Category: కొత్త కవిత

తొలికోడి మలికోడి గడియారాల చప్పుళ్ళకు 
పక్షుల ఊయల పాటలు
ఏమంత కునుకు దీత్తదో గాని 
పొద్దు పొడవక ముందే 
భుజాన అడవిని మోస్తుంటది 
ఆమె గుడిసె ముందు 

 పొద్దు పొద్దున్నే సూర్యుని
పని చేతుల గలగలలతో నిద్ర లేపే బాధ్యతవు!

ఆకలి తీర్చేందుకు అన్నంకుండ కింద 
అగ్గి మంటవై రగిలే సాహసివి!

కాలంతో పందెం వేసి

ఒక గాయం తరువాత

కోలుకున్నాననే అనుకుంటావు గానీ,
లోతుల్లో నుంచి చేద వేసి తోడే మాటలు
కదిలిస్తే, రాలి పడిపోయేలా అతికించిన నవ్వు
ఎక్కడా నిలబడని చూపు

మనిషి ఎక్కడ? 
మనసు ఎక్కడ? 
అనుకుంటూ 
మధ్య ముడిలో చిక్కుకొని వుంటావు. 
అయినా, 
బుద్ధి బురదగుంటలో పడకుండా పుష్పించే తనంతో 
దేహాన్ని ధరించాలనుకుంటావు. 

హృదయాన్ని తడుపుకుంటూ పక్షిలా