గర్భ

నా చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం రోజురోజుకూ చిన్నదిగా మారిపోతోంది. నేను ఈ ప్రదేశంలో స్వేచ్ఛగా, ఎటంటే అటు తేలియాడేవాడిని. అప్పుడు నా చుట్టూ ఉన్న గోడలు నన్ను తాకేవి కావు. ఒక అంతులేని విశ్వంలో నేను ఒంటరిగా, ప్రశాంతంగా విహరిస్తున్నట్లు అనిపించేది. కానీ ఇప్పుడు ఆ గోడలు నన్ను అన్ని వైపులా నొక్కుతున్నాయి. నా వీపుకు, భుజాలకు, ముడుచుకున్న నా పాదాలకు అతుక్కుపోతున్నాయి. నేను ఇక్కడ ఎంతకాలంగా ఉన్నానో నాకు సరిగ్గా తెలియదు. కానీ ఒకప్పుడు అనంతంగా అనిపించిన ఈ ప్రదేశం, ఇప్పుడు నాకు చాలా ఇరుకుగా మారిపోయింది. కదలడానికి కూడా చోటు లేనంతగా నన్ను బంధిస్తోంది.

నాకు బయట ప్రపంచం ఎలా ఉంటుందో తెలియదు. రంగులు, వెలుగులు నా కళ్లకు పరిచయం లేవు. కానీ, నా చెవులకు మాత్రం బయట జరిగే ప్రతి అలికిడీ తెలుస్తుంది. ముఖ్యంగా నాకు ప్రాణమిస్తున్న మా అమ్మ గుండెచప్పుడు నాకు నిరంతరం వినిపించే కమ్మని సంగీతం. ఆ గుండె లయను బట్టి బయట పరిస్థితులు ఎలా ఉన్నాయో నేను పసిగట్టగలను.

కానీ గత కొన్ని నెలలుగా ఆ గుండె ప్రశాంతంగా కొట్టుకోవడం నేను వినలేదు. ఎప్పుడూ భయం, వణుకు, ఎదో తెలియని ఆందోళన ఆ గుండె లయలో ధ్వనిస్తూనే ఉన్నాయి. నేను నా ఈ చిన్న ప్రపంచంలో సురక్షితంగా ఉన్నానని అనుకుంటున్నాను కానీ, నన్ను మోస్తున్న అమ్మ మాత్రం భయంకరమైన నరకంలో బతుకుతోందని నాకు నెమ్మదిగా అర్థమైంది.

అదంతా నాకు విడివిడి ముక్కలుగా, పగిలిన అద్దపు ముక్కల్లా నా జ్ఞాపకాల్లో ముద్రపడిపోయింది.

నేను ఇంకా చాలా చిన్నగా ఉన్నప్పుడు… నా చుట్టూ ఉన్న ద్రవం ఇంకా విశాలంగా ఉన్న రోజుల్లో, బయట పెద్ద భవనం ఉన్నట్లు నాకు అనిపించేది. ఆ ఇంట్లో ఎప్పుడూ గంభీరమైన అడుగుల చప్పుడు వినిపించేది. ఆ అడుగుల చప్పుడు వినగానే అమ్మ గుండె దడదడలాడేది. ఆమె శ్వాస ఆగిపోయినట్లుగా బిగుసుకుపోయేది. ఆ తర్వాత భయంకరమైన గొంతు… కర్ణకఠోరంగా అరిచే గొంతు.

“నీకు కూడు పెట్టి, బట్ట ఇచ్చి సాకినందుకు నా పరువే తీస్తావా? నా ఇంట్లోనే ఉంటూ నా పరువుకే ఎసరు పెడతావా?” అని ఆ గొంతు గద్దించడం నాకు గుర్తుంది.

అప్పుడు మరొక మహిళ గొంతు వినిపించేది. బహుశా ఆమె మా అమ్మకు అక్క కావొచ్చు. 

“వదిలేయండి మావయ్యా… దయచేసి దాన్ని వదిలేయండి… అది చిన్నది” అని ఆ గొంతు ఏడుస్తూ బ్రతిమాలుతుంటే, డభేల్ మని పెద్ద దెబ్బ, ఆ వెంటనే ఆ మహిళ ఆర్తనాదం వినిపించాయి.

అప్పుడే మా అమ్మ గొంతు వినిపించింది. అది ఎంత చిన్నగా, ఎంత దీనంగా ఉందంటే, నాకు దాదాపు వినపడలేదు. “నన్ను చంపేయండి… కానీ ఈ బిడ్డను ఏమీ చేయకండి” అని ఆమె వణుకుతూ వేడుకోవడం నాకు గుర్తుంది.

కానీ ఆ గొంతులో కనికరం లేదు. “ఈ కడుపులో పెరుగుతున్నది బిడ్డ కాదు, నా పాలిట మృత్యువు. నా బండారం బయటపెట్టే సజీవ సాక్ష్యం. ఇది బయటి ప్రపంచంలోకి వస్తే నా బతుకు బస్టాండ్ అవుతుంది. సమాజంలో నాకున్న పరువు మంటగలుస్తుంది. దీన్ని ఇక్కడే తీసేయండి… లేదంటే ఈ చీకటి గదిలోనే దీన్ని మాయం చేసేయండి!” అని ఆ గొంతు అరిచిన తీరు నా అణువణువునా వణుకు పుట్టించింది.

ఆ తర్వాత రోజులు నాకు ఇంకా స్పష్టంగా గుర్తున్నాయి. బయట పెద్ద ఇనుప తలుపు మూసుకున్న శబ్దం… గడియ పెట్టిన శబ్దం… భారీ తాళం కప్ప వేలాడుతున్న శబ్దం. ఆ తర్వాత అంతా నిశ్శబ్దం. నెలల తరబడి మేం చీకటి గదిలో బందీలమైపోయాం. అమ్మకు ఎవరైనా కంచంలో అన్నం పడేసినప్పుడు మాత్రమే ఆ తలుపు తెరుచుకునేది. అమ్మ తన కోసం కాదు, నా కోసం ఆ అన్నం తింటున్నప్పుడు ఆమె కన్నీళ్లు నా ప్రపంచంలోకి ఇంకిపోవడం నాకు తెలిసేది. తను వాడి చెరలో బందీ అయితే, నేను ఆమె గర్భంలో బందీ అయ్యాను. వాడికి భయపడి ఆమె ఏనాడూ గట్టిగా ఏడవలేదు. తనలో తాను కుమిలిపోతూ, నా చుట్టూ తన చేతులు వేసుకుని రాత్రంతా నిద్రపోకుండా కాపలా కాసేది.

కానీ సమయం గడిచేకొద్దీ నా పరిమాణం పెరగసాగింది. నేను బయటకు వచ్చే సమయం దగ్గరపడుతోందని ఆమెకు అర్థమైంది. ఒకవేళ నేను ఆ ఇంట్లో పుడితే, నా మొదటి ఏడుపు వినగానే ఆ రాక్షసుడు నన్ను, తనను ఇద్దరినీ చంపేస్తాడని ఆమెకు తెలుసు. అందుకే ఒక రాత్రి, ఆ గది కిటికీలో బలహీనంగా ఇనుప చువ్వలను తీసి బయటకి వచ్చింది. నెత్తురోడుతున్న చేతులతో ఆమె తన ప్రాణాలకు తెగించి బయట పడింది.

అలా పారిపోయి వచ్చిన అమ్మ నన్ను ఎక్కడికి తీసుకువచ్చిందో నాకు తెలియదు కానీ, బయట వాతావరణం పూర్తిగా మారిపోయింది. వర్షం బీభత్సంగా కురుస్తోంది. ఆ చలికి అమ్మ శరీరం వణికిపోతుంటే ఆ ప్రకంపనలు నన్ను చేరుతున్నాయి.

ఎక్కడికి వెళ్లాలో తెలియని దిక్కుతోచని స్థితి. రాత్రిపూట ఆ నగరంలో, జనసంచారం లేని పాత లాడ్జి భవనం వెనుక ఉన్న ఇరుకైన సందులోకి ఆమె నడుచుకుంటూ వచ్చింది. ఆ సందులో అంతా దుమ్ము, మురికి వాసన. ఆ భవనం సెల్లార్‌లో ఎవరో వదిలేసిన పాత సామాన్ల గది (స్టోర్ రూమ్) ఆమెకు కనిపించింది. అందులో విరిగిపోయిన కుర్చీలు, వాడేసి పడేసిన పాత దుప్పట్లు, పరుపులు గుట్టలుగా పడి ఉన్నాయి. కనీసం తలదాచుకోవడానికి పైకప్పు ఉందని ఆమె అక్కడే పాత పరుపు మీద కూలబడింది.

ఒక్కసారిగా నా ప్రపంచం తలక్రిందులు అయింది.

అమ్మ గట్టిగా అరిచింది. ఆమెతో పాటు నేను కూడా కదిలిపోయాను. నా చుట్టూ ఉన్న గోడలు ఒక్కసారిగా మరింత బిగుసుకుపోయాయి. అవి నన్ను బయటకు గెంటేస్తున్నట్లుగా అనిపించింది.

“లేదు… లేదు… ఇప్పుడే కాదు. దేవుడా, ఇప్పుడే కాదు,” అని అమ్మ ఆక్రోశిస్తోంది.

ఎందుకో నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు. ఇక్కడ నాకు చాలా వెచ్చగా, భద్రంగా ఉంది. ఇక్కడే మేం ఇన్ని నెలలు దాక్కున్నాం. కానీ ఇప్పుడు ఒత్తిడి మరింత తీవ్రమైంది. నేను ఎన్నడూ వెళ్ళని ఇరుకైన దారి వైపుకు నన్ను కిందికి నెట్టబడుతున్నాను.

అమ్మ ఆ దుమ్ముపట్టిన పరుపుల మీద పడిపోయి గట్టిగా కేకలు వేస్తోంది. నా చుట్టూ ఉన్న ఆ వెచ్చని ద్రవం ఒక్కసారిగా బయటకు ప్రవహించింది. ఇంతకాలం నన్ను కాపాడిన గోడలు ఇప్పుడు కఠినంగా మారిపోయాయి. అవి బలంగా సంకోచిస్తూ నన్ను బయటకు తోస్తున్నాయి.

బయట కుండపోత వర్షం కురుస్తోంది. ఆ వర్షపు చప్పుడు, అమ్మ మూలుగులు తప్ప మరేమీ వినిపించడం లేదు. బయట ప్రపంచం చాలా క్రూరమైనదని అమ్మ నాకు ముందే నేర్పింది. అక్కడ ఆకలి ఉంటుంది, చలి ఉంటుంది, ముఖ్యంగా మనల్ని చంపాలనుకునే ఆ రాక్షసుడు ఉంటాడు. అందుకే నేను బయటకు వెళ్లకూడదని ప్రతిఘటించాను. నన్ను నేను మరింత చిన్నగా ముడుచుకున్నాను.

కానీ సమయం గడిచేకొద్దీ నొప్పి తీవ్రమవుతోంది. అమ్మ గొంతు నెమ్మదించింది. ఆమె పూర్తిగా అలసిపోయింది. ప్రాణాలు పోతున్నంత వేదన ఆమె గొంతులో వినిపిస్తోంది. “రా బేబీ… దయచేసి బయటకు రా… నేను ఇక తట్టుకోలేకపోతున్నాను,” అని ఆమె ఏడుస్తూ అడిగింది.

అమ్మ అంతలా బ్రతిమాలుతుంటే నేను ఇక కాదనలేకపోయాను. ఆమెకు మరింత నొప్పిని కలిగించడం నాకు ఇష్టం లేదు. గోడలు నన్ను బలంగా ముందుకు నెట్టాయి. చల్లటి గాలి నా తలను తాకింది. ఆ మరుక్షణం నా పరిమిత, సురక్షితమైన ప్రపంచం అంతమైపోయింది. నేను బయటకు వచ్చేశాను.

చూపు కంటే ముందే పదునైన వెలుగు నా కళ్ళను తాకింది. ఆ తర్వాత భయంకరమైన చల్లని గాలి నా శరీరాన్ని కోసేస్తున్నట్లుగా వణికించింది. ఆ గది చాలా దుమ్ము పట్టి ఉంది. నాకు గొంతు పూడుకుపోయి, ఊపిరి ఆడక, మొదటిసారిగా గట్టిగా, ప్రాణమొడ్డి ఏడ్చేశాను.

కానీ నా ఏడుపుతో పాటు మరొక శబ్దం కూడా అమ్మకు వినిపించింది.

బయట వర్షంలో నీళ్లు చిందించుకుంటూ వస్తున్న బరువైన అడుగుల చప్పుడు.

అది ఎవరో కాదు, నా జ్ఞాపకాల్లో ముద్రపడిపోయిన ఆ రాక్షసుడి అడుగుల చప్పుడే. తన పరువు కాపాడుకోవడం కోసం, తన నేరాన్ని తుడిచేయడం కోసం ఆ పసిప్రాణాన్ని గొంతు నులిమి చంపడానికి వాడు వెతుక్కుంటూ ఇక్కడి దాకా వచ్చేశాడు. నా ఏడుపు వాడికి దారి చూపించింది.

అమ్మ కళ్ళలో భయం కట్టలు తెంచుకుంది. తాను ఇక్కడే ఉంటే వాడు ఇద్దరినీ చంపేస్తాడని ఆమెకు అర్థమైంది. తన నెత్తురు మరకలు వాడికి ఆనవాలుగా మారకముందే ఆమె నన్ను తన గుండెలకు హత్తుకుని, వణుకుతున్న కాళ్ళతో ఆ లాడ్జి వెనుక ఉన్న చీకటి సందులోకి పరుగెత్తింది.

ఆ సందులో ఆ పెద్ద లాడ్జి భవనానికి సంబంధించిన పదుల సంఖ్యలో ఏసీ ఔట్‌డోర్ యూనిట్లు గోడకు వేలాడుతున్నాయి. అవన్నీ ఒకేసారి పెద్ద రొద చేస్తూ ‘ఉయ్…’ మని తిరుగుతున్నాయి. వాటి భారీ శబ్దం ముందు నా ఏడుపు కానీ, వర్షపు చప్పుడు కానీ ఎవరికీ వినిపించడం లేదు.

నా పెదాలు చలికి వణికిపోతున్నాయి. నా శరీరం నీలంగా మారుతోందని అమ్మ గమనించింది. వెంటనే ఆమె చుట్టూ చూసింది. పక్కనే ఎవరో పడేసిన పాత అట్టపెట్టెను లాగి, అందులో పాత టవల్ పరిచింది. ఆ పెట్టెను సరిగ్గా రొద చేస్తున్న ఒక పెద్ద ఏసీ కంప్రెసర్ కింద పెట్టి నన్ను పడుకోబెట్టింది. ఆ యంత్రం లోపల తిరుగుతున్న పెద్ద ఫాన్ నుండి… భగభగలాడే వేడి గాలి నా ముఖం మీద పడుతోంది. ఆ వేడి గాలి నన్ను వెచ్చగా కప్పేసింది. నేను ఆ గాలి వెచ్చదనంలోకి ముడుచుకుపోయాను.

అమ్మ ఊపిరి పీల్చుకునే లోపే… సందు చివర పెద్ద నీడ ప్రత్యక్షమైంది.

“ఎక్కడికి పారిపోతావనుకున్నావే?” ఆ కర్ణకఠోరమైన గొంతు ఆ సందులో ప్రతిధ్వనించింది.

ఆ గొంతు వినగానే నా శరీరం వెయ్యి ముక్కలైనట్లు అనిపించింది. నేను మళ్లీ కదలకుండా కుంచించుకుపోవడానికి ప్రయత్నించాను. అమ్మ భయంతో వణికిపోతుందేమో, తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి నన్ను ఇక్కడే వదిలేసి పారిపోతుందేమో అనుకున్నాను.

కానీ ఆ రాక్షసుడిని చూడగానే అమ్మ కళ్ళలో కారుతున్న కన్నీళ్లు ఆగిపోయాయి. ఆమె ఇప్పుడు వాడికి భయపడే బానిస కాదు… తన బిడ్డను రక్షించుకోవడానికి దేనికైనా తెగించే తల్లి.

ఆ దుర్మార్గుడు క్రూరంగా నవ్వుకుంటూ ఆమె వైపు రాసాగాడు. “నువ్వు నా నుండి ఎప్పటికీ తప్పించుకోలేవు. ఆ సాక్ష్యం ఎక్కడుంది?” అంటూ అతను నన్ను వెతుకుతూ ముందుకు వచ్చాడు.

అతను తన చేతులు చాపి అమ్మను పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ అమ్మ ఒక్క అడుగు కూడా వెనక్కి వేయలేదు. పక్కనే లాడ్జి మెకానిక్‌లు వదిలేసిన బరువైన ఇనుప రాడ్ ఆమె కంట పడింది. దాన్ని తన రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుంది. అతను దగ్గరికి రాగానే, తన శరీరంలోని సర్వశక్తులూ కూడదీసుకుని, పిచ్చిదానిలా ఆ రాడ్‌తో అతని తల మీద బలంగా, కసిగా కొట్టింది.

ఆ ఊహించని దెబ్బకు అతను బాధతో అరుస్తూ, తల పట్టుకుని కింద పడిపోయాడు. తల పగిలి రక్తం కారడంతో అతను స్పృహ తప్పాడు కానీ చనిపోలేదు. వాడి ఛాతీ ఇంకా ఎగసిపడుతోంది.

వాడు ఏ క్షణమైనా లేవొచ్చు. వాడు లేస్తే నన్ను బ్రతకనివ్వడు. ఆ ఒక్క క్షణం అమ్మకు చాలు. ఆమె వెంటనే వెనక్కి తిరిగి, ఆ అట్టపెట్టెలో ఉన్న నన్ను బయటకు తీసి ఒక్క ఉదుటున తన గుండెలకు గట్టిగా హత్తుకుంది. ఇంటి వెనుక వైపు ఉన్న చీకటి దారి గుండా వర్షంలోకి పరుగెత్తింది.

బయట కుండపోత వర్షం. ఉరుములు, మెరుపులు. చల్లని గాలి నా ముఖానికి కత్తుల్లా తగులుతోంది. అమ్మ చీకట్లో, బురదలో పరుగెత్తుతూనే ఉంది. ఆమె పాదాలకు చెప్పులు లేవు. రాళ్లు తగిలి రక్తం వస్తున్నా ఆమె ఆగలేదు.

కొంత దూరం వెళ్లేసరికి అమ్మ అడుగులు నెమ్మదించాయి. ఆమెకు ఊపిరి అందడం లేదు. ఆమె శరీరంలోంచి విపరీతంగా రక్తం పోతోందని, ఆమెకు నడవడానికి కూడా ఓపిక లేదని నాకు ఆమె గుండె లయ చెబుతోంది. ఇప్పుడొక భయంకరమైన వాస్తవం ఆమె మనసును తొలిచేస్తోంది. తన దగ్గర డబ్బు లేదు, ఎటూ వెళ్లలేదు. ఆ రాక్షసుడు స్పృహలోకి రాగానే మళ్లీ వెతుక్కుంటూ వస్తాడు. తన నెత్తురు మరకలు వాడికి దారి చూపిస్తాయి. 

ఒకవేళ వాడు వస్తే, తనతో పాటు నన్ను కూడా చంపేస్తాడు. తను వాడికి దొరికిపోయినా సరే బిడ్డను కాపాడాలి. అంతేకాకుండా, ఈ చలిలో నన్ను ఇలాగే వర్షంలో ఉంచితే నేను ఉదయం వరకు బ్రతకను. నా శరీరంలో వేడి తగ్గిపోతోందని ఆమెకు అర్థమైంది. నన్ను బ్రతికించాలంటే, నన్ను తన నుండి దూరం చేయక తప్పదని ఆమె నిర్ణయించుకుంది. నా ప్రాణాల కోసం తన పేగు బంధాన్ని తెంచుకోవడానికి సిద్ధపడింది. తనను తాను వాడికి ఎరగా వేసి, నన్ను బ్రతికించాలని నిశ్చయించుకుంది.

ఆమె నడుస్తూ టీ స్టాల్ 

సమీపంలో ఉన్న నిర్మానుష్యమైన రోడ్డు దగ్గరికి వచ్చింది. ఆ రోడ్డు పక్కన పెద్ద మురికి కాలువ పారుతోంది. దాని పక్కనే చెత్తను పోసే పెద్ద కుప్ప ఉంది. అక్కడ ఆగి, నన్ను తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, నా నుదుటిపై మృదువుగా, సుదీర్ఘంగా ముద్దు పెట్టింది.

“నిన్ను ఎప్పటికీ వదలను అనుకున్నాను బేబీ… కానీ నా నీడ నీకు సోకకూడదు. నేను నీ పక్కన ఉంటే వాడు నిన్ను కూడా చంపేస్తాడు. నన్ను క్షమించు. నువ్వు బ్రతకాలి… నాకంటే గొప్పగా బ్రతకాలి,” అని అమ్మ నా చెవిలో గుసగుసలాడింది. ఆ మాటల్లోని వేదన నా చిన్న గుండెను పిండేసింది.

ఆమె నెమ్మదిగా వంగి, నన్ను ఆ రోడ్డు పక్కన, పారుతున్న మురికి కాలువ పక్కన ఉన్న చెత్త మీద పెట్టింది. నా చుట్టూ దొరికిన కొన్ని పాత కవర్లు కప్పింది.

నాకు ఆ చెత్త కంపు కొడుతున్నా, అమ్మ చేతుల వెచ్చదనం ఇంకా నా ఒంటిమీద ఉండటంతో నేను నెమ్మదిగా కళ్ళు మూసుకుంటున్నాను. నాకు నిద్ర ముంచుకొస్తోంది. అమ్మ నన్ను అక్కడే వదిలేసి వెళ్లిపోవడానికి మనసు రాక నా వైపే చూస్తోంది. కానీ, నేను ఇలాగే నిశ్శబ్దంగా నిద్రపోతే, రాత్రికి రాత్రే నేను చలికి గడ్డకట్టుకుపోయి చనిపోతానని ఆమెకు తెలుసు. నన్ను ఎవరైనా చూడాలంటే, నా ఏడుపు ఎవరికైనా వినిపించాలి.

నేను నిద్ర పోతున్నా… ఒక్కసారిగా నా తొడ మీద విపరీతమైన నొప్పి. అమ్మ తన చేతులతో నా తొడ మీద గట్టిగా గిచ్చి, నేను మళ్లీ వాడికి దొరక్కుండా ఉండటం కోసం, వాడి దృష్టిని తన వైపు మళ్లించడానికి వెనక్కి తిరిగి చీకట్లోకి పరిగెత్తింది.

ఆ ఊహించని నొప్పికి నేను గట్టిగా, గుక్కపెట్టి ఏడ్చాను. నా ఏడుపు ఆ నిశ్శబ్దమైన వర్షపు రాత్రిని చీల్చుకుంటూ వెళ్ళింది. నా గొంతులోని బాధ, ఆకలి, చలి అన్నీ కలిసి నా ఏడుపును మరింత పెంచాయి. నేను ఏడుస్తూనే ఉన్నాను.

నా ఏడుపు విన్నారో ఏమో… కొద్ది నిమిషాలకు అక్కడ చుట్టుపక్కల నివసించే కొందరు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు. అందరూ నా చుట్టూ గుమిగూడారు.

“అయ్యో! దేవుడా… ఎవరో పసికందును ఇక్కడ చెత్తలో వదిలేశారు!” అని ఒకరు అరిచారు.

“చూడటానికి అప్పుడే పుట్టిన బిడ్డలా ఉన్నాడు, ఊపిరి ఆడుతోంది, వెంటనే తీయండి!” అని మరొకరు అన్నారు.

వెంటనే ఎవరో తమ వెచ్చని చేతుల్లోకి నన్ను ఎత్తుకున్నారు. వారి స్పర్శ నాకు ప్రాణం పోసింది. నన్ను తమ గుండెల మీదకు తీసుకుని సముదాయిస్తున్నారు. కొద్దిసేపటికి దూరం నుండి ఏవో సైరన్ శబ్దాలు వినిపించాయి. ఎర్రటి, నీలి రంగు లైట్లు నా కళ్ళను తాకుతున్నాయి.

నాకు చలి తగ్గింది. కానీ నా కళ్ళు మాత్రం వెతుకుతున్నాయి… అంతులేని ప్రేమను పంచిన నా అమ్మ కోసం.

చాలా దూరంలో, ఆసుపత్రి కాంపౌండ్ వాల్ పక్కన ఉన్న గోడ చాటున ఉండి అమ్మ తొంగి చూస్తోంది. వర్షంలో తడుస్తూ, వణుకుతూ, రక్తమోడుతూ ఒంటరిగా నిలబడి ఉంది. వాడికి దొరికితే తన చావు తథ్యమని ఆమెకు తెలుసు. అయినా సరే ఆమె అక్కడి నుండి కదలలేదు.

కానీ ఆమె ముఖంలో ఇప్పుడు మరణభయం లేదు, నన్ను వదిలేశానన్న దుఃఖం లేదు. నేను సురక్షితమైన చేతుల్లోకి వెళ్లానన్న ప్రశాంతత ఆమెలో కనిపిస్తోంది. ఆ ఎర్రటి సైరన్ వెలుతురులో నేను ఆమెను చూడగలను. అమ్మ కళ్ళల్లో అంతులేని వెలుగు. తన బిడ్డ ప్రాణాలు దక్కాయన్న తల్లి విజయపు వెలుగు అది. 

— ఎం కె కుమార్