ఉచిత బస్సు ప్రయాణం మొదలైన తర్వాత రాజేశ్వరిలో కొత్త హుషారు కనిపించింది. అంతకు ముందు బయటకు వెళ్లాలంటే ఏదో ఒక కారణం చెప్పి వాయిదా వేసేది. మార్కెట్కు వెళ్లాలన్నా ఎండ ఎక్కువగా ఉందనేది. బంధువుల ఇంటికి రమ్మంటే బస్సుల్లో రద్దీ ఎక్కువని చెప్పేది. దగ్గరలో ఉన్న దుకాణానికి వెళ్లడానికి కూడా రామారావును పంపించేది.
ఇప్పుడు పరిస్థితి పూర్తిగా మారిపోయింది. ఎవరూ పిలవకపోయినా బయటకు వెళ్లడానికి కారణాలు వెతుకుతోంది. పని ఉందా లేదా అన్నది తర్వాతి విషయం. ముందు బస్టాప్కు చేరుకోవాలనే ఉత్సాహం మాత్రం ఆమెలో పెరిగిపోయింది.
ఒకరోజు రాజేశ్వరి చేతిలో చిన్న సంచి పట్టుకుని బయటకు బయలుదేరుతుండగా, వరండాలో పేపరు చదువుతున్న భర్త రామారావు ఆమెను చూసి అడిగాడు.
“ఎక్కడికి?”
“బస్టాప్ వరకు.”
“అది సరే. అక్కడి నుంచి ఎక్కడికి?”
రాజేశ్వరి కాసేపు ఆలోచించింది.
“ముందు ఏ బస్సు వస్తుందో చూద్దాం.”
రామారావు పేపరు మడిచాడు.
“అంటే ఎక్కడికి వెళ్లాలో ఇంకా నిర్ణయించుకోలేదా?”
“లేదు.”
“మరి ఎందుకు బయలుదేరుతున్నావు?”
రాజేశ్వరి చాలా సహజంగా చెప్పింది.
“ఇంట్లో కూర్చుంటే పని గుర్తుకురాదు. బస్సు ఎక్కితే ఏదో ఒక పని గుర్తుకొస్తుంది.”
రామారావు ఆశ్చర్యంగా ఆమెను చూశాడు.
“సాధారణంగా పని ఉంటే బస్సు ఎక్కుతారు.”
రాజేశ్వరి చెప్పులు వేసుకుంటూ నవ్వింది.
“అది టికెట్ కొనాల్సిన రోజుల పద్ధతి. ఇప్పుడు ముందు ప్రయాణం… పని సంగతి దారిలో ఆలోచించవచ్చు!”
అని చెప్పి బయటకు వెళ్లిపోయింది.
మొదట్లో రామారావు కూడా ఈ మార్పును చూసి సంతోషించాడు. ఇంట్లోనే ఉండిపోయే భార్య ఇప్పుడు బయటకు వెళ్తోంది, బంధువులను కలుస్తోంది, పాత స్నేహితులను చూస్తోంది అనుకున్నాడు. కానీ కొద్దిరోజులకు అతనికి అసలు విషయం అర్థమైంది. మొదట రాజేశ్వరి పనుల కోసం ప్రయాణించేది. ఇప్పుడు ప్రయాణం కోసం పనులు వెతుకుతోంది.
బస్టాప్ దగ్గర రాజేశ్వరికి సరోజ కనిపించింది.
“ఎక్కడికి?” అడిగింది రాజేశ్వరి.
“మా చెల్లెలి ఇంటికి.”
“ఆమె ఇంట్లో ఉందా?”
“తెలియదు.”
“ఫోన్ చేయలేదా?”
“లేదు.”
“ఎందుకు?”
సరోజ చాలా ప్రశాంతంగా చెప్పింది.
“ఫోన్ చేస్తే ఇంట్లో లేనని చెప్పే రకం. చెప్పకుండా వెళ్తే కనీసం టీ అయినా దొరుకుతుంది.”
“అప్పుడు వెళ్లకుండా ఉండొచ్చు కదా!”
“అందుకే ఫోన్ చేయలేదు. ఇంట్లో లేదని ముందే తెలిస్తే నా ప్రయాణమే ఆగిపోతుంది.”
రాజేశ్వరి నవ్వింది.
“ఈ మధ్య నాకు కూడా ఇంట్లో కూర్చోబుద్ధి కావడం లేదు. ఎంతసేపని ఆ ఏడుపుగొట్టు సీరియళ్లు చూడాలి? ఆ సీరియళ్లలో ఆడవాళ్లను విలన్లుగా మార్చి మన పరువు తీస్తున్నారు.”
“అయినా రోజూ చూస్తావుగా?” అని సరోజ నవ్వుతూ అడిగింది.
“అదే మన బలహీనత. మనం డబ్బులు ఖర్చుపెట్టి వాళ్ల ఏడుపు చూస్తాం. వాళ్లు డబ్బులు తీసుకుని ఏడుస్తారు!” అంది రాజేశ్వరి.
ఆ మాటకు సరోజ పెద్దగా నవ్వింది.
“అందుకే ఇప్పుడు సీరియళ్లకంటే బస్సు ప్రయాణమే బాగుంది. కనీసం బయట ప్రపంచం తెలుస్తుంది,” అంది రాజేశ్వరి.
“అవును. నాలుగు చోట్ల తిరిగితే కాస్త లోకజ్ఞానం కూడా వస్తుంది,” అంది సరోజ.
“అంటే లోకజ్ఞానం కోసమే తిరుగుతున్నావా?” అని రాజేశ్వరి అడిగింది.
సరోజ కాసేపు ఆలోచిస్తున్నట్టు ముఖం పెట్టి, “ఉచితంగా వస్తుంటే లోకజ్ఞానం కూడా వద్దంటామా?” అంది.
ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు. ఆ మాట నిజమో కాదో ఇద్దరికీ తెలియదు. కానీ ఇద్దరికీ నచ్చిన మాట కాబట్టి నిజమేనని నిర్ణయించుకున్నారు.
అంతలో బస్సు వచ్చింది. ఇద్దరూ ఎక్కారు. అదృష్టంగా పక్కపక్కనే సీట్లు దొరికాయి.
బస్సులో రద్దీ ఉన్నా వాతావరణం ఉల్లాసంగా ఉంది. ఒక మహిళ ఆసుపత్రికి వెళ్తోంది. మరొకరు పనికి బయలుదేరింది. ఒక పెద్దావిడ చాలా రోజుల తర్వాత తన కూతురిని చూడటానికి వెళ్తోంది. కొందరు మార్కెట్కు, మరికొందరు బంధువుల ఇళ్లకు బయలుదేరారు.
వెనుక సీట్లో కూర్చున్న ఇద్దరు మహిళల మాటలు అందరికీ వినిపిస్తున్నాయి.
“నిన్న ఎక్కడికి వెళ్లావు?”
“ఎక్కడికీ వెళ్లలేదు.”
“మరి ఉదయం వెళ్లి సాయంత్రం వచ్చావే?”
“రెండు బస్సులు మారి చివరి స్టాప్ వరకు వెళ్లాను. అక్కడ టీ తాగి తిరిగి వచ్చాను.”
“ఎందుకు?”
“ఇంట్లో కూర్చుంటే విసుగొచ్చింది.”
వారి మాటలు విన్న కండక్టర్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
“అమ్మా, బస్సు ఎక్కడికైనా వెళ్లాల్సిన వాళ్ల కోసం.”
ఆమె వెంటనే అంది.
“నేనూ వెళ్లాను కదా బాబూ!”
“ఎక్కడికి?”
“చివరి స్టాప్ వరకు.”
బస్సులో నవ్వులు వినిపించాయి. కండక్టర్ కూడా నవ్వుతూ ముందుకు వెళ్లిపోయాడు.
రాజేశ్వరి కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తోంది. ఉదయం గాలి ముఖాన్ని తాకుతోంది. రోడ్డు పక్కన దుకాణాలు, చెట్లు, భవనాలు వెనక్కి పరుగెడుతున్నట్టు కనిపిస్తున్నాయి.
“ఇలా బయటకు వస్తే మనసు ఎంత హాయిగా ఉంటుందో!” అంది రాజేశ్వరి.
“అవును. పైగా ప్రయాణానికి డబ్బులు కూడా ఇవ్వాల్సిన పని లేదు,” అంది సరోజ.
“ఇలాంటి అవకాశం ఉన్నప్పుడు ఇంట్లో ఎందుకు కూర్చోవాలి?”
రాజేశ్వరి మాట పూర్తయిన కొద్దిసేపటికే బస్సు పెద్ద కుదుపుతో ఆగిపోయింది.
డ్రైవర్ మళ్లీ స్టార్ట్ చేయడానికి ప్రయత్నించాడు. ఇంజిన్ శబ్దం చేసింది. బస్సు మాత్రం కదల్లేదు. మరోసారి ప్రయత్నించాడు. ఈసారి ఇంజిన్ కూడా స్పందించలేదు. డ్రైవర్ కిందికి దిగి బస్సును పరిశీలించడం మొదలుపెట్టాడు.
మొదటి ఐదు నిమిషాలు ఎవరూ పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కొందరు ఫోన్లు చూస్తున్నారు. మరికొందరు తమ మాటల్లో మునిగిపోయారు.
పది నిమిషాలు గడిచాయి.
“ఏమైంది బాబూ?” ఒక మహిళ అడిగింది.
“చిన్న సమస్య అమ్మా,” అన్నాడు కండక్టర్.
“ఎంతసేపు పడుతుంది?”
“చెప్పలేం.”
ఆ ఒక్క మాటతో బస్సులో వాతావరణం మారిపోయింది. అప్పటివరకు హాయిగా కూర్చున్నవారికి ఒక్కసారిగా గడియారాలు గుర్తుకొచ్చాయి. కొందరికి ఇంట్లో పనులు గుర్తుకొచ్చాయి. మరికొందరికి అప్పటివరకు లేని తొందర పుట్టుకొచ్చింది.
“నాకు ఆసుపత్రిలో సమయం ఇచ్చారు.”
“మా పిల్లలు స్కూల్ నుంచి వచ్చే సమయం అవుతోంది.”
“నేను త్వరగా వెళ్లాలి.”
“మరో బస్సు ఎప్పుడు వస్తుంది?”
“ఎంతసేపు ఇక్కడ కూర్చోవాలి?”
అందరూ ఒకేసారి ప్రశ్నలు వేయడంతో కండక్టర్ రెండు చేతులూ పైకెత్తాడు.
“అమ్మలారా! బస్సు చెడిపోయింది. నేను కాదు. ఒక్కొక్కరుగా అడిగినా సమాధానం అదే!”
కొంతమంది నవ్వారు. మరికొందరు నవ్వే పరిస్థితిలో లేమన్నట్టు ముఖాలు మాడ్చుకున్నారు
సరోజ రాజేశ్వరి వైపు తిరిగింది.
“నీకు ఏం తొందర?”
“ఎందుకు?”
“నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్లాలో కూడా నిర్ణయించుకోలేదు కదా!”
రాజేశ్వరి గడియారం చూసింది.
“ఇంటి నుండి బయలుదేరినప్పుడు.” ప్రయాణం అంతరాయం కలగడం చిరాకుగా ఉంది.
ఇంట్లో రామారావు ఎదురుచూపులు చూస్తూ కనపడగానే” మా ఆయన ఇంటికి వెళ్లగానే, ఈ రోజు తిరుగుళ్లు అయిపోయయా? బస్సు దగ్గరకూ టిఫీన్ తెచ్చి ఇచ్చేవాడిని కదా అని ఎగతాళి చేస్తాడు అన్నది రాజేశ్వరి.
మగవాళ్లకు ఉచిత బస్సు ఉంటే ఉద్యోగాలు మానేసి బలాదూర్ తిరిగేవాళ్లు. మన ఆడవాళ్లను చూస్తే కళ్లుకుంటారు ఈ మగవాళ్లు అంది సరోజ.
నువ్వు అన్నది నిజమే. ఎంతకాలం వంటింటి కుందేళ్లుగా బతకాలి అన్నది ఉక్రోషంగా రాజేశ్వరి.
మీ ఆయన గురించి ఆలోచించకు. నచ్చింది ఆర్డర్ పెట్టుకొని తింటారులే… బయటకు వచ్చినా ఇంటి గొడవేనా? కాస్తంత శాంతంగా ఉండు. మనం ప్రతిది పట్టించుకుంటే, మనల్ని పట్టుపడతారు అన్నది సరోజ నవ్వుతూ.
కొద్దిసేపటికి ప్రయాణికులంతా ఉసూరుమంటూ… బస్సు దిగారు…. రోడ్డు పక్కన చిన్న చిన్న గుంపులుగా నిలబడ్డారు.
బస్సు నడుస్తున్నంతవరకు అందరూ ప్రయాణికులే. బస్సు ఆగిపోయిన తర్వాత మాత్రం అందరూ రవాణా రంగ నిపుణులుగా మారిపోయారు.
“బస్సులను రోజూ తనిఖీ చేయాలి.”
“ముందే సమస్యను గుర్తించాలి.”
“మరో బస్సును వెంటనే పంపించాలి.”
“ఇలా మధ్యలో ఆగిపోతే ప్రయాణికుల పరిస్థితి ఏమిటి?”
డ్రైవర్ మాత్రం ఇంజిన్ దగ్గర చెమటలు తుడుచుకుంటూ పని చేస్తున్నాడు.
ఒక మహిళ కోపంగా అంది.
“ఉచితం అంటే ఇలాగేనా?”
పక్కనే నిలబడ్డ పెద్దావిడ ఆమెను చూసింది.
“టికెట్ తీసుకుంటే బస్సు చెడిపోదా?”
“అది కాదు. బస్సులను సరిగ్గా ఉంచాలి కదా!”
“అది నిజమే. కానీ ఇందాక బస్సు నడుస్తున్నప్పుడు చాలా బాగుందని నువ్వే అన్నావు.”
“అప్పుడు నడిచింది కాబట్టి అన్నాను.”
“ఇప్పుడు ఆగింది కాబట్టి తిడుతున్నావా?”
ఆ మహిళ ముఖం తిప్పుకుంది.
పెద్దావిడ నవ్వుతూ అంది.
“మన అభిప్రాయాలు కూడా బస్సుల్లాంటివే. పరిస్థితిని బట్టి దారి మార్చుకుంటాయి.”
అంతలో ఒక ఆటో వచ్చింది. నలుగురు మహిళలు ఒకేసారి దాని దగ్గరకు వెళ్లారు.
“స్టేషన్ వరకు ఎంత?”
ఆటో డ్రైవర్ ధర చెప్పాడు.
“అంత డబ్బా?” అని నలుగురూ ఒకేసారి అడిగారు.
ఆటో డ్రైవర్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
“బస్సు ప్రయాణం ఉచితమని నాకు తెలుసమ్మా. కానీ పెట్రోలు బంక్వాడికి ఆ విషయం ఇంకా తెలియదు.”
చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు నవ్వారు.
నలుగురూ కలిసి ఆటోలో వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నారు. కానీ ఎక్కకముందే డబ్బుల లెక్క మొదలైంది.
“నేను ముందే దిగిపోతాను. నేను తక్కువ ఇస్తాను.”
“మేము చివరి వరకు వెళ్తున్నాం కాబట్టి మేమే ఎక్కువ ఇవ్వాలా?”
“అది న్యాయం కదా!”
“అయితే ఎవరెంత దూరం వెళ్తారో ముందు కొలవాలా?”
వారి లెక్కలు వింటూ ఆటో డ్రైవర్ రెండు నిమిషాలు ఎదురుచూశాడు. చివరకు ఏమీ మాట్లాడకుండా ఆటో తీసుకుని వెళ్లిపోయాడు.
“అయ్యో! వెళ్లిపోయాడే!” అంది ఒక మహిళ.
కండక్టర్ నవ్వుతూ అన్నాడు.
“మీ లెక్కలు పూర్తయ్యే వరకు ఉంటే అతను కూడా ఉచిత సేవ చేయాల్సి వచ్చేది.”
అరగంట గడిచింది.
ఉదయం ఆనందంగా మొదలైన ప్రయాణం ఇప్పుడు రోడ్డు పక్కన నిరీక్షణగా మారింది. రాజేశ్వరి చెట్టు నీడలో నిలబడింది.
“ఏం ఆలోచిస్తున్నావు?” అడిగింది సరోజ.
“బస్సు నడుస్తున్నప్పుడు ప్రయాణం ఎంత బాగుందని అనుకున్నాను.”
“ఇప్పుడు?”
“ఇప్పుడు ఏ బస్సైనా వస్తే చాలు అనుకుంటున్నాను.”
“ఎక్కడికి వెళ్లే బస్సు?”
రాజేశ్వరి కాసేపు ఆలోచించింది.
“ముందు బస్సు రావాలి. అది ఎక్కడికి వెళ్తుందో తర్వాత చూద్దాం.”
సరోజ నవ్వింది.
అంతలో దూరంగా మరో బస్సు కనిపించింది.
“బస్సు వస్తోంది!”
ఎవరో గట్టిగా అరిచారు.
అంతే. అప్పటివరకు రోడ్డు పక్కన అలసిపోయి కూర్చున్నవాళ్లంతా ఒక్కసారిగా లేచారు. మోకాళ్ల నొప్పులు మరిచిపోయారు. బస్సుల నిర్వహణ గురించి జరుగుతున్న చర్చ ఆగిపోయింది. ఆటో ఛార్జీల లెక్కలు అక్కడితో ముగిశాయి. అందరి చూపు వస్తున్న బస్సు మీదే ఉంది.
కొద్దిసేపటి క్రితం బస్సుల మీద కోపంగా మాట్లాడిన మహిళ అందరికంటే ముందుగా వెళ్లి నిలబడింది.
కండక్టర్ ఆమెను చూసి నవ్వాడు.
“అమ్మా, ఇప్పుడే బస్సుల మీద కోపంగా ఉన్నారు కదా?”
ఆమె వెనక్కి తిరగకుండా చెప్పింది.
“కోపం తర్వాత చూపించవచ్చు బాబూ. ముందు సీటు దొరకాలి!”
బస్సు రాగానే అందరూ ఎక్కారు. రాజేశ్వరి, సరోజకు సీట్లు దొరకలేదు. కొంతదూరం నిలబడి ప్రయాణించిన తర్వాత రెండు సీట్లు ఖాళీ అయ్యాయి. ఇద్దరూ వెంటనే కూర్చున్నారు.
బస్సు ఒక్కో స్టాప్ దాటుకుంటూ ముందుకు సాగుతోంది.
కొంతసేపటి తర్వాత సరోజ అడిగింది.
“మనం ఎక్కడ దిగాలి?”
రాజేశ్వరి కిటికీలోంచి బయటకు చూసింది.
“తెలియదు.”
“ఈ బస్సు ఎక్కడికి వెళ్తుందో అడగలేదా?”
“నువ్వు అడిగావనుకున్నాను.”
“నేను నువ్వు అడిగావనుకున్నాను.”
ఇద్దరూ ఒకరి ముఖం మరొకరు చూసుకున్నారు.
అంతలో కండక్టర్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
“ఎక్కడ దిగుతారు అమ్మా?”
రాజేశ్వరి అడిగింది.
“ఈ బస్సు ఎక్కడి వరకు వెళ్తుంది బాబూ?”
కండక్టర్ చివరి స్టాప్ పేరు చెప్పాడు.
“అక్కడి నుంచి తిరిగి బస్సు ఉంటుందా?”
“ఉంటుందిలే.” కంగారు పడకు
రాజేశ్వరి సరోజ వైపు చూసింది.
“అయితే చివరి స్టాప్ వరకు వెళ్దాం.”
కండక్టర్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
“అక్కడ ఏమైనా పని ఉందా?”
“లేదు.”
“మరి ఎందుకు?”
రాజేశ్వరి చాలా సహజంగా చెప్పింది.
“ఇప్పటికే బస్సు ఎక్కాం కదా బాబూ. మధ్యలో ఎందుకు దిగాలి?”
కండక్టర్ ఆమెను కొద్దిసేపు చూసి ముందుకు వెళ్లిపోయాడు. తన ఉద్యోగంలో ఎన్నో ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెప్పాడు. కానీ కొందరు ఎందుకు ప్రయాణిస్తున్నారనే ప్రశ్నకు మాత్రం సమాధానం వెతకడం ఎప్పుడో మానేశాడు.
సాయంత్రం అవుతోంది. ప్రయాణికులు ఒక్కొక్కరుగా దిగిపోతున్నారు. చివరకు బస్సు చివరి స్టాప్కు చేరుకుంది.
“అమ్మా, చివరి స్టాప్ వచ్చింది. దిగండి,” అన్నాడు కండక్టర్.
రాజేశ్వరి, సరోజ బస్సు దిగారు. ఎదురుగా మరో బస్సు బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉంది.
సరోజ దానివైపు చూసింది.
“ఇది ఎక్కడికి వెళ్తుందో?”
రాజేశ్వరి సంచి సరిచేసుకుంటూ అంది.
“ఎక్కడికో ఒక చోటుకు వెళ్తుంది.”
“ఎక్కుదామా?” అంది సరోజ.
“మరి ఇంటికి?”
“తిరిగి వెళ్లే బస్సు ఉంటుంది కదా! తొందర ఎందుకు?” అంది సరోజ.
ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ ఆ బస్సు వైపు నడిచారు.
కొత్త బస్సులోకి ఎక్కి కిటికీ పక్కన కూర్చున్న రాజేశ్వరిని కండక్టర్, “ఎక్కడికి అమ్మా?” అని అడిగాడు. రాజేశ్వరి సమాధానం చెప్పకుండా, “ఈ బస్సు చివరి స్టాప్ ఎక్కడ బాబూ?” అని ఎదురు ప్రశ్న వేసింది. అతను ఊరి పేరు చెప్పగానే, “అక్కడి నుంచి తిరిగి రావడానికి బస్సు ఉంటుందా?” అని అడిగింది. “ఉంటుంది అమ్మా. కానీ మీరు అసలు ఎక్కడికి వెళ్లాలి?” అని కండక్టర్ అడిగాడు. రాజేశ్వరి సరోజ వైపు చూసింది. సరోజ రాజేశ్వరి వైపు చూసింది. ఇద్దరూ కాసేపు ఆలోచించి నవ్వుకున్నారు. “అది ఇంకా నిర్ణయించుకోలేదు బాబూ. ముందు బస్సు బయలుదేరనీ!” అంది రాజేశ్వరి. కండక్టర్ తల ఊపుకుంటూ ముందుకు వెళ్లిపోయాడు. బస్సు కదిలిన కొద్దిసేపటికి సరోజ, “ఉదయం మీ ఆయనకు ఎక్కడికి వెళ్తున్నానని చెప్పావు?” అని అడిగింది. “బస్టాప్ వరకు అని చెప్పాను,” అంది రాజేశ్వరి. “అయితే నువ్వు అబద్ధం చెప్పలేదన్నమాట. బస్టాప్ వరకు నువ్వే వచ్చావు. అక్కడి నుంచి బస్సులే నిన్ను ఊరూరా తిప్పుతున్నాయి!” అంది సరోజ. ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత సరోజ, “మరి ఇంటికి ఎప్పుడు వెళ్దాం?” అని అడిగింది. రాజేశ్వరి కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ, “మనకు ఇంటికి వెళ్లాలని అనిపించినప్పుడు,” అంది. వారి మాటలు విన్న కండక్టర్ వెనక్కి తిరిగి, “ఆ నిర్ణయం మాత్రం చివరి బస్సు వెళ్లిపోయేలోపు తీసుకోండి అమ్మా! లేకపోతే రేపటి ఉచిత ప్రయాణం కూడా ఇక్కడి నుంచే మొదలవుతుంది,” అన్నాడు కండక్టర్. తోటి ప్రయాణికులు పకపక నవ్వారు.
రాజేశ్వరి మాత్రం సరోజ చెవిలో నెమ్మదిగా గుసగుసలాడింది, “అదీ మంచిదే కదా! రేపు ఇంటి నుంచి బస్టాప్ వరకు నడిచే శ్రమ కూడా తప్పుతుంది,” అంది. సరోజ నవ్వు ఆపుకోలేకపోయింది. బస్సు మరో మలుపు తిరిగింది. వాళ్లు ఎక్కడికి వెళ్తున్నారో ఇంకా నిర్ణయించుకోలేదు; కానీ ఇంటికి వెళ్లే ముందు ఇంకో బస్సు ఎక్కాలనే ఉత్సాహం మాత్రం ఇద్దరిలోను ఉంది.
బొల్లిముంత వెంకట రమణా రావు
బొల్లిముంత వెంకట రమణారావు
తెలుగు, ఆంగ్ల భాషల్లో రచనలు చేస్తున్న కవి, కథకుడు, నాటక రచయిత. కొత్తగూడెం ఆకాశవాణి (ఎఫ్.ఎమ్) కేంద్రంలో సుమారు ఎనిమిది సంవత్సరాలు క్యాజువల్ ఉద్యోగిగా పనిచేశారు. విదేశీ సంస్థలో కంటెంట్ రివ్యూయర్గా, స్థానిక పత్రికలో సంపాదక సహాయకుడిగా కూడా సేవలందించారు.
ఇప్పటివరకు ఆయన 150కు పైగా తెలుగు కవితలు, 15 కథలు రచించారు. ఆయన రచించిన 20 రేడియో నాటికలు ఆకాశవాణి ద్వారా ప్రసారమయ్యాయి. అలాగే 150కు పైగా ఆంగ్ల కవితలు వివిధ అంతర్జాతీయ సాహిత్య వెబ్సైట్లలో ప్రచురితమయ్యాయి.2002 సంవత్సరంలో Poetry.com నిర్వహించిన కవితా పోటీలో బహుమతి అందుకున్నారు. తెలుగు, ఆంగ్ల భాషల్లో కలిపి ఇప్పటివరకు 15 పుస్తకాలను ప్రచురించారు. సాహిత్యం, మానవ సంబంధాలు, సామాజిక అంశాలు, సమకాలీన జీవన అనుభవాలు ఆయన రచనల్లో ప్రధానంగా ప్రతిఫలిస్తాయి.
