట్టు నుండి విడిపించుకుని కోపంతో అరిచాడు.
“కాస్త ఆగు, ఓ కుంటి కుక్కా! ఏదో ఒక రోజు నువ్వు నా దయ కోసం అర్థిస్తావు, ఓ మురికి నాకొడుకా, అబాకీర్ ఏం చేయగలడో నీకు త్వరలోనే తెలుస్తుంది!”
చిన్నగా, సన్నగా ఉన్న ఆల్డెయ్ అనే మహిళ అబాకీర్ వైపు తిరిగి, అతని కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ అంది.
“నువ్వు అతని మీద చెయ్యి వేసి చూడు! నీ కళ్ళు పీకేస్తాను. ఆ తర్వాత నువ్వు మనిషివిగా కూడా మిగలవు.”
సదాబెక్ తన భార్య చేయి పట్టుకున్నాడు.
“వద్దు, ఆల్డెయ్. అతడి కోసం మనం సమయం వృధా చేసుకోవడం దండగ….”
నేను బయటకు వెళ్లి, ఆవేశంలో విసిరేసిన స్పానర్ను వెతికి పట్టుకుని, ఒక రాతి విగ్రహం దగ్గర దాచాను. నేలపై కాళ్ళు ముడుచుకుని కూర్చుని ఒక్కసారిగా ఏడ్చేసాను. నా దుఃఖం నా శరీరాన్ని ఊపేసింది. నన్ను ఎవరూ చూడలేదు, నాకేం జరుగుతుందో నాకే అర్థం కాలేదు. ఆ రాతి విగ్రహం మాత్రమే నా బాధను దొంగతనంగా వింటూ, తన ఒంటి కంటితో నా వైపు క్రూరంగా చూస్తోంది. నా చుట్టూ తడిసిన, మంచుతో నిండిన పచ్చిక బయళ్ళు ప్రశాంతంగా, అలసిపోయినట్లు విస్తరించి ఉన్నాయి. నా ఏడుపు తప్ప ఆ అక్కడ ఏమీ వినపడటం లేదు. చీకటి పడేవరకు నేను చాలా సేపు అక్కడే ఉండిపోయాను….
సరే, ఈ అందమైన రెల్లు గడ్డి మైదానంలో నా జీవితం ఇలా ఉంది. నేను నా శక్తివంచన లేకుండా ప్రయత్నిస్తున్నాను, కానీ పరిస్థితి ఇది! అబాకీర్…
మళ్ళీ నన్ను తీవ్రంగా తిట్టాడు. నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు, ఏం చేయాలో తెలియడం లేదు. కానీ నేను ఓటమి ఒప్పుకోకూడదు. మనిషి ఎక్కడ నిలబడితే అక్కడ కిందపడిపోయే వరకు పట్టుదలగా స్థిరంగా నిలబడాలి.
“పదా, త్వరగా నడు!” అని నా గుర్రాన్ని తొందరపెట్టాను. “మన పని మనం చేయాలి, నీకూ నాకూ ఆలోచిస్తూ కూర్చోవడానికి సమయం లేదు.”
మరుసటి రోజు నేను వేకువజామునే, రోజుకంటే త్వరగా లేచాను. ఎవరూ నన్ను తిట్టడానికి, శపించడానికి ధైర్యం చేయకుండా ఉండటానికి కస్టపడి పని చేయాలని క్రితం రోజే నిశ్చయించుకున్నాను. ఏమైనా, నేను ఇతరులకంటే తక్కువ వాడిని కానని నిరూపించుకోవాలి.

నేను ముందుగా చేసిన పని ట్రాక్టర్లకు ఇంధనం చేర్చి, స్వయంగా వాటి నింపాను. తరువాత, చెరువు దగ్గరకు నా బారెల్తో వెళ్లి, పని ప్రారంభమయ్యే ముందే రేడియేటర్లలో నీళ్ళు పోశాను. దాని తర్వాత త్వరగా టిఫిన్ తిని, ఒక్క నిమిషం కూడా వృథా చేయకుండా మళ్ళీ నీళ్ళు తోడటానికి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. ఇప్పటివరకు అంతా బాగానే ఉంది.
ఈలోగా, ఆకాశపు అంచున తెల్లటి రేఖ వెనుక నుండి సూర్యుడు మేల్కొన్నాడు. అనార్ఖాయ్ గడ్డిభూముల నిడివిని, వెడల్పును సూటిగా చూడటానికి భయపడుతున్నట్లుగా, పైకి రావడానికి చాలా సమయం తీసుకున్నాడు. చివరికి కొద్దిగా పైకి లేచి బయటకు తొంగి చూశాడు. ఉదయాన్నే ఈ గడ్డిభూముల కంటే అందమైనది ఏదైనా ఉంటుందా! విశాలమైన సముద్రంలా ఉంది, దాని నీలి అలైలు తమ కదలికను ఆపివేసినట్లుగా, ముదురు ఆకుపచ్చ పసుపు రంగుల నీడలతో మెరుస్తున్నాయి.
ఓహ్, అనార్ఖాయ్! నువ్వెందుకు అంత నిశ్శబ్దంగా ఉన్నావు, దేని గురించి ఆలోచిస్తున్నావు? నీ హృదయంలో ఏ రహస్యాన్ని దాచుకున్నావు, భవిష్యత్తులో నీకోసం ఏమి వేచి ఉంది?
నేను కేవలం నీళ్ళు మోసేవాడిని మాత్రమేనని బాధపడను.

నేను ఏదో ఒక రోజు ఈ నేలకు యజమానిని అవుతాను, యంత్రాలతో పనిచేసే యజమానిని అవుతాను. ఏమైనా, మన దగ్గర ఉన్న రెండు ట్రాక్టర్లు, మనం ఇక్కడ చేస్తున్న పని కేవలం ప్రారంభం మాత్రమే. అనార్ఖాయ్ కింద పెద్ద పెద్ద నదులు ప్రవహిస్తున్నాయని కొందరు భూగర్భ శాస్త్రవేత్తలు కనుగొన్నారని నేను ఎక్కడో చదివాను. బహుశా ఇప్పటివరకు అది ఒక ఆలోచన మాత్రమే కావచ్చు. ఏది ఏమైనా, ఒక రోజు ప్రజలు అనార్ఖాయ్ దాహాన్ని తీరుస్తారని, గడ్డిభూములలో పచ్చని తోటలు మొలుస్తాయని, కాలువల వెంబడి చల్లని నీరు ప్రవహిస్తుందని, గాలులు బంగారు గోధుమ సముద్రాన్ని అలలుగా మారుస్తాయని నేను నమ్ముతున్నాను. ఇక్కడ పట్టణాలు, పల్లెలు వెలుస్తాయి, మన వారసులు ఈ గడ్డిభూములను గొప్ప భూమి అని పిలుస్తారు. ఇప్పటి నుండి చాలా, చాలా సంవత్సరాల తరువాత, నాలాంటి మరో కొత్త కుర్రాడు ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు, అతడు రోజంతా గడ్డిభూముల్లో నీటి బండిలో తిరుగుతూ అబాకిర్ వంటి దుర్మార్గుడి చేత తిట్లు తినాల్సిన అవసరం ఖచ్చితంగా ఉండదు. అయినా నేను అతనిని చూసి ఈర్ష్య పడను, ఎందుకంటే నేను ఇక్కడికి మొదట వచ్చాను!

నేను బండిని ఆపి, ఆ అందమైన దృశ్యాన్ని తిలకించాను. ఆ…క్షణంలో నేను ఈ భూమిపై సంతోషకరమైన, బలమైన అందమైన మనిషిని. గొప్ప అనార్ఖాయ్ గొప్పగా మారిపోవాలి. సూర్యుడు ఆకాశపు అంచు వెనుక నుండి బయటకు వచ్చాడు, ఆ బింబం పెద్దదిగా, ప్రకాశవంతంగా ఉంది.రోజు నాకేమీ చెడుగా ప్రారంభం కాలేదు. ఏది ఏమైనా, నేను సమయానికి నీళ్ళు తీసుకురావడంతో ఇంజన్లు ఆగిపోలేదు.
కానీ సాయంత్రం కావడానికి ఇంకా చాలా సమయం ఉంది… నీటి కోసం వెళ్ళిన ఒక ప్రయాణంలో, అక్కడ చిన్న గొర్రెల మంద వాటి పిల్లలతో ఉండటం చూశాను. ఒక అమ్మాయి వాటిని ఇక్కడికి తోలుకొచ్చింది. నీరు పాడుకాకుండా, సెలయేటి నుండి నీళ్ళు తాగడానికి ఆమె వాటిని తోలుతోంది. ఆమె ఎక్కడి నుండి వచ్చింది? అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను. బహుశా గొర్రెల కాపరులు విడిది చేసిన ఆ రెండు కొండకు ఆవల నుండి వచ్చి ఉండవచ్చు. ఆమె ముఖం నాకు కాస్త పరిచితంగా అనిపించింది. ఒక మ్యాగజైన్లో ఒక చిన్న చైనీస్ అమ్మాయి బొమ్మను చూశాను, ఆమె జుట్టు కూడా ఈ అమ్మాయిలాగే ముందర కత్తిరించబడి ఉంది. అందుకే ఆమెను ఎక్కడో చూసినట్లు నాకు అనిపించి ఉంటుంది.
మేము నిశ్శబ్దంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నాము. నేను అక్కడికి రావడం ఆమెను ఎంతగా ఉలిక్కిపడేలా చేసిందో, ఆమె అక్కడ ఉండటం నన్ను అంతే ఆశ్చర్యపరిచింది. ఏదేమైనా, నేను పెద్దగా పట్టించుకోకుండా, నా బండి దిగి, నీటితో నా బారెల్ను నింపడం ప్రారంభించాను.
ఈలోగా గొర్రెలు కడుపునిండా నీళ్ళు తాగాయి, ఆ అమ్మాయి వాటిని తోలుకెళ్ళింది. నా పక్క నుండి వెళ్తూ ఆమె అడిగింది.
“ఈ ఊట పేరు ఏమిటో నీకు తెలుసా?”
నా చేతిలో ఉన్న బకెట్తో కదిలించిన నీళ్ళు మెరుస్తున్న ఆ గుండ్రటి మడుగు వైపు చూస్తూ క్షణం ఆలోచించాను. దీనికి ఏదో ఒక పేరు ఉండే ఉంటుంది, ఖచ్చితంగా ఇది మన ఊట బావి మాత్రమే. నేను ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, నీరు నిలకడగా మారి, పైన తేలికగా, లోతుల్లో ముదురు రంగులో కనిపించింది.
“దీనిని ‘ఒంటె కన్ను’ అని పిలుస్తారు,” అని ఆ అమ్మాయి వైపు తిరుగుతూ చెప్పాను.
“‘ఒంటె కన్నా?'” ఆమె తన జుట్టును వెనక్కి నెట్టి చిరునవ్వు నవ్వింది. “చాలా బాగుంది! ఇది నిజంగా ఒంటె కన్నులాగే

ఉంది, ఎంతో ఆలోచనాత్మకంగా ఉందల్లా…”
మేము మాట్లాడుకోవడం ప్రారంభించాము. ఆమె, నేను ఒకే ప్రాంతానికి చెందినవారమని తెలిసింది, చివరికి ఆమెకు నా ప్రియమైన ఉపాధ్యాయుడు అల్దియారోవ్ కూడా తెలుసు. అరెరే, ఈ గడ్డిభూములలో, ఒక తెలియని అమ్మాయి నోటి నుండి మీకు ఇష్టమైన టీచర్ పేరు వినడం ఎంత అద్భుతంగా ఉంది! అనార్ఖాయ్కి రావడంలో ఆమె కూడా ఆయన ప్రభావంతోనే ఈ నిర్ణయం తీసుకుందని నేను అనుకున్నాను. ఆమె క్రితం సంవత్సరమే పాఠశాల విద్యను పూర్తి చేసింది—నేను చదివిన బడి కాదు—ఇప్పుడు గొర్రెల కాపరి సహాయకురాలిగా పనిచేస్తోంది.
“మేము ఉన్న చోట బావి నీరు ఉప్పుగా ఉంటుంది,” అని ఆమె అంది. “ఇక్కడ ఎక్కడో మంచి నీటి ఊట ఉందని ప్రజలు చెప్పగా విన్నాను. నేను స్వయంగా ప్రవహించే నీటిని చూడాలనుకున్నాను, గొర్రెపిల్లలకు నీళ్ళు తాగించడానికి, నిజమైన, మంచి మంచి నీళ్ళ రుచి ఎలా ఉంటుందో వాటికి తెలియడం కోసం. అవి పెద్దవయ్యాక వాటిని మందలో కలుపుతాను, ఇక శరదృతువులో నేను విశ్వవిద్యాలయానికి వెళ్తాను.”
“నేను కూడా తరువాత చదువుకోవాలనుకుంటున్నాను,”

అని ఆమెతో చెప్పాను. “నాకు మెకానిక్స్ అంటే చాలా ఆసక్తి. చూడు, నన్ను ఇక్కడికి ట్రాక్టర్కి సహాయం చేయడానికి పంపారు, ఇంకా ఈ వస్తువుకి కూడా,” అని నీళ్ళ బారెల్ను చూపిస్తూ అన్నాను, “నేను కేవలం తాత్కాలికంగా సహాయం చేస్తున్నాను అంతే… ఈ పని కోసం మరొక వ్యక్తిని నియమిస్తామని మాకు మాట ఇచ్చారు…”
నేను ఇంత దారుణంగా అబద్ధం చెప్పి ఉండాల్సింది కాదు, కానీ నాకు తెలియకుండానే నోటి వెంట ఆ మాటలు వచ్చేసాయి. సిగ్గుతో నాకు ఒళ్ళంతా చెమటలు పట్టి ఉక్కపోసినట్లయి, మరుక్షణమే చల్లబడిపోయాను.
“ఏయ్ నువ్వు, అకాడమీషియన్! నీ పళ్ళు ఊడగొడతాను!” అని అబాకిర్ అసహ్యకరమైన గొంతు దూరంగా ఉన్న మాకు వినిపించింది.
“నేను ఇక ఇక్కడ నిలబడి మాట్లాడుతుండకూడదు,” అన్నాను.
“అతనికి ఏమి కావాలి?” అని ఆ అమ్మాయి అడిగింది. అబాకిర్ మాటలు ఆమెకు సరిగ్గా అర్థం కాలేదని స్పష్టంగా తెలిసింది.
“ఏమీ లేదులే,” అని నేను ముఖం ఎర్రబారినట్లు చేస్తూ గొణిగాను. “నీళ్ళు కావాలంట, అంతే.”
ఆమె తన గొర్రెలను ఇంటికి తోలుకెళ్ళింది. ఇక అబాకిర్, చేను ఆ చివరి కొసన ఉన్న ట్రాక్టర్ కప్పుపై నిలబడి, అందరికీ వినబడేలా అరుస్తూ, తన పిడికిళ్ళు విసురుతున్నాడు.
“వస్తున్నాను, వస్తున్నాను! కొంచెం నోరు మూసుకుంటావా? పరాయి వ్యక్తుల ముందు అలా పిచ్చివాడిలా ఎందుకు అరుస్తున్నావు!” అని నేను తీవ్ర నిరాశతో గుసగుసలాడుతూ, నా గుర్రాన్ని వేగంగా పరిగెత్తించాను.
బారెల్లోని నీళ్ళు నిమిష నిమిషానికి తుళ్ళుతూ నాపై పడి, నన్ను నెత్తి నుండి కాళ్ళ వరకు తడిపిముద్ద చేశాయి. నేను దాని గురించి పట్టించుకోలేదు. బారెల్లో ఒక్క చుక్క నీరు కూడా మిగలకపోయినా నాకు అనవసరం. నేను భరించగలిగినంత వేధింపులు భరించాను.
అబాకిర్ కిందకు దూకి, నిన్న చేసినట్లే నా వైపు రావడం మొదలుపెట్టాడు. నేను నా గుర్రాన్ని ఆపాను.
“నువ్వు అలా అరుస్తూనే ఉంటే, నేను ఈ పని వదిలేసి వెళ్ళిపోతాను,” అని నేను అతనితో అన్నాను.
ఈ మాట అతన్ని ఒక్క క్షణం దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసింది, ఆ తర్వాత అతను ఈల వేసి, అసభ్యకరమైన పదాలతో బూతులు తిట్టాడు.
“నువ్వు లేకపోయినా అనార్ఖాయ్ బాగానే ఉందిరా, బలుపు పట్టిన అకాడమీషియన్! నాశనమైపోను, ఇది ఇప్పటికిప్పుడు నాశనమైపోదులే! కాబట్టి పో, ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపో ! నీలాంటి పిచ్చివాడు చెప్పే మాటలు నేనేం వినను,” అన్నాడు.
నేను బండిపై నుండి కిందకు దూకి, నాబ్యాగ్ను ట్రాక్టర్ మీదికి విసిరికొట్టి, వేగంగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయాను.
“కెమెల్, ఆగు! నువ్వు అలా చేయకూడదు! ఆగు, నేను చెప్తున్నానుగా!” అని కలిపా గట్టిగా అరిచింది.
కానీ ఆమె అరుపులు నన్ను ఇంకా వేగంగా నడిచేలా చేశాయి.
“అతన్ని పోనివ్వు, నాశనమైపోనివ్వు,” అని అబాకిర్ గొంతు వినిపించింది. “అతను లేకపోయినా మనం చూసుకోగలం.”
“నువ్వు అసలు మనిషివి కాదు జంతువువి, చూడు ఇప్పుడు నువ్వు ఏం చేశావో!” అని కలిపా అతన్ని తిట్టింది.
వాళ్ళు చాలా సేపు గొడవ పడటం, అరుచుకోవడం నాకు వినిపించింది.
నా నడక వేగాన్ని తగ్గించకుండా నేను వాళ్లకు దూరంగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయాను. నేను ఎటు వెళ్తున్నానో నాకు తెలియదు. కంటికి కనిపించేంత దూరంలో ఒక్క మనిషి కూడా లేడు, అన్ని దారులు నా ముందు తెరిచి ఉన్నాయి. నేను ఆ ఊట చెరువును,పొలం క్యాంపును, ఆ రాతి బొమ్మను దాటి వెళ్ళాను. ఆ ముసలి రాతి బొమ్మ తన కఠినమైన చూపులతో, దుష్ట నవ్వుతో నన్ను చూస్తూ ఉంది, అది శతాబ్దాలుగా అక్కడ భూమిలో కుంగిపోయి ఎలా నిలబడి ఉందో అలాగే ఉంది.
నేను ఆలోచన లేకుండా నడుస్తూనే ఉన్నాను. వీలైనంత త్వరగా అక్కడి నుండి దూరంగా వెళ్ళిపోవాలి, ఈ పాడైపోయిన అనార్ఖాయ్ ని చూసి ఆ రాతి బొమ్మ సంతోషించనివ్వడమే నా ఏకైక కోరిక.
నా ముందు గడ్డి మైదానం నిర్జీవంగా, నిస్సారంగా పరుచుకుని ఉంది. అక్కడ ఉన్న చిన్న కొండలు, దిబ్బలు, గోతులు అన్నీ వికారంగా ఒకేలా ఉన్నాయి. ఈ చల్లని, విచారకరమైన నీరస వాతావరణాన్ని ఎవరు సృష్టించారు? తీవ్రంగా అవమానించబడిన నేను, ఈ బూడిద రంగు చేదు వృక్షాలతో నిండిన అంతులేని మైళ్ళ దూరాన్ని ఎందుకు కొలవాలి? ఎటు చూసినా ప్రాణం లేని ఎడారి తప్ప ఏమీ లేదు. అసలు ఇక్కడ మనుషులకు ఏమి కావాలి? ఈ ప్రపంచంలో తగినంత చోటు లేదా? నా ఉదయాన్నే కన్న

కలలు ఇప్పుడు నాకు నవ్వులాటగా అనిపించాయి.
“ఇదే నీ అందమైన గడ్డి మైదానం, నీ దీవించబడిన అనార్ఖాయ్!” అని నా మనసులో నేనే పరిహాసం చేసుకున్నాను, నేను ఎంత నిస్సహాయుడనో, అనాథనో, నలిగిపోయిన వ్యక్తినో అని గ్రహిస్తూ.
నా పైన విశాలమైన ఆకాశం ఉంది, నా చుట్టూ అపారమైన గడ్డి మైదానం పరుచుకుని ఉంది, ఈ విస్తారమైన వాతావరణంలో నేను చాలా చిన్న చుక్కలా, ఒక ఒంటరి మనిషిలా కనిపిస్తున్నాను. నలిగిన జాకెట్, తడి తగలకుండా ఉండే బూట్లు, పాతబడిన టోపీ ధరించి, ఏదో వింత దేశంలోకి దేవుడికే తెలియని చోటు నుండి దారి తప్పి వచ్చినట్లు ఉన్నాను.
నేను నడుస్తూనే ఉన్నాను. అక్కడ దారి గానీ, రహదారి గానీ లేదు. నేను ఊరికే నడుస్తున్నాను. “నేను ఎక్కడో ఒకచోట రైలు పట్టాల వద్దకు చేరుకుంటాను,” అని ఆలోచిస్తున్నాను. “పట్టాల వెంట నడిచి, ఏదో ఒక స్టేషన్లో గూడ్స్ రైలు ఎక్కుతాను. మనుషులు ఉన్న చోటికి వెళ్తాను….”
నా వెనుక గుర్రపు స్వారీ సప్పుడు, గుర్రుమనే శబ్దం వినిపించినప్పుడు నేను వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు. అది
ఖచ్చితంగా సొరోకిన్ అయి ఉంటాడు. వేరే ఎవరూ అయ్యే అవకాశం లేదు. అతను నన్ను తిట్టడం, ప్రాధేయపడటం మొదలుపెడతాడు, కానీ అతను నాశనమైపోయినా సరే—నేను వెనక్కి వెళ్ళను, కనీసం ఆ ఆలోచన కూడా చేయను.
“కెమెల్, ఆగు!” అని సొరోకిన్ అరిచాడు, కానీ గట్టిగా కేకలు వేయలేదు.
నేను ఆగిపోయాను. సొరోకిన్ తన చెమటలు పట్టిన గుర్రంపై నా దగ్గరకు వచ్చాడు. ఎండకు వెలిసిపోయిన కనుబొమ్మల కింద నుండి తన నీలిరంగు, తీవ్రమైన చూపులతో నన్ను చూసి, తన ఫీల్డ్ బ్యాగ్లో వెతికి ఒక ఎర్రటి కాగితాన్ని బయటకు తీశాడు. నేను వచ్చినప్పుడు ఎంతో గర్వంగా అతనికి అందించిన నా కొమ్సోమోల్ అసైన్మెంట్ అది.
“ఇదిగో, నువ్వు దీన్ని ఇక్కడే వదిలేసి వెళ్ళకూడదు,” అని అతను ప్రశాంతంగా చెప్పి, ఆ కాగితాన్ని నావైపు చాచాడు.
అతని కళ్ళల్లో నింద గానీ, అసహ్యం గానీ నాకు కనిపించలేదు. అతను నన్ను నిందించలేదు, జాలిపడలేదు. అన్ని రకాల ఆశ్చర్యాలకు అలవాటుపడిన ఒక అత్యంత బిజీ మనిషి యొక్క తీవ్రమైన ముఖకవళికలు అతనిలో ఉన్నాయి. ఎర్రటి గడ్డం మొలుస్తున్న తన అలసిపోయిన

ముఖం మీది చెమటను తన అరచేతితో తుాడుకున్నాడు.
“నువ్వు స్టేషన్కు వెళ్తున్నట్లయితే, కుడివైపుకు వెళ్ళు , అదిగో ఆ లోయ వెంట అక్కడ ఉంది,” అని ఆ వైపు వేలు చూపిస్తూ, తన గుర్రాన్ని తిప్పుకుని, నెమ్మదిగా ముందుకు వెళ్ళిపోయాడు.
ఏదైనా చేయడానికి నాకేం తోచక కేవలం అలా చూస్తూ ఉండిపోయాను. అతను నన్ను ఎందుకు తిట్ట లేదు, నా మనసు మార్చడానికి ఎందుకు ప్రయత్నించలేదు? అతను తన నిరాశతో ఉన్న గుర్రంపై అంత అలసటగా ఎందుకు కూర్చున్నాడు? అతని కుటుంబం, అతని భార్య, పిల్లలు ఎక్కడో దూరంగా నివసిస్తున్నారు, అతను కొన్నేళ్లుగా ఇక్కడ ఒంటరిగా, గడ్డిప్రాంతంలో తిరుగుతున్నాడు. ఈ ఎడారిలో అతనిని ఏది నిలబెడుతోంది, లోపల అతను నిజంగా ఎలాంటివాడు?
నెమ్మదిగా, ఎందుకో తెలియకుండానే నేను అతని వెనుక నడిచాను.
ఆ సాయంత్రం మేమందరం యుర్తా లో సమావేశమయ్యాం. ఎవరూ మాట్లాడలేదు. మంటలలో ఎండు పుల్లలు కాలుతున్న చప్పుడు తప్ప అంతా చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఇదంతా నా వల్లే జరిగింది. ఇంకా ఎవరూ

ఏమీ అనలేదు, కానీ సొరోకిన్ దిగులు ముఖంలో కనిపిస్తున్న ఒత్తిడిని బట్టి చూస్తే అతను ఏదో మాట్లాడబోతున్నాడని అర్థమైంది.
“సరే అయితే, ఇప్పుడు మనం ఏం చేద్దాం?” అని అతను చివరికి ఎవరినీ ఉద్దేశించకుండా అన్నాడు.
“ఎందుకు, అనార్ఖై ని వరద ఏదైనా ముంచెత్తబోతోందా ఏంటి?” అని అబాకిర్ పరిహాసంగా అడిగాడు.
సదాబెక్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా లేచి యుర్తా నుంచి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. ఆ గొడవ తర్వాత అతను అబాకిర్తో మాట్లాడటం లేదు, ఇప్పుడు ఈ విషయంలో జోక్యం చేసుకోవడం అతనికి ఇష్టం లేనట్లుంది. అతని తమ్ముడు ఎసిర్కెప్ కూడా వెళ్ళడానికి లేచాడు, కానీ మనసు మార్చుకుని మళ్ళీ కూర్చున్నాడు.
ఎసిర్కెప్కు కూడా అబాకిర్తో మంచి సంబంధాలు లేవు. ఒకసారి, నేను అతనిని ఒక రోజు నా కోసం పనులు మార్చుకోమని అడిగాను; అతను తన నీటి బండిని తీసుకుని, నన్ను ట్రాక్టర్ దగ్గర సదాబెక్ సహాయకుడిగా ఉండనిచ్చాడు. సరే, అతను అబాకిర్ను సంతృప్తిపరిచేంత వేగంగా నీటిని అందించలేకపోయాడు, దానితో అబాకిర్ అతనిని తిట్టాడు. కానీ ఎసిర్కెప్ భయపడే రకం కాదు…

…ఆయనను ఎవరైనా భయపెట్టలేరు, పోరాటంలో తనను తాను నిలబెట్టుకోగలడు, పైగా నాకంటే కేవలం మూడేళ్ళు మాత్రమే పెద్దవాడు.
అబాకిర్ వేసిన వ్యంగ్య ప్రశ్నకు ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు, దాంతో అతను: “ఆలోచించడానికి ఏముంది? పని ఆగిపోవడానికి కారణమైన వ్యక్తి తగిన శిక్ష అనుభవించాలి, అంతే,” అన్నాడు.
“అది విషయం కాదు,” అని సొరోకిన్ అబాకిర్ వైపు చూడకుండానే అన్నాడు. “ఒక యువకుడి భవిష్యత్తు పణంగా ఉంది.”
“ఏం భవిష్యత్తు?” అని అబాకిర్ అన్నాడు. “వీరిలాంటి విద్యావేత్తల తలరాత ఎప్పుడో తేలిపోయింది, వీళ్ళు దేనికీ పనికిరాని జాతి!” అంటూ కొట్టిపారేస్తున్నట్లు ఒక సంజ్ఞ చేశాడు. “సొరోకిన్, నువ్వే ఆలోచించు, వీళ్ళు దేనికి పనికొస్తారు? మనం రెక్కలు ముక్కలు చేసుకుని వాళ్లకు తిండి పెడితే, వాళ్ళు పదేళ్ళు అంతకంటే ఎక్కువ కాలం బడికి వెళ్ళడం తప్ప ఏమీ చేయలేదు. వాళ్లకు మేం తిండి పెట్టాం, బట్టలు ఇచ్చాం, చదువు చెప్పించాం, దాని ఫలితం ఏమిటి, ఆ బడుల్లో వాళ్ళు ఏం నేర్చుకున్నారు? వాళ్లకు మోటార్ల గురించి ప్రాథమిక విషయాలు తెలియవు,

గుర్రానికి కళ్లెం ఎలా వేయాలో తెలియదు, చివరికి పగ్గాన్ని సరిగ్గా బిగించడం కూడా రాదు… ఇప్పుడు, అతని కోసం నేను ఎందుకు కష్టపడాలి? అతని పాండిత్యం నాకేం ఉపయోగం? అతను రాతి బొమ్మలపై నిపుణుడైతే నాకేంటి? కానీ పని విషయానికి వస్తే, అంతా పాడుచేస్తాడు. సరే అయితే, బయటకు పో అంతా శుభం జరుగుతుంది, నీ వల్ల ఇతరులు ఊరకే కూర్చోవాల్సి వస్తోంది. సొరోకిన్, నన్ను తప్పుపట్టడానికి ప్రయత్నించవద్దు. నేను విశ్రాంతి లేకుండా ఇద్దరి పని చేస్తున్నాను, ఎవరి భారాన్ని మోయడానికి నేను సిద్ధంగా లేను. నేను నీకు నచ్చకపోతే, ఈ క్షణమే వెళ్ళిపోతాను. కానీ నేను ఇప్పుడు చెప్పిన దాన్నే ఎప్పుడూ చెబుతాను. ఈ విద్యావేత్తలందరికీ నేను ఏం చేస్తానో…”
“మాకు దాని గురించి అంతా తెలుసు,” అని సొరోకిన్ అతన్ని మధ్యలోనే ఆపి, ఇప్పటికీ అతని వైపు చూడకుండానే అన్నాడు. “మనం వేరే దాని గురించి మాట్లాడుకుంటున్నాం. నువ్వు చెప్పు, కేమెల్ , దీని గురించి నువ్వేమనుకుంటున్నావు?”
నేను వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. అబాకిర్ చెప్పినదానిలో కొంత నిజం ఉంది. కానీ అతను నా గురించి

అంత ద్వేషంతో, పగతో ఎందుకు మాట్లాడాడు? అబాకిర్కు తెలిసిన విషయాలు నాకెప్పటికీ తెలియవు అనుకోవడానికి నేనేమైనా అంత మూర్ఖుడినా? లేదా అతను అన్నట్లు నా పాండిత్యమే నా దారికి అడ్డు వస్తుందా? అది నేను అర్థం చేసుకోగలిగినదానికంటే ఎక్కువగా ఉంది. అయినా, సొరోకిన్ ప్రశ్నకు వీలైనంత ప్రశాంతంగా సమాధానం చెప్పడానికి ప్రయత్నించాను.
“నేను ఇక్కడ ట్రైలర్ హెల్పర్గా పని చేయడానికి వచ్చాను. అది నాకు ముఖ్యం. ఇక గుర్రపు కళ్లెం , పగ్గాల విషయానికి వస్తే, వాటితో నాకు ఎలాంటి సమస్యా లేదు. అందరికీ ఆ విషయం తెలుసు, అబాకిర్కు కూడా తెలుసు. పరిస్థితులు ఇలాగే ఉంటే నేను ఇక్కడే పని కొనసాగించగలను, కానీ నీటి బండి మోసేవాడిగా ఉండటానికి నేను నిరాకరిస్తున్నాను. ఇది నా ఆత్మగౌరవానికి సంబంధించిన విషయం.”
“మా దగ్గర నీకు ఇవ్వడానికి వేరే పని లేదు,” అని సొరోకిన్ అన్నాడు.
“అందుకే నేను వెళ్ళిపోవాలి.”
కలీపా నా వైపు చూసి బాధతో నిట్టూర్చింది.
“నేను నా ఉద్యోగాన్ని నీకు ఇచ్చి, కెమెల్, నీ స్థానంలో నీళ్ల

బండిని నడుపుతాను, కానీ నువ్వు ఒప్పుకోవు కదా?”
ఇది అనుకోకుండా జరిగింది. ఇది కేవలం ఆమె దయాగుణం కావచ్చు, లేదా అబాకిర్ అరిచి, తిడుతున్నప్పుడు ఆమె ఎల్లప్పుడూ అనుభవించిన అసౌకర్యం వల్ల కావచ్చు, అతని రఫ్నెస్ను తగ్గించడానికి ఆమె ప్రయత్నించింది—నాకు ఏది ఆమెను అలా అనిపించిందో తెలియదు, కానీ ఆమె అంది, ఆ క్షణంలో నేను వెళ్లి చెప్పాను “నేను ఒప్పుకుంటున్నాను.”
అక్కడ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. మంటల చిటపట శబ్దం తప్ప వేరే శబ్దం లేదు.
అందరూ తీవ్ర ఆందోళనతో నా వైపు చూశారు, బహుశా నేను మనసు మార్చుకుని ఆ ఆఫర్ను తిరస్కరిస్తానని ఎదురు చూస్తున్నారు. నన్ను అసహ్యించుకుని, నాకు మంచి జరగకూడదని కోరుకునే ఒక వ్యక్తికి నా సొంత ఇష్టంతో నన్ను నేను లొంగిపోతున్నట్లు అనిపించింది. కానీ నేను మాట్లాడలేదు. నేను ఇప్పుడు వెనక్కి తగ్గే ఉద్దేశంలో లేను. సొరోకిన్ నా వైపు మరోసారి అనుమానంగా చూసి, సూటిగా అడిగాడు: “నువ్వు ఖచ్చితంగా ఉన్నావా?”
“అవును.”
“నాకేం పోదు ” అని అబాకిర్ మంటల్లో ఉమ్మేశాడు. “కానీ

నేను నిన్ను హెచ్చరిస్తున్నాను: మొదటిసారి తప్పు జరిగినా, నా నుండి నీకు తీవ్ర పరిణామాలు ఉంటాయి!” అర చీకటిలో, అతని కళ్ళు చల్లగా మెరిశాయి, అందులో పరిహాసం, సవాలు ఉన్నాయి.
“మొదటిసారి తప్పు జరగడం అంటే ఏమిటి?” అని ఇప్పటివరకు మౌనంగా ఉన్న ఎసిర్కెప్ ఒక్కసారిగా గట్టిగా అన్నాడు. “అప్పుడే అతన్ని బెదిరిస్తున్నావా? అతనికి సాధ్యమవుతుందని ఖచ్చితంగా చెప్పవచ్చు, ఇందులో కష్టమేమీ లేదు, అంతేకాక అతను ఇంతకుముందు నా పనిని కూడా చేసి చూశాడు.”
“నిన్ను ఎవరూ అడగడం లేదు. నీ పని నువ్వు చూసుకో. నా ట్రాక్టర్ మm నా పనికి నేనే బాధ్యుడిని…”
“ఆపండి!” సొరోకిన్ అబాకిర్తో తీవ్రంగా చెప్పాడు. “కెమెల్, నువ్వు రేపు ఉదయం ప్రారంభించు. ఇప్పుడు మేమందరం పడుకునే సమయం అయింది.” అతను లేచి బయటకు నడిచాడు.
ఆ రాత్రి నాకు అసలు నిద్ర పట్టలేదు, అబాకిర్తో ఎలా వేగగలనో ఆలోచిస్తూ గడిపాను. ఇప్పటివరకు నాకు అబాకిర్తో అప్పుడప్పుడు మాత్రమే సంబంధం ఉంది, కానీ రేపటి నుండి నేను రాత్రింబవళ్లు అతని నియంత్రణలోనే

ఉండాలి. ట్రైలర్ హ్యాండ్ విధులు నన్ను భయపెట్టాయి, అయితే వాటికి చాలా ఓర్పు, సహనం అవసరం. ట్రాక్టర్ను ఆలస్యం చేయకుండా సరైన సమయంలో నాగలి చట్రాలను వేగంగా మరియు కచ్చితత్వంతో పైకి లేపడం, కిందకు దించడం వంటివాటిని నేను నేర్చుకోవాల్సి వచ్చింది. మెషిన్ నిర్వహణ, మరమ్మతులకు సంబంధించి అబాకిర్కు ప్రతి విషయంలో సహాయం చేయాల్సి ఉంటుంది. నేను…అతనికి తప్పు స్పానర్ లేదా తప్పు బోల్ట్ లేదా ఏదో ఒకటి ఇస్తున్నట్లు నా ఊహకు అందుతోంది….
అల్డెయ్ కూడా నిద్రపోలేకపోయినట్లు అనిపించింది. ఆమె చీకటిలో నా దగ్గరకు వచ్చి, నా మంచం అంచున కూర్చుని నా జుట్టును నిమిరింది.
“మరోసారి ఆలోచించు, కెమెల్. నువ్వు అతనికి సరిపోవు. నువ్వు దయా హృదయుడివి, సున్నితమైనవాడివి. అతను నిన్ను వేధిస్తాడు, నువ్వు ఎప్పటికీ అతన్ని మెప్పించలేవు….”
“నేను అతన్ని మెప్పించాలని అనుకోవడం లేదు. అతని వేధింపులు నాకు అలవాటే, నీకు తెలుసు కదా,” అన్నాను.
“సరే, నీకే బాగా తెలుసు,” అని ఆమె మెల్లగా నిట్టూరుస్తూ తన మంచం వైపు వెళ్ళిపోయింది.
3

అబాకిర్తో నా పోరాటం మొదటి రోజే ప్రారంభమైంది.
“నువ్వు నిద్రపోతే, బ్లేడ్ల కింద పడిపోకు. నీకు నేను జవాబుదారీగా ఉండను.” దున్నడం ప్రారంభించే ముందు అబాకిర్ నాతో చెప్పిన మాటలు ఇవే.
అయితే, నిద్ర అనేది నా ఆలోచనల్లోనే లేదు. బ్లేడ్ల కింద పడతానేమో అనే ఆందోళన చెందితే, వెంటనే పని వదిలేయడం మేలు కాబట్టి, నా శక్తులన్నీ కూర్చి ఏకాగ్రతతో తప్పులేని పని చేయడానికి సిద్ధమయ్యాను.
నా పాదాలు వెడల్పుగా చాపి, ఉక్కు నాగలి చట్రాలు అమర్చిన ఫ్రేమ్పై ఆనించాను. బ్లేడ్లు వాలుగా కదులుతూ, ఒకదాని తర్వాత ఒకటి నేలను చీల్చుతూ, మట్టి పెళ్ళలను తిరగవేస్తున్నాయి. ట్రాక్టర్ ముందుకు కదులుతున్నప్పుడు ట్రాక్లు శబ్దం చేశాయి, ఇంజిన్ బిజీగా రయ్మంది, నేలలోని కలుపు మొక్కలను తొక్కుతూ, తన వేగంగా సాగిపోయింది.
నేను ఎలా చేస్తున్నానో చూడటానికి అబాకిర్ ఒక్కసారి కూడా వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు. నాకు కనిపించిందల్లా అతని తల వెనుక భాగమే, అది పట్టుదలతో, మొండిగా కనిపించింది. నేను పూర్తిగా అలసిపోయేలా చేయడం లేదా నేను ఈ పని చేయగలనని అతనికి నమ్మకం కలిగించే

వరకు అతను నన్ను తీవ్రంగా పరీక్షిస్తూనే ఉంటాడని స్పష్టంగా అర్థమైంది. అందుకేనేమో అతను ఆగకుండా ట్రాక్టర్ను వేగంగా నడిపాడు, ధూళి, పొగతో నిండిన ఈ గట్టి, స్ప్రింగ్లు లేని లోహపు సీటుపై గంటల తరబడి కూర్చోవడం ఎంత దారుణమో అతనికి బాగా తెలుసు. అయితే, నేను పట్టుదలగా వున్నాను. నా శక్తులన్నింటినీ కూడగట్టుకొని, నరాలుబిగబెట్టి,దృష్టి, వినికిడి కంట్రోల్ లివర్ను పట్టుకున్న చేతులను పూర్తిగా ఏకాగ్రతలో ఉంచాను. అబాకిర్ స్పష్టమైన దుర్బుద్ధితో రాళ్ళ ప్రాంతాలపై ట్రాక్టర్ను నడిపినప్పుడు కూడా నేను నోరు విప్పలేదు, మౌనంగా ఉన్నాను, అక్కడ నాగలి నాటిన చాలు నుండి బయటకు తోయబడుతున్నప్పటికీ…
బ్లేడ్లు రాళ్లకు తగిలి రాపాడాయి. నిప్పురవలు చిందుతూ, కాలుతున్న వాసన వస్తోంది. బండి విపరీతంగా ఊగిసలాడటంతో నేను దాదాపు బయట పడిపోయేంత పనైంది. సాయంత్రానికి అబాకీర్ చివరికి ట్రాక్టర్ను నిలిపివేసేసరికి, నేను తీవ్రంగా అలసిపోయాను. నా జీవితంలో నేనెప్పుడూ ఇంత అలసటను అనుభవించలేదు. నా నోరు, ముక్కు, చెవులు, కళ్ళు అన్నీ దుమ్ము, ఇసుకతో నిండిపోయాయి. నేలపై పడి హాయిగా

నిద్రపోవాలనిపించింది. కానీ నేను ఉన్న సీటు నుండి లేవడానికి ప్రయత్నించకుండా, అబాకీర్ ఇచ్చే ఆజ్ఞల కోసం వేచి ఉన్నాను.
“బ్లేడ్లను పైకి ఎత్తు,” అని క్యాబ్ నుండి బయటకు తల పెట్టి గట్టిగా అరిచాడు. అతను దుక్కి దున్నిన పొలం నుండి ట్రాక్టర్ను పక్కకు తీసి, ఇంజిన్ వేగాన్ని తగ్గించాడు. ఆపై నాగలి వద్దకు వచ్చి వాటి పళ్ళు సరిగ్గా ఉన్నాయో లేదో చూసేందుకు వంగి వాటి అంచులను తాకి చూశాడు. “వీటిని మార్చాలి, ఇవి అరిగిపోయి మొద్దుబారాయి. ఉదయానికల్లా ఈ పని పూర్తవ్వాలి” అని చెప్పాడు.
“సరే,” అన్నాను నేను. “నాకు అదనపు బ్లేడ్లను ఇచ్చి, ట్రాక్టర్ను నాగలికి దూరంగా తీసుకెళ్ళు” అని చెప్పాను.
నేను చెప్పినట్లే చేసి, నాతో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా పొలం చివరకు నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు. అతను వెళ్లడం వైపు చూస్తూ, అతనిపై కోపంగా ఉన్నప్పటికీ అతనిని చూసి ఈర్ష్య పడుతున్నానని గ్రహించాను. అతను అసలు అలసిపోనట్లే అటు ఇటు హాయిగా నడుస్తున్నాడు! నన్ను అలసిపోయేలా చేసినప్పటికీ, అతనికి కూడా ఒక్క క్షణం విశ్రాంతి లభించలేదు. పని విషయంలో అతను నిజంగా ఒక

రాక్షసుడే.
రాత్రివేళ బ్లేడ్లను మార్చడానికి నేను నిప్పు రాజేయాల్సి వచ్చింది. దాంతో నిట్టూరుస్తూ ఎండిన ఎండుగడ్డి, కాడలను సేకరించి, నాగలి చుట్టూ పోగు చేశాను. పెద్ద కుప్పగా తయారు చేసిన తర్వాత, రాత్రి భోజనం చేయడానికి వెళ్లాను.
ప్రియమైన, అల్దేయ్! నా కోసం వెచ్చగా ఉంచిన బెష్బర్మక్ వంటకాన్ని నేను త్వరత్వరగా, నిశ్శబ్దంగా తింటుంటే ఆమే ఎంత బాధగా నన్ను చూసిందో! అక్కడ కూర్చుని సమయం వృథా చేస్తూ తినేంత వ్యవధి నాకు లేదు. తినడం పూర్తికాగానే, అవసరాల కోసం ఉంచుకున్న ల్యాంతరు దీపాన్ని తెచ్చివ్వమని ఆమెను అడిగాను.
“దానితో నీకేం పని?” అని ల్యాంతరును అందిస్తూ అడిగింది అల్దేయ్.
“నేను వెళ్లి బ్లేడ్లను మార్చాలి” అన్నాను.
“అయ్యో, !” అని ఆమె ఆక్రోశిస్తూ అబాకీర్పై మండిపడింది: “ఒక చిన్న పిల్లాడిపై నీ కోపాన్ని, కక్షను తీర్చుకోవడానికి నేను ఒప్పుకోను! నేను నిన్ను అలా చేయనివ్వను, వింటున్నావా?” అని అరిచింది.
“సరేలే, ఊరుకో. దానివల్ల నాకేం నష్టం?” అని అబాకీర్

మంచం ఎక్కుతూ అన్నాడు.
“నువ్వు మధ్యలో జోక్యం చేసుకోకు,” అని సదాబెక్ తన భార్యతో అన్నాడు. “కెమెల్కి తాను ఏం చేస్తున్నాడో బాగా తెలుసు” అని చెప్పాడు.
“కంగారు పడకు కెమెల్, మేము నీకు సహాయం చేస్తాం. పదా, ఎసిర్కెప్,” అని చెబుతూ కలిపా కూడా నాతో రావడానికి లేచింది.
“శ్రమపడకండి,” అని వారితో చెప్పాను. “నేనే చూసుకుంటాను” అన్నాను.
ల్యాంతరు వెలుగులో దారి చూసుకుంటూ గుడారం నుండి బయటకు వచ్చాను. ఆ చీకటి గమ్యం లేనిదిగా, నిశ్శబ్దంగా అనిపించింది. దాహం తీర్చుకోవడానికి మంచినీటి ఊట వద్దకు వెళ్లాను. ఊట ప్రవాహంలో నీరు సన్నని సవ్వడి చేస్తూ, దాని చీకటి లోతుల్లో మందకొడిగా మెరుస్తూ, ఎంతో చల్లగా, ప్రశాంతంగా ఉంది. ఆ ఊట నిజంగా ఒంటె కన్నులాగే కనిపిస్తోంది. ఆ ఆలోచన నాకు ఆ గొర్రెల కాపరి అమ్మాయిని గుర్తుకు తెచ్చింది. చివరికి నేను ఆమె పేరు కూడా అడగలేదు. అందంగా కత్తిరించిన క్రాఫింగ్తో ఉన్న ఆ ముద్దుల చిన్నది ఇప్పుడు ఏం చేస్తోందో అని ఆలోచించాను.
తిరిగి నాగలి వద్దకు వచ్చి, వెంటనే పనిలో పడ్డాను. బ్లేడ్లను

వీలైనంత పైకి లేపి, మంట రాజేశాను. ల్యాంతరు దీపం నిజంగా చాలా ఉపయోగపడింది. నేను స్క్రూలను విప్పి, గాలికి పోకుండా నా టోపీలో భద్రంగా పెట్టుకున్నాను. రాత్రంతా నాగలి కింద పాకుతూ, దూరుతూ పనిచేశాను. స్క్రూలను అమర్చడం చాలా కష్టంగా ఉంది. అవి ఉండే బిగుతు ప్రదేశాలకు చేరుకోవడం ఇబ్బందిగా మారింది. మంట మళ్లీ మళ్లీ ఆరిపోతోంది, నేను నాగలి కింద నుంచి బయటకు వచ్చి నేలపై పడుకుని మళ్లీ గాలి ఊది మంట రాజేయాల్సి వచ్చింది. నాకు సమయం తెలియలేదు, ఆ బ్లేడ్లన్నింటినీ మార్చడానికి ఎంత సేపు పట్టిందో కూడా గుర్తులేదు. చివరికి పని పూర్తయ్యాక, మసకబారిన మనస్సుతో ఎలాగోలా ట్రాక్టర్ వద్దకు చేరుకుని, దాని క్యాబ్లోకి వెళ్లి నిద్రపోయాను. తీవ్రంగా రాసుకుపోయిన నా చేతులు నిద్రలో కూడా తీవ్రమైన నొప్పితో బాధపెడుతున్నాయి.
కలిపా ఉదయాన్నే నీళ్ల బండి తోలుకుని వచ్చి నన్ను లేపింది.
“నేను ఇప్పటికే రేడియేటర్లో నీళ్లు పోశాను. వచ్చి ముఖం కడుక్కో, నీకు నీళ్లు పోస్తాను,” అని చెప్పింది.
పని ఎలా జరిగిందని ఆమె నన్ను అడగలేదు, నేను ఆమెకు

కృతజ్ఞతలు తెలుపుకున్నాను. ఎవరైనా నాపై జాలి చూపడం నాకు నచ్చదు. ఆమె నా కోసం కొంత ఆహారాన్ని, జర్మా సీసాని తీసుకొచ్చింది. వేయించిన గోధుమలతో చేసిన ఈ పుల్లటి పానీయం తాగడానికి ఎంతో ఉపశమనంగా, హాయిగా ఉంది. దాన్ని పంపింది ఖచ్చితంగా అల్దేయ్ మాత్రమే.
అబాకీర్ అక్కడికి వచ్చాక ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. వంక చెప్పడానికి కూడా అక్కడ ఏ తప్పు దొరకలేదు. నిశ్శబ్దంగానే అతడు ట్రాక్టర్ను నాగలి వైపు వెనక్కి తీశాడు, నేను ట్రైలర్ను దానికి కలిపాను, మేమిద్దరం మళ్లీ పొలంలోకి బయలుదేరాం.
నాకు ఇప్పుడు ఎలాంటి భయం అనిపించలేదు. మొదటి పరీక్ష ఎప్పుడూ కష్టమైనది, దానిని తట్టుకుని నిలబడినందున, చివరి వరకు నేను నిలబడగలను!
క్యాబ్ కిటికీలోంచి చూసిన ప్రతిసారీ అబాకీర్ తల వెనుక భాగం నాకు కనిపిస్తూనే ఉంది. ట్రాక్టర్ భయంకరమైన శబ్దంతో ముందుకు సాగుతోంది.
నిన్నటిలాగే కాసేపు నిశ్శబ్దం ఊగిసలాడింది. కంట్రోల్ లివర్ను గట్టిగా పట్టుకుని, ఆ గట్టి ఇనుప సీటుపై ఊగుతూ సాగాను.

మధ్యాహ్నం వేళకు అబాకిర్ అకస్మాత్తుగా ఇంజిన్ వేగాన్ని తగ్గించాడు.
“కిందకు దిగు,” అని నాతో అన్నాడు. “కాసేపు విరామం తీసుకుందాం.”
ట్రాక్టర్ ఇచ్చిన నీడలో నేలపై ముడుచుకుని కూర్చున్నాం, ఏమీ మాట్లాడలేదు. అబాకిర్ సిగరెట్ వెలిగించి, దాని చివరను చిరాగ్గా కొరుకుతూ తాగాడు. ఆ తర్వాత తన షర్టు విప్పి, వాటిని నేలపై పరిచి, ఎండకాచుకోవడానికి పొట్టపై పడుకున్నాడు. అతని కండలు తిరిగిన వీపు వెడల్పుగా, చెమటతో తడిసి ఉంది. నేను కూడా నా షర్టు విప్పి, దానిపై పడుకుని ఎండకాచుకోవడానికి సర్దుకుంటుండగా, అబాకిర్ తన కోపంగా, మత్తుగా ఉన్న ముఖాన్ని పైకెత్తి గద్దించినట్లుగా ఆజ్ఞాపించాడు: “నా వీపు గోకు.”
నేను వెంటనే తన మాట వినడానికి పరిగెత్తుతానని ఏమాత్రం సందేహించకుండా, తన బరువైన తలను చేతులపై ఉంచుకుని వేచి చూశాడు.
నేను కదల్లేదు, మాట్లాడలేదు.
“నేను చెప్పేది వినబడుతోందా?” అబాకిర్ కోపంగా భుజాలు విదిలించాడు, కానీ తల పైకెత్తలేదు.

“నేను నీ వీపు గోకను.”
“ఓహ్ అవునా, గోకుతావు!” అని నన్ను అందుకోవడానికి చేతుల సహాయంతో ము ముందుకు జరిగాడు. “నేను ఇంకా ఎంతసేపు వేచి ఉండాలి?”
నేను అతని నుండి కాస్త దూరంగా జరిగాను.
“నువ్వు కార్మికుడవని, ప్రపంచానికంతటికీ కూడు పెడుతున్నానని ఎప్పుడూ రొమ్ము విరుచుకుని అరుస్తుంటావు,” అని అన్నాను. “కానీ నువ్వు పనిచేస్తున్నావు కాబట్టే కార్మికుడివి, అంతరంగంలో మాత్రం నువ్వు అసలు కార్మికుడివే కాదు. నువ్వు ఒక గొప్ప ‘బే’ యజమాని అవ్వడానికి సరిపోతావు.”
“అవును, అవుతాను! అయినా నీకు చాలా ఎక్కువ ముక్కుసూటితనం ఎక్కువైంది!” అని అనూహ్యంగా నా ముక్కుపై చరిచాడు.
నేను ఒక్కసారిగా పైకి లేచి అతనిపైకి దూకాను. అతను సరిగ్గా దీని కోసమే వేచి ఉండి ఉంటాడు. నన్ను దొర్లిపోయేలా చేసిన ఆ దెబ్బలో, గత కొన్ని రోజులుగా అతనిలో పేరుకుపోయిన ద్వేషం, పగ అంతా ఉండింది. నేను కష్టమ్మీద మోకాళ్లపైకి లేచి, కోపంతో కళ్లు మూసుకుపోయి, మళ్లీ అబాకిర్పైకి దూకాను.

“నా పిడికిలి రుచి చూపిస్తాను! నీ సంగతి తేలుస్తాను!” అని అబాకిర్ గొణుగుతూ, తన బరువైన పిడికిళ్లతో నన్ను బాదుతూ, ప్రతిసారీ నేలపై పడేసాడు.
కానీ నేను మళ్లీ మళ్లీ పైకి లేచి అతని మీదికి వెళ్లాను. అతని వికృత ముఖాన్ని పగులగొట్టాలని నేను అతని ముఖం మీదే కొట్టడానికి ప్రయత్నించాను, కానీ అతను సరిగ్గా వేసిన దెబ్బలు నా కడుపు, పక్కటెముకలు, రొమ్ముపై పడ్డాయి.
నేను మరోసారి తడబడుతూ లేచి, నెమ్మదిగా అతని వైపు ముందుకు సాగాను. అతను తన చేయి పైకెత్తి, ఒక కసాయివాడిలా మూలుగుతూ, నన్ను… కొట్టాడు.
…మెడపై కొట్టి నన్ను కిందపడేశాడు. నేను మూలుగును అణచుకోవడానికి పెదవులను కొరుక్కుంటూ, నేలను కౌగలించుకుని పడిపోయాను.
“పడుకో అకాడమీషియన్, నేలను చూడు,” అని అబాకిర్ రొప్పుతూ, తన పగిలిన పెదవుల నుండి రక్తాన్ని ఉమ్మేస్తూ అన్నాడు. “రాత్రివేళ రాతి బొమ్మలపై పాఠాలు చెప్పినంత తేలిక కాదు కదా, అవునా?”
పోరాటంలో మేము తొక్కిన దుస్తులను సేకరించడానికి అతను వెళ్లాడు, తన షర్టు, ఓవర్ఆల్స్ను దులిపి, తన బాధ్యతను నెరవేర్చిన వ్యక్తిలా నిదానంగా తొడుక్కున్నాడు.

ఆ పోరాటంలో గెలిచింది నేనే అని అతను ఎప్పటికీ ఊహించి ఉండడు. నిజమే, నేను నేలపై పడిపోయాను, కానీ నేను ఓడిపోలేదు. న్యాయం కోసం జరిగే పోరాటంలో పిడికిళ్లను కూడా ఉపయోగించవచ్చని నాకు ఇప్పుడు తెలిసింది. నా దృష్టిలో ఇది నా విజయమే…
అబాకిర్ బట్టలు వేసుకుంటున్నప్పుడు నాకు ఊపిరి పీల్చుకోవడానికి సమయం దొరికింది. అతను ఇంజిన్ స్టార్ట్ చేసినప్పుడు, నేను లేచి, త్వరగా నా షర్టు వేసుకుని, నాగలి వద్ద నా సీటులో కూర్చోవడానికి వెళ్లాను.
ఒక్కసారిగా పెద్ద శబ్దంతో ట్రాక్టర్ పొలం వెంట కదిలింది. క్యాబ్ కిటికీలో మళ్లీ అబాకిర్ తల వెనుక భాగం నాకు కనిపించింది, నేను మళ్లీ ట్రైలర్ చేతిగా కంట్రోల్ లివర్ను గట్టిగా పట్టుకుని కూర్చున్నాను.
మా జీవితాల్లో కొన్ని మార్పులు వచ్చాయి. విత్తనాలను పొలాలకు తీసుకెళ్లడానికి ఇప్పుడు మా వద్ద రెండు గుర్రాల బండి, ఒక జత గుర్రాలు, అలాగే ఒక కొత్త డ్రైవర్ ఉన్నారు. ఇది నీటిని మోసేవాడికి చాలా తేలికైంది. సదాబెక్, ఎసిర్కెప్ ట్రాక్టర్ నడుపుతూ విత్తనాలు చల్లే పని చేయగా, అబాకిర్, నేను దున్నడం కొనసాగించాము.
నా జీవితంలో ఇంకొక చాలా ముఖ్యమైన సంఘటన

జరిగింది.
ఒకరోజు, భోజనం తర్వాత మేము కొత్త రెండు గుర్రాల బండిలో పొలానికి వెళ్తుండగా, ఊట బావి వద్ద గొర్రెల కాపరి అమ్మాయిని చూశాను. నేను బండి పైనుంచి కిందకు దూకాను. డ్రైవర్ గుర్రాలను ఆపాడు, కానీ అబాకిర్ అతన్ని ఆపనివ్వలేదు.
“ముందుకు పోనివ్వు,” అని అబాకిర్ రఫ్ఫుగా ఆజ్ఞాపించాడు.
నేను ఆ అమ్మాయి వైపు పరిగెత్తాను, ఆమె తన గొర్రెలను మరచిపోయి నా వైపు వచ్చింది. కానీ నేను ఆమె వద్దకు చేరుకోలేకపోయాను, ఎందుకంటే ఇంకా ముందుకు వెళ్తే బండిని అందుకోలేక పనికి ఆలస్యమవుతాను. అందుకే నేను సగం దూరంలోనే ఆగి బిగ్గరగా అరిచాను: “హలో!”
“హలో!” అని ఆమె కూడా తిరిగి అరిచి, ఉన్నచోటే ఆగిపోయింది.
ఆమెను చూసినందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది, కానీ ఏం మాట్లాడాలో నాకు తోచలేదు.
“నువ్వు నీళ్ల కోసం ఎందుకు రావడం లేదు, ఇప్పుడు ఎక్కడ పనిచేస్తున్నావు?” అని ఆమె అడిగింది.
“ట్రాక్టర్ టీమ్లో ఉన్నాను!” అని గర్వంతో నిండిన గొంతుతో

అరిచాను. “మేము అటువైపు, ఆ దూరంగా ఉన్న పొలంలో ఉన్నాము! సారీ, నేను త్వరగా వెళ్లాలి!”
“బై-బై!” అని ఆమె నాకు చెయ్యి ఊపింది.
నేను బండి వెనకాలే వేగంగా పరిగెత్తాను, ఒక్కసారి మాత్రమే వెనక్కి తిరిగి చూశాను. ఆమె ఇంకా అక్కడే నిలబడి, నేను పరిగెత్తడం చూస్తోంది. ఆ బండి నా కోసం ఆగలేదు, కానీ నేనేమీ పట్టించుకోలేదు. నేను చాలా హాయిగా, తేలికగా పరిగెత్తాను. ఆమె నాకు చేయి ఊపినందుకు, నేను ఆ గొప్ప, అందమైన మైదానంలో పరిగెడుతున్నందుకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది….
మరుసటి రోజు ఆమె మళ్ళీ మా పొలం దగ్గర కనిపించింది. ఒక చిన్న గుట్టపై నిలబడి ఆమె తన గొర్రెలు, పిల్లల మందను కాస్తోంది. ఒక్క నిమిషమైనా ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి మాట్లాడాలని నాకు చాలా అనిపించింది, కానీ అబాకీర్ నన్ను ఎప్పటికీ వెళ్లనివ్వడు. అతనికి అంత మంచి మనసు ఉందా? లేదు, లేదు. అందుకే నేను అతనిని అడిగే ప్రయత్నం కూడా చేయలేదు.
మళ్ళీ ఆ అమ్మాయి అదే గుట్టపై కనిపించినప్పుడు అబాకీర్ ఇంజిన్లో ఏదో తనిఖీ చేస్తున్నాడు, నేను అతనితోనే ఉన్నాను.

“ఈ అమ్మాయి ఎప్పుడూ ఇక్కడే ఏం చేస్తోంది?” అని అబాకీర్ నన్ను అడిగాడు.
“నాకు తెలియదు.”
“ఆమె పేరేంటి?”
“నాకు తెలియదు.”
“ఓహో నువ్వా, అకాడమీషియన్ !” అని ఈసడించుకుంటూ ఉమ్మివేసి, ఆ అమ్మాయి వైపు ఒక చూపు చూశాడు. “చూడటానికి కాకమీద ఉన్నట్లుంది” అని నా కోపపు చూపును పట్టించుకోకుండా, “వెళ్లి నీ సీట్లో కూర్చో” అని గర్జించాడు. మేము ముందుకు కదిలాము.
ఈలోగా ఆ అమ్మాయి తన మందను గుట్ట పైనుంచి మా పొలానికి ఒక వంద గజాల దూరంలోకి తోలుకొచ్చింది. దేవుడా, నేను ఆమె దగ్గరకు పరిగెత్తి, కొద్దిసేపు ఆమెతో కూర్చుని మాట్లాడాలని ఎంత కోరుకున్నానో!
ట్రాక్టర్ ఒక్కసారిగా ఆగింది. అబాకీర్ క్యాబిన్ బయటకు తలపెట్టి: “లీవర్ను సరిగ్గా ఉంచి, ఇటు రా!” అని అరిచాడు.
సాధారణంగా అతను నన్ను తన క్యాబిన్ దగ్గరికి కూడా రానివ్వడు, కాబట్టి నేను చాలా ఆశ్చర్యపోతూ ట్రైలర్ నుండి కిందకు దిగాను.
“లోపలికి వచ్చి కూర్చో,” అని పక్కకు జరిగి, “నడుపు”

అన్నాడు.
నేను షాక్ అయ్యాను. అతని నుండి నేను ఎప్పుడూ ఊహించనిది ఇది. అతనిలో ఈ హఠాత్ మార్పు ఏమిటి? అబాకీర్కు ఏమైంది? నేను లోపల కూర్చుని, అతను చెప్పినదంతా చేయడానికి సిద్ధమయ్యాను.
“పెడల్ను కిందకు నొక్కు. క్లచ్ వేయి. అదీ సరిగ్గా చేసావ్. ఇప్పుడు మెల్లగా పెడల్ను వదులు. ఫ్రిక్షన్ లీవర్లను పట్టుకో….”
ట్రాక్టర్ శబ్దం చేస్తూ కదిలింది, మేము పొలం వైపు వెళ్తున్నాము. ఆ ఉత్సాహంలో నా ఊపిరి ఆగినంత పనైంది. లోకమంతా మరిచిపోయాను, నా ధ్యాస అంతా డ్రైవింగ్ ఎలా నేర్చుకోవాలో దానిపైనే ఉంది. ఈ క్షణం కోసం నేను ఎంతో కాలంగా కలలు కంటున్నాను! ఇప్పుడు ఈ శక్తివంతమైన యంత్రం నా స్పర్శకు లొంగి, నేను అనుకున్న వైపు వెళ్తోంది.
నేనే ఒక యంత్రంగా మారిపోయి, సరైన పనిని అత్యంత ఖచ్చితంగా చేయడానికి మాత్రమే ప్రయత్నిస్తున్నట్లు అనిపించింది.
పొలం చివరికి వచ్చాక నేను పెద్దగా తప్పు లేకుండానే ట్రాక్టర్ను తిప్పగలిగాను. నిజమే, మాకు వెనుక

సహాయకుడు లేకపోవడంతో మలుపుల దగ్గర ఖాళీ ఎక్కువగానే వచ్చింది, కానీ దాంతో ఏమీ మునిగిపోలేదు—ఎటు చూసినా అనార్ఖాయ్లో కావలసినంత భూమి ఉంది! నాకు ముఖ్యమైనది ఏంటంటే నేను ట్రాక్టర్ నడపడం నేర్చుకుంటున్నాను.
మేము కొన్ని రౌండ్లు వేశాము. ఇప్పుడు నాకు మరింత నమ్మకం వచ్చింది, నా గుండె అంత వేగంగా కొట్టుకోవడం లేదు.
“కానివ్వు అకాడమీషియన్, నేను కాసేపు బయటకు వెళ్తున్నాను,” అబాకీర్ నా చెవిలో అరిచాడు. “ఏదైనా సమస్య వస్తే యాక్సిలరేటర్ తగ్గించు” అన్నాడు.
అతను వేగంగా వెళ్తున్న ట్రాక్టర్ నుండి కిందకు దూకి, తన బట్టలపై దుమ్ము నలుపుకుని, ఒళ్ళు సరిచేసుకుంటూ ఆ గొర్రెల కాపరి అమ్మాయి వైపు వెళ్లాడు. ఆమె ఇప్పుడు మాకు చాలా దగ్గరగా ఉంది. అతని మనసులో ఏముందో నాకు అప్పుడే అర్థమైంది. అందుకేనన్నమాట అతను నన్ను క్యాబిన్లో కూర్చోనిచ్చింది!
అబాకీర్ ఏమాత్రం బెంగ లేనట్లు ఆ అమ్మాయితో హాయిగా మాట్లాడుతున్నాడు! అసలు అతనికి బెంగ ఎందుకు ఉంటుంది? అతని పని వేరొకరు చేస్తున్నారు, ఏమైనా తేడా

వస్తే పరుగెత్తడానికి ట్రాక్టర్ కూడా దగ్గరలోనే ఉంది.
అతను నాతో ఆడిన ఈ నాటకం నాకు నచ్చలేదు. కానీ అదే సమయంలో నేను సొంతంగా ట్రాక్టర్ నడుపుతున్నందుకు సంతోషంగా కూడా ఉంది. క్యాబిన్ నుండే ఆ అమ్మాయికి చేయి ఊపి, పలకరించాలని అనుకున్నాను. అబాకీర్ ఆమె చుట్టూ తిరగకపోతే ఎంత బాగుండేది! అతను ఆమెతో ఏం చెబుతున్నాడు, ఆమె అతనితో ఏం చెబుతోంది? ఆమె అతని విషయంలో జాగ్రత్తగా ఉండాలి, అతన్ని దూరంగా ఉంచాలి….
ఇది దాదాపు గంటన్నర పాటు సాగింది, చివరికి ఆమె తన మందను ఇంటికి తోలుకెళ్లాల్సి వచ్చింది. ఈ సమయమంతా నేను ట్రాక్టర్ నడుపుతూనే ఉన్నాను. అబాకీర్ తిరిగి వచ్చినప్పుడు నేను అతని ముఖంలోకి పరిశీలనగా చూశాను, కానీ అతని ముఖంలో ఎప్పటిలాగే గర్వం, అహంకారం తప్ప ఇంకేమీ కనిపించలేదు.
“నీ స్థానానికి నువ్వు వెళ్లు అకాడమీషియన్,” అని అతను నా భుజంపై తట్టి, ఒక వంకర నవ్వు నవ్వాడు.
మాట మాట్లాడకుండా నేను కిందకు దూకాను.
మరుసటి రోజు ఉదయం ఆ అమ్మాయి మళ్ళీ అక్కడే ఉంది. అబాకీర్ నన్ను ఇంకోసారి క్యాబిన్లో కూర్చోబెట్టి,

ఆమెతో మాట్లాడటానికి వెళ్లాడు. ఆమె రాకపోతే బాగుణ్ణు అని అనుకున్నాను. నేను ట్రాక్టర్ను విడిచిపెట్టలేను, అలాగని ఉదాసీనంగానూ ఉండలేకపోతున్నాను. క్యాబిన్ నుండే వారిని ఆందోళనగా చూస్తూ, అబాకీర్ గురించి ఆమెను ఎలా చెప్పాలా అని ఆలోచిస్తున్నాను. కానీ ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడవద్దని మనం ఎలా చెప్పగలము? ఏది ఏమైనా, తను ఏం చేస్తోందో ఆమెకు తెలిసే ఉంటుందిలే….
ఈసారి ఆమె ఎక్కువ సేపు ఉండలేదు, అది నాకు చాలా ఉపశమనంగా అనిపించింది. ఆమె వైపు వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా, తన మందను వేగంగా తోలుకొంటూ మైదానం మీదుగా పారిపోతోంది. “నన్ను క్షమించు, ప్రియతమా,” అని నేను నా మనసులోనే వేడుకున్నాను. “నువ్వు ఇంత త్వరగా వెళ్లిపోయినందుకు నాకు సంతోషంగా ఉంది. నువ్వు, నేను మళ్లీ కలుస్తాం. ఇంక వెళ్లు, ఆగకు, విచిత్రమైన జుట్టు ముంగురులు ఉన్న ఓ అందమైన అమ్మాయీ… నాకైతే కనీసం నీ పేరు కూడా తెలియదు!”
కానీ మనం త్వరలోనే మళ్లీ కలుస్తామని నేను అనుకోవడం తప్పని తేలింది. ఆ అమ్మాయి మళ్లీ రాలేదు. అబాకిర్, నేను దాని గురించి ఏమీ మాట్లాడకుండా మూడు రోజులు ఆమె

కోసం ఎదురుచూశాం. అతడు మునుపటి కంటే మరింత నిరంకుశంగా తయారయ్యాడు, తన కళ్లలో దాచుకోలేని ద్వేషంతో మళ్లీ నా వైపు చూశాడు. కానీ నేను కూడా అతని పట్ల నాకున్న అసహ్యాన్ని దాచలేదు. అతడు ఆ అమ్మాయిని కష్ట పెట్టి ఉండాలి, ఏదో ఒక చెడు చీకటి సంఘటన నుండి నేను ఆమెను కాపాడలేకపోయాను, కాబట్టి ఒక రకంగా నేనే బాధ్యుడిని. నాకు అవకాశం దొరికిన వెంటనే ఆమెను వెతికి పట్టుకుని, ప్రతి విషయం ఆమెతో బహిరంగంగా మాట్లాడాలని ప్రమాణం చేసుకున్నాను. ఈ అవకాశం కోసం ఎదురుచూస్తూ దీని గురించి కలలు కనడం ప్రారంభించాను.
ఇది జరిగిన కొద్దిసేపటికే, మేము పొలంలో చాలా దూరంలో ఉన్నప్పుడు వర్షంలో చిక్కుకున్నాము. అకస్మాత్తుగా తీవ్రంగా వర్షం ప్రారంభమై, మైదానంపై వడగండ్ల వాన కురిపించింది. ఒక క్షణంలో నేల అంతా నీటితో నిండిన మడుగులుగా మారిపోయింది. కానీ అబాకిర్ ట్రాక్టర్ను ఆపలేదు. పైగా, అతడు వేగం పెంచి నా వైపు ఒక్కసారి కూడా చూడకుండా, నన్ను ఆ భయంకరమైన వడగండ్ల వానకు గురిచేసి వెళ్ళిపోయాడు.
నీటితో బరువెక్కిన నేల మునుపటిలా నాగలికి తెగకుండా

దానికి అంటుకుపోయింది, అక్కడ నుండి నా కాళ్ల వరకు నాగలి చట్రంపైకి ఎక్కింది. పెద్ద పెద్ద బంకమట్టి బిళ్ళలు ట్రాక్టర్ పట్టాలకు అడ్డుపడకపోతే అబాకిర్ అసలు ఆపేవాడే కాదేమో. అతడు ఇంజిన్ వేగాన్ని తగ్గించి, తన క్యాబిన్లో హాయిగా కూర్చుని, సిగరెట్ తాగుతూ, నేను ఆశ్రయం కోసం వేడుకోవడానికి వస్తానని ఎదురుచూస్తున్నాడు. కానీ నాకు అప్పటికే ఒళ్లంతా తడిసిపోవడంతో అవన్నీ పట్టించుకోలేదు. నేను నా ఇనుప సీటు నుండి కిందకి దిగకుండా, కురుస్తున్న వర్షంలోనే నా ఒంటిపై ఉన్న బురదను కడుక్కున్నాను. నేను తడవకుండా కాపాడుకోవడానికి ప్రయత్నించిన ఏకైక వస్తువు నా నోట్బుక్. అందులో నేను చదివిన పుస్తకాల నుండి కొన్ని వాక్యాలను, నా స్వంత ఆలోచనలను రాసుకునేవాడిని. సురక్షితంగా ఉండటానికి దాన్ని నా బూటు పైభాగంలో మార్చాను.
వర్షం అకస్మాత్తుగా ఆగింది, ఆకాశం వెంటనే నిర్మలంగా మారింది. నిండుగా కురిసిన వసంత రుతువు వర్షంతో శుభ్రపడిన విశాలమైన మైదానం యొక్క అందానికి కొనసాగింపుగా, ప్రకాశవంతమైన నీలిరంగు ఆకాశం మళ్లీ కనిపించింది. అనార్కై మైదానం విశాలంగా పరుచుకుంది.

ఆకాశంలో ఒక చివర నుండి మరొక చివరకు పరుచుకుంటూ, ప్రపంచంలోని అత్యంత మృదువైన రంగులన్నింటినీ తనలో నింపుకుంటూ ఒక పెద్ద రంగుల ఇంద్రధనస్సు ప్రత్యక్షమైంది.
నేను నా చుట్టూ ఉన్న దృశ్యాన్ని చూసి పరవశించిపోయాను. ఆహా, ఆ నీలి రంగు, అనంతమైన, ఆకాశం, ఆ మనోహరమైన ఇంద్రధనస్సు, మెత్తని గడ్డితో ఉన్న మైదానం ఎంత గొప్పవి! నేల త్వరగా ఆరిపోతోంది, ఆకాశంలో చాలా ఎత్తులో ఒక డేగ తన రెక్కలను చాచి తిరుగుతోంది. డేగను అంత ఎత్తుకు తీసుకెళ్ళింది దాని రెక్కలు కాదని, భూమి యొక్క శక్తివంతమైన శ్వాస, దాని నుండి పైకి లేచే వెచ్చని గాలి తరంగాలని అనిపించింది.
నాలో కూడా శక్తి పెరిగినట్లు అనిపించి, ఉత్సాహం వచ్చింది, మనోహరమైన అనార్కై గురించిన కల మళ్లీ నా ఊహను ఆకట్టుకుంది. నేను ఇప్పుడు నేలపై బలంగా నిలబడ్డాను, ఎవరూ నా కలను నాశనం చేయలేరు. మైదానం యొక్క అద్భుతమైన భవిష్యత్తును నేను నమ్మకుండా ఆపలేరు. నేనేమీ కవిని కాను, కానీ నా కవితలు కొన్ని పాఠశాల గోడ పత్రికలో ప్రచురించబడేవి. ఇప్పుడు నాలో ఒక రకమైన ప్రేరణ కలిగి, నా నోట్బుక్ తీసి, నా మనస్సులో

స్వయంచాలకంగా రూపుదిద్దుకుంటున్న పదాలను రాశాను:
కుర్దాయి భూమికి ఆవల,
యుగాలుగా ఎవరూ అడుగుపెట్టని చోట అనార్కై మైదానం ఉంది,
ఈనాడు గాలులు, మంచుతో నిండిపోయి
తట్టుకోలేని వేడితో ఎండిపోతున్నప్పటికీ,
త్వరలోనే ఆ రోజు వస్తుందని నాకు తెలుసు,
నేను దాన్ని ఇప్పుడు కలగంటున్నా , అది వస్తోంది,
అప్పుడు అనార్కై మైదానం సూరీడి కింద ఉన్న అత్యంత అందమైన ప్రాంతంగా మారుతుంది!
నేను రాసిన ఈ కవిత సరిగ్గా లేదని, అనుభవరాహిత్యంగా ఉన్నా, నేను పట్టించుకోలేదు. నా ఆత్మను నింపి, బయటకు రావడానికి ఆరాటపడుతున్న భావాలలో వందవ వంతు కూడా ఇది వ్యక్తీకరించలేకపోయిందనేదే నన్ను బాధించింది. నేను నా ఆలోచనలను తీవ్రంగా శ్రమించి, నా కలను నేను భావించినట్లుగా చెప్పడానికి సరైన పదాల కోసం వెతుకుతున్నాను, సరిగ్గా అదే సమయంలో ఎవరో నా చేతుల్లోంచి నోట్బుక్ను నిర్దాక్షిణ్యంగా లాక్కున్నారు. నేను ఉలిక్కిపడ్డాను.
“ప్రేమలేఖలు రాస్తున్నావా, ఏంటి?” అబాకిర్ నా నుండి

దూరంగా వెళ్తూ ఈసడింపుగా నవ్వాడు. “నీ కవితలతో ఆ అమ్మాయిని ఆకట్టుకోవాలని చూస్తున్నావా, ఏంటి?”
“దాన్ని ఇవ్వు!” నాకు తీవ్ర కోపం వచ్చింది. “నువ్వు ఇతరుల ఉత్తరాలను చదవకూడదు!”
“నేను ఏమి చేయాలో, ఏమి చేయకూడదో నువ్వు నాకు చెప్పబోతున్నావా? నాకంటూ నా స్వంత నియమాలు ఉన్నాయి, నువ్వు వెళ్లి చెరువులో దూకవచ్చు”.
నేను పరిగెత్తుకెళ్లి ఒక స్పానర్ పట్టుకున్నాను.
“దాన్ని కింద పెట్టు!” అబాకిర్ ఆ నోట్బుక్ను నావైపు అందించాడు. “ఇదిగో, నీ పిచ్చి సామాన్లు తీసుకో.” అకస్మాత్తుగా అతను బిగ్గరగా నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు, మైదానమంతా వినపడేలా గర్జించాడు. “ఎంత అందమైన ప్రాంతమో ఈ అనార్ఖాయ్! హా-హా-హా! నువ్వు ఎంత అమాయకుడివి, అకాడమీషియన్! అసలు ఏది ఏమిటో తెలుసుకోవడానికి నీలాంటి మూర్ఖులనే ఇక్కడికి గుంపుగా తోలుకురావాలి. బాబోయ్, ఎంత అందమైన అనార్ఖాయ్! ఎంత నవ్వొస్తోందో. నీవు ఈ శీతాకాలంలో ఇక్కడే ఉంటే, ఈ అందమైన అనార్ఖాయ్ నీకు సరియైన పాఠం నేర్పుతుంది…”
“నేను ఇక్కడ ఉండాలా వద్దా అని నిన్ను అడగడం లేదు!

ముందు నీ సంగతి నువ్వు చూసుకో!”
“నేను ఎందుకు భయపడాలి?” అబాకిర్ ఒక పగటి పూట నవ్వుతో నా వైపు వచ్చాడు. “నా సంగతి నేను ఎప్పుడూ మర్చిపోను. నాకు దక్కాల్సింది నాకు ఎప్పుడూ దక్కుతుంది.” అతను నా నుండి ముఖం తిప్పుకున్నాడు, ఆపై ఏదో గుర్తుకు వచ్చినట్లు ఆగి, నా దగ్గరకు వచ్చి నా ముఖం పైకి ఊదుతూ మెల్లగా అన్నాడు: “ఆమె గురించి ఆలోచనలన్నీ నీ తల నుండి తీసేయ్, అకాడమీషియన్, లేదంటే….”
“అది చూద్దాంలే!”
“నేను నీకు చెప్తున్నాను, ఆమె గురించి ఆలోచించే ధైర్యం కూడా చేయకు!”
అసహ్యం, ద్వేషం వల్ల మతిస్థిమితం కోల్పోయిన ఈ రౌడీని చూసి నాకు అకస్మాత్తుగా జాలి వేసింది. నేను అతనితో ప్రశాంతంగా అన్నాను:
“ఇదిగో, నువ్వు పెద్దవాడివి. అప్పుడప్పుడు నువ్వు మంచి మాటలు మాట్లాడుతావు, కానీ అది ఏదో అనుకోకుండా జరుగుతుంది అంతే. నువ్వు ఒక విషయం గుర్తుంచుకోవాలి, ఎవరూ ఎవరినీ ఆలోచించకుండా, కోరుకోకుండా, కలలు కనకుండా ఆపలేరు. మానవులు

జంతువుల నుండి వేరుగా ఉండేది ఈ ఆలోచించే సామర్థ్యంలోనే.”
నా మాటలు అతనికి ప్రభావితం చేశాయో లేదో నాకు తెలియదు, కానీ ఏది ఏమైనా అతను మరేమీ మాట్లాడలేదు. అతను దిగులుగా ఉన్న ముఖంతో క్యాబ్లోకి ఎక్కి, కోపంతో దాన్ని ప్రారంభించాడు. ఇంజిన్ వెంటనే సజావుగా నడిచింది. మేము మళ్ళీ పనిలో పడాల్సి వచ్చింది….
ఆ తర్వాత నేను నా కలలను ఎప్పుడూ వీడలేదు. కలలు కనే హక్కును నేను గెలుచుకున్నాను, నా జన్మహక్కును నేను తిరిగి పొందాను, నా కలలను నేను ఆరాధించాను.
ఆ రాత్రి అందరూ నిద్రపోయిన తర్వాత, నేను గుడారాన్ని వదిలి సెలయేరు దగ్గరకు వెళ్లాను. నేను ఒంటరిగా ఉండాలనుకున్నాను, ఆ సెలయేరు నన్ను తనవైపు బలంగా ఆకర్షించింది.
నక్షత్రాలకు ఆ ఆకాశం సరిపోనంత చిన్నదిగా ఉంది, అందుకే అవి భూమి అంచులకు జారిపడ్డాయి. అయినప్పటికీ, ఆశ్చర్యకరంగా, ఆ చిన్న గుండ్రని మడుగులో వాటన్నింటి ప్రతిబింబాలకు చోటు దక్కింది, ఆ మడుగు ఇప్పుడు అగాధమైనంత లోతుగా అనిపించింది.

అవి నీటిలో మిలమిల మెరుస్తూ, తలతలాడుతుంటే, ఒక చేతి పాత్రతో వాటన్నింటినీ తోడి తీసి ఆ మెరిసే రత్నాలను చుట్టూ ఉన్న నేలపై చల్లవచ్చని నాకు అనిపించింది.
వాటి ప్రతిబింబాలు వంపు వాగులో పడిన చోట, అవి నీటితో పాటు కొట్టుకుపోతూ రాతి నేలపై ముక్కలైపోయాయి. కానీ నీరు నిశ్చలంగా, కలలు కంటున్నట్లున్న చోట, అవి ఆకాశంలో ఎంత ప్రకాశవంతంగా ఉన్నాయో ఇక్కడ కూడా అంతే ప్రకాశవంతంగా మెరిసాయి. ప్రకాశవంతమైన కలలతో నిండినప్పుడు, చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచమంతటినీ తనలో ఇముడ్చుకోగలిగే పరిపూర్ణత ఉన్నప్పుడు మనిషి ఆత్మ ఎలా ఉంటుందో, ఈ సెలయేరు కూడా అలాగే ఉందనే ఆలోచన నాకు వచ్చింది.
నేను అక్కడ కూర్చుని, చూస్తూ, వింటూ, ఆ చీకటిని, ఆ రహస్యమైన మైదానాన్ని నాలోని ప్రతి అణువుతో అనుభూతి చెందుతూ, నా కలలలో నేను అనుకున్నట్లుగా దాన్ని మార్చుకున్నాను. నా కలల గురించి నేను చెప్పగలిగే వ్యక్తి ఎవరైనా ఉన్నారా? నాకు వివరించడం రావడం లేదు కానీ, పేరు కూడా తెలియని ఆ అమ్మాయే నేను వెతుకుతున్న వ్యక్తి అనిపించింది. ఆమె నన్ను అర్థం చేసుకుంటుంది, నా భావాలను పంచుకుంటుంది. బహుశా

మేము మొదట ఇక్కడే, ఈ సెలయేరు వద్ద కలుసుకుని, దానికి ‘ఒంటె కన్ను’ అని పేరు పెట్టడం వల్ల కావచ్చు.
నేను ఆమె గురించే ఆలోచిస్తున్నానని ఆమెకు తెలుసా? మేము త్వరలోనే దుక్కి దున్నడం పూర్తి చేస్తాము, ఆ తర్వాత నేను ఆమెను వెతికి, ఇక్కడికి, ఈ సెలయేరు వద్దకు తీసుకువచ్చి, అనార్ఖాయ్ భూమి గురించి అంతా చెప్తాను. నేను నా కవితలను ఆమెకు చదివి వినిపిస్తాను, ఆమె నవ్వవచ్చు. లేదు, నేను అనార్ఖాయ్ మైదానాల భవిష్యత్తును ఎలా ఊహించుకున్నానో సరళమైన, స్పష్టమైన మాటల్లో ఆమెకు చెప్తాను.
వెళ్లేముందు, నేను నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకాశం వైపు మరొకసారి చూశాను. గుట్టపై చీకటిగా కనిపిస్తున్న ఆ పెద్ద రాతి విగ్రహం తప్ప, కంటపడిన ప్రతిదీ కంటికి ఆనందాన్నిచ్చింది. అది ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగా, దేనినీ పట్టించుకోకుండా, తన ఒక్క ప్రాణం లేని కంటితో దూరాల వైపు చూస్తూ నిలబడి ఉంది.
చంద్రుడు బయటకు వచ్చాడు, దున్నిన పొలం అవతలి వైపు రెండు నీడలు జాగ్రత్తగా కదులుతుండటం నేను గమనించాను. అవి లేళ్ళు. అవి ఎక్కడికి వెళ్తున్నాయి? బహుశా నీళ్ళు తాగే ప్రదేశానికి కావచ్చు. ఆ లేళ్ళు దున్నిన

పొలం అంచు వరకు వచ్చి, నూనె, ఇనుము వాసన వస్తున్న ఆ వింతగా తవ్విన నేలపై కాలు పెట్టడానికి భయపడి అక్కడే ఆగిపోయాయి. అవి కదలకుండా చాలా సేపు అలాగే నిలబడ్డాయి. వెన్నెల ఆ రెండింట పైన పడి వెండి రంగుతో మెరిపించింది. ఒకటి చిన్నవిగా, కొమ్మలుగా ఉన్న కొమ్ములతో ఉన్న మగ లేడి, మరొకటి చీకటిలో మెరిసే పెద్ద కళ్ళతో చిన్నగా ఉన్న ఆడ లేడి. ఆడ లేడి తన తోడును హత్తుకుని నిలబడగా, అతడు తన అందమైన తలను పైకెత్తి, తన అన్ని జ్ఞానేంద్రియాలను అప్రమత్తంగా ఉంచాడు. అవి భయంతో, నిరాశతో స్తంభించి అలా నిలబడిపోయాయి. ఈ మైదానానికి ఏమైంది? వాటి పాత దారి ఏది? ఒకప్పుడు గట్టిగా ఉన్న నేలను విచ్ఛిన్నం చేసిన ఆ మహా శక్తి ఏమిటి?
అవి దున్నిన పొలంలో కాలు పెట్టే ధైర్యం చేయలేదు. నిశ్శబ్దంగా, తమ వంగిన వీపులపై ఆ విచారకరమైన వెండి జింకలను భయపెట్టకుండా ఉండటానికి నేను కొద్దిసేపు సేపు అక్కడే ఉండి, ఆ తర్వాత గుడారానికి తిరిగి వెళ్లాను. నేను చాలా సేపు కళ్ళు తెరిచి పడుకున్నాను.
హఠాత్తుగా నాకు గుసగుసలు వినిపించాయి. అబాకీర్, కలీపాలు ఇద్దరూ ఒకే మంచంపై ఉన్నారు. బహుశా

ఇంతకుముందు కూడా ఇలా జరిగిందేమో, కానీ నాకు తెలియదు. కలీపా మూలుగుతూ ఏదో చెబుతోంది, కానీ ఆమె మాటలు నాకు స్పష్టంగా అర్థం కావడం లేదు.
“సరే, ఇక ఆపు,” అబాకీర్ నిద్రమత్తులో గొణుక్కున్నాడు. “చూడు, మనం పట్టణానికి వెళ్ళి అంతా సర్దుబాటు చేద్దాం. నువ్వు రెండు రోజులు ఆసుపత్రిలో ఉంటావు, ఆ తర్వాత నీ ఆరోగ్యమంతా బాగుంటుంది. దీనికి బాధపడాల్సిన పని లేదు…”
“నేను దాని కోసం బాధపడటం లేదు,” కలీపా చేదుగా సమాధానమిచ్చింది. “నన్ను నేనే అసహ్యించుకుంటున్నాను, ద్వేషించుకుంటున్నాను…. నీలాంటి వ్యక్తితో నేను ఎలా ప్రేమలో పడ్డాను? అసలు నీలో నేను ఏం చూశాను? నాకే తెలియదు…. నువ్వు ఎప్పుడైనా ఎవరికైనా ఏదైనా చేశావా? ఎప్పుడూ లేదు. అయినా సరే, నేను ఒక కుక్కలా నీకు అంటిపెట్టుకుని ఉన్నాను….”
“నువ్వు ఇక బాధ పడవు. మనం ఈ పని పూర్తి చేయగానే నేను నిన్ను ఇక్కడి నుండి తీసుకెళ్తాను”.
“అవును, నేను బాధ పడతాను. నా జీవితాంతం విచారిస్తానని నాకు తెలుసు. అయినా సరే నేను నీతోనే వస్తాను. నేను ఒంటరిగా ఉండిపోవాలనుకోవడం లేదు….”

“అంత గట్టిగా మాట్లాడకు! కాస్త దగ్గరకు రా. దిండులో ముఖం పెట్టి ఏడవటం కంటే ఇది చాలా నయం”.
నేను కప్పుకున్న దుప్పటిని చెవుల వరకు లాక్కున్నాను. నేను విన్న ఆ గుసగుసలు నన్ను విచారంలోకి నెట్టాయి, త్వరగా నిద్రపోయి ఇక ఏమీ వినకూడదని అనుకున్నాను.
రోజురోజుకూ ఎండ తీవ్రత పెరుగుతోంది. సోరోకిన్ మేము ఎలా పనిచేస్తున్నామో చూడటానికి తరచూ వచ్చేవాడు. నేల ఎండిపోయి గట్టిపడకముందే మేము త్వరపడాల్సి వచ్చింది. మాకు ఇంకా ఐదు రోజుల దున్నే పని మిగిలి ఉంది, విత్తనాలు వేయడానికి కూడా అంతే సమయం పడుతుంది.
మొదటిసారిగా ఈసారి శరదృతువు దుక్కి పని కూడా చేస్తామని, వచ్చే ఏడాది మనకు చాలా ట్రాక్టర్లు వస్తాయని, ఇక్కడే ఒక ‘ట్రాక్టర్ రిపేర్ స్టేషన్’ నిర్మిస్తారని సోరోకిన్ మాకు చెప్పాడు. సోరోకిన్ ప్రతిదీ ప్రణాళికాబద్ధంగా సిద్ధం చేశాడు. అతను అలసట లేకుండా మైదానమంతా తిరిగి, ప్రతి లోయను, ప్రతి మెరకను, పల్లాన్ని అధ్యయనం చేస్తూ, చివరికి ఇసుక రేణువు వరకు క్షుణ్ణంగా తెలుసుకున్నాడు.
కఠినమైన శీతాకాలంలో లారీలు, విమానాల ద్వారా ఇక్కడికి పశువుల మేతను రవాణా చేసే పద్ధతిని

నిలిపివేయాల్సిన సమయం వచ్చింది. దానిని ఎలా చేయాలో సోరోకిన్కు బాగా తెలుసు.
అబాకిర్, నేను రాత్రి చాలా ఆలస్యమయ్యే వరకు పనిచేసేవాళ్లం. మేము పొలంలోనే నిద్రపోయి, సూర్యోదయం కాగానే మళ్లీ పని ప్రారంభించేవాళ్లం. పని ఎంత కష్టంగా ఉందంటే అబాకిర్ నన్ను ఒంటరిగా వదిలేశాడు. అతడు నన్ను అస్సలు పట్టించుకోనట్లే ప్రవర్తించాడు, అసలు నన్ను గమనించనట్లే ఉన్నాడు. కానీ అతని గంభీరమైన కళ్లలో నాపై ఉన్న బలమైన అసహ్యం ఇంకా కనిపిస్తూనే ఉంది. నేనేమీ పట్టించుకోలేదు. నా పని నేను చేసుకుంటూ నా కలల్లో మునిగిపోయేవాడిని. కొండకు ఆవలివైపు ఉన్న గొర్రెల కాపరుల వద్దకు స్వేచ్ఛగా వెళ్లే రోజు కోసం, అందమైన ముంగురులు ఉన్న ఆ అమ్మాయిని కలుసుకునే రోజు కోసం నేను జీవించాను.
మేము ఒక పెద్ద కొత్త భూభాగాన్ని దున్నడం ప్రారంభించాము. మీరు ప్రేమించే, మీకు సంతృప్తినిచ్చే పనిలో కొత్తది ఏదైనా ప్రారంభించడం ఎల్లప్పుడూ ఒక రకమైన ఉత్సాహాన్ని ఇస్తుంది. బడిలో ఉన్నప్పుడు కొత్త గీత లేదా కొత్త పేజీ రాయడం ప్రారంభించడం నాకు ఎప్పుడూ ఇష్టమని గుర్తుకు వస్తుంది. ఉదయాన్నే పడిన కొత్త

మంచుపై పరిగెత్తడం, దానిపై నా అడుగుజాడలను మొదటగా వదిలివెళ్లడం నాకు ఇష్టంగా ఉండేది. వసంతకాలంలో, కొండపాదాల వద్దకు వెళ్లడం, ఎవరి కంటా పడని మొదటి ట్యూలిప్ పూలను కోయడం నాకు చాలా ఇష్టం. కొత్తదనంలో నాకు ఒక ప్రత్యేకమైన ఆకర్షణ, ఉత్సాహం కనిపిస్తాయి. ఇక ఇక్కడ, అనార్ఖాయ్ లో, ఈ కొత్త భూమిపై దున్నాల్సిన ఒక కొత్త వరుస… ఆ కొత్త గీతలా, ఆ కొత్త మంచులా, ఆ మొదటి ట్యూలిప్ పువ్వులా ఉంది.
నాగలి బ్లేడ్లు ఆ కొత్త నేలను చీల్చుకుంటూ వెళ్తుంటే చూసి నేను ఎంతో సంతోషించాను. మిరుమిట్లు గొలిపే కాంతితో మెరుస్తూ, అవి భూమి లోతుల్లోకి దిగి, ఎంతో సులువుగా, సున్నితంగా పెద్ద పెద్ద మట్టి పెళ్లలను పైకి తిరగదోసాయి.
చివరి బ్లేడ్ కింద అకస్మాత్తుగా ఏదో మెరిసింది, అలల పైన బంగారం రంగు చేప ప్రత్యక్షమై, క్షణకాలం బ్లేడ్ యొక్క అద్దం లాంటి ఉపరితలంలో ప్రతిబింబించి, మళ్లీ త్వరగా కిందకు మునిగిపోయినట్లు అనిపించింది. నేను నాగలి పైనుంచి కిందకు దూకి, నేలలో నుండి ఒక బరువైన లోహపు ముక్కను బయటకు తీశాను. అది ఎంత అందంగా ఉందంటే, నేను ఉత్సాహంతో చేతులు ఊపుతూ గట్టిగా

అరిచాను “బంగారం! బంగారం!”
నా అరుపు వినగానే అబాకిర్ ట్రాక్టర్ నిలిపివేసి, క్యాబ్ నుంచి కిందకు దూకాడు.
“అక్కడ నీకు ఏమి కనిపించింది ?”
“బంగారం! చూడూ అబాకిర్, ఇది బంగారం!”
అతను నెమ్మదిగా నడవడం ప్రారంభించి, ఆ తర్వాత నా వైపు వేగంగా వచ్చాడు. నేను ఆ అందమైన లోహపు ముక్కను నా అరచేతిలో ఉంచి అతనికి చూపించాను.
“చూద్దాం కొంచెం,” అని అతడు ఆ ముక్కను తీసుకుని తన చొక్కా చేతిపై రుద్దాడు. “అసలు ఇక్కడ బంగారం ఎలా ఉంటుంది?” అని బొంగురు గొంతుతో అన్నాడు, అకస్మాత్తుగా ఏదో భయం ఆవహించినట్లు అతని ముఖం పాలిపోయింది. “ఇది సాధ్యం కాదు”. అతడు బలవంతంగా నవ్వుతూ, తన గోళ్లతో దాని గతుకుల నుంచి మట్టిని తీసివేసి, స్పష్టమైన విముఖతతో నా వస్తువును నాకు తిరిగి ఇచ్చేశాడు.
“ఇక్కడ బంగారం ఎందుకు ఉండకూడదు?” అని నేను తెలుసుకోవాలనుకున్నాను. “చూడు ఎంత బరువుగా ఉందో, ఇది దాదాపు ఎనిమిది వందల గ్రాములు ఉంటుంది. 12వ శతాబ్దంలో మంగోలులు ఇక్కడ నివసించారు,

అనార్ఖాయ్కి రావడానికి ముందు వారు చైనాపై దాడి చేసి అక్కడ నుండి చాలా బంగారాన్ని తెచ్చారు. అందుకే ఇది ఇక్కడ ఉండి ఉండవచ్చు!” అని అన్నాను, ఎందుకంటే నాకు దొరికిన ఆ వస్తువు స్వచ్ఛమైన బంగారమే కావాలని నేను కోరుకున్నాను. ఆ ఉత్సాహంలో నేను మాట్లాడుతూనే ఉన్నాను, నన్ను నేను ఒప్పించుకుంటూనే, పూర్తిగా నిశ్చేష్టుడైపోయిన అబాకిర్ను కూడా నమ్మించడానికి ప్రయత్నించాను. “ఇది ఎన్ని శతాబ్దాలుగా నేలలో పూడిపోయి ఉందో నీకు తెలుసా? వేరే ఏదైనా లోహమైతే తుప్పు పట్టిపోయేది, కానీ ఇది స్వచ్ఛమైన బంగారం కాబట్టి ఏమీ కాలేదు. ఒకప్పుడు ఇక్కడ, అనార్ఖాయ్లో సంచార తెగల మధ్య యుద్ధం జరిగింది. వారు ఎంత భయంకరమైన రక్తాపాత యుద్ధాలు చేశారో నువ్వు ఊహించలేవు. ఆ రోజుల్లో ఖాన్ కత్తుల పిడులకు బంగారం పొదిగేవారు. ఈ ముక్క నిజానికి ఆ కత్తి పిడులలో ఒకటి. ఇక్కడ పట్టుకో, ఇది చేతికి ఎంత చక్కగా సరిపోతుందో నీకే తెలుస్తుంది” అన్నాను.
అబాకిర్ దానిని పట్టుకుని, తన చేతితో బరువు చూశాడు.
“బహుశా ఇది బంగారం కాకపోవచ్చు, కానీ ఊరికే తెలుసుకోవాలనే ఆరాటంతోనైనా తెలిసిన వాళ్లకు

చూపించాలి” అన్నాడు. అతడు నాకు దొరికిన దాన్ని తన జేబులో పెట్టుకుని, “ఇక్కడైతే పోకుండా ఉంటుంది . ఆ నాగలిపై ఊగుతూ ఉంటే నువ్వు దాన్ని పడవేసుకునే ప్రమాదం ఉంది” అన్నాడు.
“ఓ, సరేలే,” అని నేను ఒప్పుకున్నాను.
అబాకిర్ తన జేబు బరువుగా ఉండటంతో దాన్ని నిమురుకుంటూ తన క్యాబ్ వైపు వెళ్లాడు.
మేము నేలను దున్నుతూ ముందుకు పోతుండగా, నా ఉపాధ్యాయుడు అల్దియారోవ్కు ఈ వస్తువును తీసుకెళ్లి బహుమతిగా ఇవ్వాలని ఆలోచిస్తున్నాను. ఆయన దగ్గర ఇలాంటి వస్తువుల సేకరణ చాలానే ఉంది. ఖచ్చితంగా ఆయనకు నాకు దొరికిన దానికి సంబంధించి ఏదో ఒక ఆసక్తికరమైన విషయం చెప్పడానికి ఉంటుంది. ఆ పని చాలా అలసటగా ఉంది, త్వరలోనే నేను నా బంగారం గురించి మరిచిపోయాను. ట్రాక్టర్ సరిగ్గా నడవకపోవడం నా సహనాన్ని పరీక్షించింది. ఆ రోజు అబాకిర్ డ్రైవింగ్ నిజంగా వింతగా ఉంది. అతడు నిలకడలేకుండా ఒకసారి వేగం తగ్గించేవాడు, మరోసారి ఒక్కసారిగా కుదుపుతో ముందుకు పోనిచ్చేవాడు. ఎగ్జాస్ట్ పైపు నుండి వెలువడే పొగ పెద్ద శబ్దంతో నన్ను చెవుడు ఎక్కించేది, నల్లటి ఘాటైన వాసనతో

పొగ మబ్బుల్లా కమ్మి దున్నిన నేలను, నాగలిని, బ్లేడ్లను ముంచెత్తేది.
ఇది రోజంతా అలాగే సాగింది. సూర్యుడు అస్తమించాడు కానీ ఇంకా వెలుతురు ఉంది. అబాకిర్ నాతో ఏదో చెప్పాలా వద్దా అని సందేహిస్తున్నట్టు నా వైపు భుజం మీదుగా కొన్నిసార్లు చూశాడు. ఆపై అతడు యంత్రాన్ని ఆపాడు.
“ఇటు రా,” అని నన్ను పిలుస్తూ చెయ్యి ఊపాడు.
నేను క్యాబ్ వద్దకు వెళ్లాను. అబాకిర్ ముఖం తెల్లబోయింది, అతని కళ్ళు చంచలంగా ఉన్నాయి. నొసటి పై చెమటను తుడిచేసుకుంటూ, ఇంజిన్ శబ్దం కంటే గట్టిగా వినిపించేలా మాట్లాడటానికి ప్రయత్నిస్తూ నాతో అన్నాడు.
“నేను గట్టిగా అరవలేకపోతున్నాను. చూడు, నువ్వు వెళ్లి లివర్లను సరిగ్గా పెట్టి, వచ్చి నా స్థానంలో కాసేపు డ్రైవ్ చేయి. నాకేమీ బాగులేదు, కడుపులో తిప్పినట్లుగా ఉంది. నేను కాసేపు అలా నడిచి వస్తాను, బహుశా తగ్గుతుందేమో…”
“సరే, వెళ్ళు,” అని నేను అతనితో అన్నాను.
నేను లివర్లను సర్దేంతలో అబాకిర్ క్యాబ్ నుండి కిందకు దిగాడు. అతడు చాలా నీరసంగా కనిపించాడు, ఒక్కసారిగా నిస్తేజంగా మారిపోయినట్లుగా అనిపించాడు.

అతడు ఏమీ మాట్లాడకుండా, భుజాలు వాల్చేసి నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.
“అతనికి ఒంట్లో బాగున్నట్లు లేదు. బహుశా కడుపునొప్పి మరేదైనా కావచ్చు,” నేను నాలో అనుకుంటూ క్లచ్ నొక్కి ట్రాక్టర్ను ముందుకు కదిలించాను.
నేను స్థిరమైన వేగంతో నడిపాను. యంత్రం మళ్ళీ నా మాట వినసాగింది. నడిపే అవకాశం వచ్చిన ప్రతిసారీ నేను నా అత్యుత్తమ ప్రతిభను చూపించడానికి ప్రయత్నించేవాడిని. ఇప్పుడు, నేను పొలం చివరకు చేరుకుని వెనక్కి తిరిగాను. అప్పటికే చీకటి పడుతోంది, చల్లటి గాలి వీస్తోంది. ఇంకో రెండు రౌండ్లు తిరిగి ఆ తర్వాత హెడ్లైట్లు వేద్దామని అనుకున్నాను. పొలం వైపు తేరిపార చూసిన నాకు, ఒక చిన్న ఎత్తు పల్లాల బాట వెంట ఎవరో వేగంగా నడుచుకుంటూ వెళ్లడం కనిపించింది. అతడు పైకి చేరుకోగానే, అవతలి వైపుకు పరిగెత్తి కంటికి కనిపించకుండా పోయాడు. నాకు అతని వీపు మాత్రమే కనిపించింది. అది అబాకిర్. అతనికి ఏమైంది అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను. అతడు ఎక్కడికి వెళ్తున్నాడు? అతడు అక్కడ ఏదో చూసి ఉండాలి. నేను పొలంలో సగం దూరం వచ్చినప్పుడు, సీటుపై నుండి పైకి లేచి క్యాబ్ బయటకు

తలపెట్టి చూశాను, కానీ నాకు అబాకిర్ కనిపించలేదు. అతడు ఎక్కడికి వెళ్లి ఉంటాడు? అతనికి అంత ఒంట్లో బాగులేదు కదా. చాలా వింతగా ఉంది. నేను ట్రాక్టర్ను ఆపాను.
“అబాకిర్!” అని గట్టిగా అరిచాను. “అబాకిర్!”
ఎటువంటి సమాధానం లేదు. దాంతో నా గొంతు స్పష్టంగా వినిపించడానికి ఇంజిన్ వేగాన్ని తగ్గించి, మళ్లీ గట్టిగా అరిచాను: “అబాకిర్! ఎక్కడున్నావు? అబాకిర్, జవాబివ్వు!”
చీకటి పడుతున్న ఆ మైదానం నుండి ఎటువంటి శబ్దమూ రాలేదు.
ఒకవేళ అతని ఆరోగ్య పరిస్థితి నిజంగానే క్షీణించి ఉంటే? అతడు నొప్పితో ముడుచుకుపోయి నేలపై పడిపోయి ఉన్నట్లు, తిరిగి కలవడానికి కూడా ఓపిక లేనట్లు ఊహించుకున్నాను. నేను వెంటనే క్యాబ్ నుండి కిందకు దూకి, ఎంత వేగంగా వీలైతే అంత వేగంగా పరిగెత్తాను. ఆ ఎత్తు ప్రదేశానికి చేరుకుని చుట్టూ చూశాను. అక్కడ ఎవరూ లేరు. ఆపై నేను పైభాగానికి పరిగెత్తి, అక్కడి నుండి చూస్తే అబాకిర్ సమతలమైన మైదానం దాటి నడుచుకుంటూ వెళ్లడం కనిపించింది. అతడు అప్పటికే చాలా దూరం

వెళ్ళిపోయాడు.
“అబాకిర్, ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు?” అని నేను పదే పదే అరిచాను, కానీ అతడు వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు, కాసేపటికే పూర్తిగా మాయమైపోయాడు.
నేను కొద్దిసేపు ఏమి చేయాలో తోచక అక్కడే నిలబడి, ఆపై వెనక్కి తిరిగాను. అస్తమిస్తున్న సూర్యుని చివరి వెలుగులు ఆకాశంలో పాలిపోయిన మచ్చల్లా మిగిలాయి, గుట్టలు లోయలపై గాఢమైన చీకటి అలముకుంది.
నేను కలత చెంది, అయోమయానికి గురయ్యాను. ఆ విచారకరమైన, అస్పష్టమైన నిశ్శబ్దం విచిత్రంగా, భయానకంగా అనిపించింది. మైదానం (స్టెప్పీ) ఊపిరి బిగబట్టి, నా అడుగుల సప్పుడుని, నా ఆలోచనలను వింటున్నట్లుంది. నా ఆలోచనలన్నీ అబాకీర్ గురించే ఉన్నాయి. అనార్ఖాయ్లో నిజమైన సంపద ఏమిటో నేను అతనికి చెప్పినప్పుడు, అతను నన్ను పరిహసించి, అదంతా ఒక పిచ్చి కూత అని కొట్టిపారేశాడు. కానీ బంగారం గురించి నేను ఒక కట్టుకథ చెప్పినప్పుడు, అతను మైమరిచిపోయాడు. ఓహ్ లేదు, అతను మైమరిచిపోలేదు. అబాకీర్ లాంటి వాళ్ళు ఎప్పుడూ మైమరిచిపోరు. స్పష్టంగా అతను మొదటినుంచీ ఇక్కడి నుండి వెళ్లిపోవాలని

ప్రణాళిక వేసుకుంటున్నాడు, కానీ కేవలం సోరోకిన్ను బెదిరించడానికే దాని గురించి మాట్లాడాడు. కాకపోతే, అతను ఇక్కడ ఉన్న ప్రతి ఒక్కరినీ ద్వేషించాడు, అందరితో గొడవలు పడ్డాడు.
కానీ కలిపా పరిస్థితి ఏమిటి? అసలు ఆమెనే అతను పని వదిలేయడానికి అతి పెద్ద కారణం. గర్భవతిగా ఉండి, తననే అంటిపెట్టుకుని ఉండే ఆమెతో అతనికి ఎలాంటి అవసరం లేదు. అయినా కూడా, జీతం ఇచ్చే రోజుకు ఒక వారం ముందు అతను పారిపోయేవాడు కాదు. అయితే, నిన్ననే అతనికి జీతం చెల్లించారు., అది కూడా చాలా ఎక్కువే వచ్చింది. అతను తన డబ్బును ఎప్పుడూ గుర్రపు డేరా లో ఉంచలేదు, ఎల్లప్పుడూ తన వద్దే ఉంచుకునేవాడు, కాబట్టి ఒక్క రోజు ఉచితంగా పనిచేసి కూడా అతను వెళ్ళిపోగలిగాడు. ఆ దొరికిన వస్తువు నిజంగా బంగారమే కావచ్చు…
కలిపా గొంతు నా ఆలోచనలను తెంచేసింది.
“అబాకీర్, కేమెల్, ఎక్కడ ఉన్నారు మీరు?”
ఆమె రాత్రి కోసం మా ఇద్దరికీ రెండు చెంబుల నీళ్ళు తీసుకొచ్చింది.
“మీ ఇద్దరికీ ఏమైంది?” అని ఆమె ఆందోళనగా అడిగింది.

“నేను చాలా భయపడిపోయాను. ఇక్కడ నేను వేచి చూస్తూనే ఉన్నాను, ట్రాక్టర్ ఇక్కడే ఉంది, కానీ మీ ఇద్దరూ కనిపించడం లేదు!”
నేను ఆమెతో ఏమి చెప్పగలను? నిజం చెప్పడం ఉత్తమం.
“అబాకీర్ వెళ్ళిపోయాడు. అతను పని మానేశాడు”.
“వెళ్ళిపోయాడా? ఎందుకు… దేనికోసం?” అని ఆమె బొంగురు గొంతుతో అడిగింది.
“నాకు తెలియదు”.
అబాకీర్ చేసిన పనికి నాకు సిగ్గుగా అనిపించింది, అందుకే నేను ఆమెకు బంగారం గురించి చెప్పలేదు.
“కాబట్టి అతను వెళ్ళిపోయాడా?” అని ఆమె మళ్ళీ అడిగింది. ఆ తర్వాత ఆమె నీళ్ళ చెంబును పట్టుకుని నేలపై పారబోసింది. “అయితే నేను ఈ నీళ్ళను ఎందుకు మోస్తున్నట్లు?” అని ఆమె తనలో తాను మాట్లాడుకుంటున్నట్లు చిన్నగా, ఆవేదనగా అడిగింది.
నేను ఆ చెంబును రేడియేటర్ వద్దకు తీసుకెళ్ళాను, కలిపా ట్రాక్టర్ క్యాబిన్కు ముఖం ఆనించి ఏడ్చింది.
ఆమెను ఎలా ఓదార్చాలో నాకు తెలియలేదు.
“బహుశా అతను మళ్ళీ తిరిగి వస్తాడేమో,” అని నేను గుసగుసలాడాను.

“నేను అతని కోసం ఏడవడం లేదు,” అని ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ, కన్నీళ్లతో ఉన్న తన ముఖాన్ని నా వైపు కోపంగా తిప్పింది. “నేను నమ్మాను, కలలు కన్నాను. దేనిని నమ్మాను? దేని గురించి కలలు కన్నాను, నిన్ను అడుగుతున్నాను?” అని ఆమె హఠాత్తుగా ఎంతటి నిరాశతో, గట్టిగా అరిచిందంటే, ఆ విజనమైన మైదానంలో కూడా ఆమె గొంతు ప్రతిధ్వనించింది. “నేను అనుకున్నాను…
…అతను కష్టపడి పనిచేసేవాడని, కాలక్రమేణా అతని ద్వేషం తగ్గిపోతుందని అనుకున్నాను. నేను నా దయ, ప్రేమతో అతని హృదయాన్ని కరిగించాలనుకున్నాను. మరి అతనో?.. ఉపయోగం ఏముంది… గుర్రం కూడా కష్టపడి పనిచేస్తుంది, కానీ మనిషికి ఆత్మ ముఖ్యం, అందుకే అతను మనిషయ్యాడు… ఆ తర్వాత నువ్వు పనిలో సంతోషాన్ని వెతుక్కుంటావు, అప్పుడు ప్రతిదానికీ ఒక అర్థం ఉంటుంది. కానీ అతను, అతను ఏమీ అర్థం చేసుకోలేదు. అతను ఎప్పటికీ మారలేదు, తన ద్వేషంతోనే వెళ్ళిపోయాడు. ఇది ఎంతగా మనసును గాయపరుస్తుందో ఎవరికైనా తెలిస్తే బాగుణ్ణు!”
నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు. కలిపాను చూసి నేను తీవ్రమైన నిరాశకు, బాధకు గురయ్యాను. కానీ ఆమె అబాకీర్ను

ఎందుకు ప్రేమిస్తుందో నాకు అర్థం కాలేదు… కలిపా ప్రేమను తిరస్కరించడం ద్వారా ఈ రోజు తాను కోల్పోయిన సంతోషం విలువ అబాకీర్కు తెలిస్తే, అతను మంచు తుఫానులో తోడేలులాగా అరుస్తాడు, అతను ఏడుస్తాడు, ఆమె అలా కాదు.
కలిపా తన బండి ఎక్కి, మరో మాట కూడా చెప్పకుండా వెళ్ళిపోయింది.
అనార్ఖాయ్ మైదానం ప్రశాంతంగా నిద్రపోతోంది. దూరంగా వినబడే రైలు కూత మెల్లగా వినిపించి, ఆ నాగుజెముడు చెట్ల గుండా వ్యాపించింది. బహుశా అబాకీర్ అప్పటికే సరుకుల రైలులో పయనిస్తూ ఉండవచ్చా? సరే, ఆ సన్యాసి వెళ్ళిపోవడమే మంచిదైంది. నువ్వు లేకపోయినా అనార్ఖాయ్ ఉంటుంది , మేమూ మేనేజ్ చేయగలము…
నేను ఇక అతని గురించి ఆలోచించాలనుకోలేదు. నేను మళ్ళీ పనిలోకి దిగాల్సి ఉంది. ట్రాక్టర్ స్టార్ట్ అవ్వడానికి చాలా సమయం పట్టింది, కానీ చివరికి అది భయంకరమైన శబ్దంతో ప్రారంభమై, ఆ చీకటిని భయంతో వణికించింది. నేను క్యాబిన్లోకి ఎక్కి హెడ్లైట్లు ఆన్ చేశాను.
ఇప్పుడు బాధ్యత అంతా నా ఒక్కడిపైనే ఉంది. అకస్మాత్తుగా ఆ తియ్యటి అమ్మాయి నా పక్కన ఉంటే

బాగుణ్ణు అనిపించింది, ఈ అడవి, నాగుజెముడు నిండిన మైదానం ఒక రోజు ‘అనార్ఖాయ్’ అనే అందమైన ప్రాంతంగా మారుతుందని నేను చెప్పినప్పుడు ఆమె నన్ను నమ్ముతుందని ఆశించాను.

---

చింగిజ్ ఐత్మతోవ్
చింగిజ్ ఐత్మతోవ్ కిర్గిజియాలోని శేకర్ అనే గ్రామంలో జన్మించారు. ఆయన చిన్నతనంలో ప్రతి వేసవిలో గొర్రెల కాపరులతో కలిసి పర్వతాలలో మేత వుండే ప్రాంతాలకు వెళ్ళేవారు. “ఒక ప్రాంతం నుండి మరొక ప్రాంతానికి మారడం అంటే కేవలం పశువుల మందలను వేరే చోటికి తోలుకెళ్లడం మాత్రమే కాదు, అది ఒక పెద్ద సంచార ఊరేగింపు” అని

ఆయన తరువాత రాశారు. “అది మంచి జీనులు, అందమైన అలంకరణలు, ఉత్తమమైన స్వారీ గుర్రాలు, సామగ్రితో అలంకరించిన ఒంటెలు, వాటిపై పరిచే చక్కని కార్పెట్ల ప్రదర్శనలా ఉండేది. అందమైన అమ్మాయిలు, మధురమైన గాయనీమణుల ప్రదర్శనగా అది ఉండేది. నా చిన్నతనంలో ఆ రంగురంగుల దృశ్యాలను నేను చూడగలిగాను…” ప్రజల జీవితం, ఆచారాలు, సంప్రదాయాల పట్ల ఆయనకున్న నమ్మకమైన, లోతైన పరిజ్ఞానమే ఐత్మతోవ్ రచనలన్నింటికీ ప్రాతిపదిక.
యుద్ధం ప్రారంభమై, శారీరక సామర్థ్యం ఉన్న పురుషులందరూ నాజీలతో పోరాడటానికి వెళ్ళినప్పుడు, అప్పుడు టీనేజర్గా ఉన్న ఐత్మతోవ్ పని చేయడం ప్రారంభించారు. ఆయన విలేజ్ సోవియట్ సెక్రటరీగా, పంట

కోతల సమయంలో ట్రాక్టర్ బృందానికి అకౌంటింగ్ క్లర్క్గా పనిచేశారు. “చిన్నతనంలో నేను జీవితాన్ని దాని ప్రకాశవంతమైన, కవితాత్మక కోణంలో చూస్తే, ఇప్పుడు అది నాకు కఠినమైన, విచారమైన, వీరోచిత రూపంలో కనిపించింది. నా ప్రజలను ఒక భిన్నమైన స్థితిలో చూశాను—దేశం తీవ్ర ప్రమాదంలో ఉన్న సమయంలో, ప్రజల శారీరక ఆధ్యాత్మిక శక్తి ఎక్కువ స్థాయికి చేరిన క్షణంలో” అని ఐత్మతోవ్ తర్వాతి సంవత్సరాల్లో రాశారు. ఆయన చూసిన విషయాలు అనేక రచనలలో ప్రతిబింబించాయి.
యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత, ఐత్మతోవ్ వ్యవసాయ కళాశాల నుండి పట్టభద్రులై, పశుసంవర్ధక నిపుణుడిగా (stock expert) పని చేయడం ప్రారంభించారు. 1952లో ఆయన మొదటి కథ అచ్చయింది. దానికి “ది

న్యూస్పేపర్మ్యాన్ జుయి-డో” (The Newspaper man Dzui-do) అని పేరు పెట్టారు. ఆ తర్వాత మరిన్ని కథలు, రేఖాచిత్రాలు (sketches) వచ్చాయి. 1956లో ఐత్మతోవ్ మాస్కోలోని ‘హైయర్ లిటరరీ కోర్సెస్’లో చేరారు. ఈ కోర్సులు పూర్తి చేసిన తర్వాత, ఆయన “లిటరటర్నీ కిర్గిజిస్తాన్” పత్రికకు ఎడిటర్గా నియమితులయ్యారు, ఆపై కిర్గిజియాలో ప్రవ్దా (Pravda) పత్రిక ప్రత్యేక విలేఖరిగా పనిచేశారు. 1958లో ఆయన తన మొదటి చిన్ని నవల జమీల్యా ను ప్రచురించారు, ఇది ఆయనకు విస్తృత ప్రశంసలను తెచ్చిపెట్టింది.
ఆ తర్వాత వచ్చిన నవలలు: టు హావ్ అండ్ టు లూజ్ (1961), ది ఫస్ట్ టీచర్ (1962), ది మదర్స్ ఫీల్డ్ (1963), ఫేర్వెల్, గ్యుల్సారీ! (1966), ది వైట్ స్టీమ్బోట్ (1970) ఆయనను

సోవియట్ యూనియన్ యొక్క ప్రముఖ రచయితగా నిలబెట్టాయి. ఈ పుస్తకాలు యు.ఎస్.ఎస్.ఆర్ (USSR) యొక్క ఇతర భాషలలోకి, అనేక విదేశీ భాషలలోకి అనువదించారు.
ఐత్మతోవ్ రష్యన్, కిర్గిజ్ రెండింటిలోనూ రాస్తారు, అలాగే అనేక అనువాదాలు కూడా చేశారు.
ఆయన రాసిన స్టోరీస్ ఆఫ్ మౌంటెన్స్ అండ్ స్టెప్పీస్ పుస్తకానికి లెనిన్ బహుమతి లభించింది.
ఈ కథ 1962లో రాసారు