Category: కొత్త కవిత

అందాల అద్భుతాల రేయి!
చుట్టూ పరచుకున్న వెండి వెన్నెల 
మేఘాలు లేని స్వఛ్ఛ‌‌‌ నీలాకాశం లో 
మిల మిల మెరిసే చుక్కలు 
రెమ్మలను ఊపే చిరుగాలులు 
నిశాకాంత 

నగరం ఇప్పుడు సముద్రం కాదు
దీవుల దుఃఖగాథ
గాజుతో కట్టిన గూళ్ళల్లో
మనుషులు బ్రతుకుతున్నారు
కానీ
మనిషి మాత్రం కనిపించడం లేదు
ఎత్తైన బహుళ అంతస్తులు
ఆకాశాన్ని 

దుఃఖ ఆగ్రహ ధిక్కారాల నా యవ్వన కాలాన్నంతా
ఆ దారికే ఇచ్చి, నేను వెను తిరిగాక 
దారి తప్పలేదు, పక్క దారీ పట్టలేదు 
అలసిన పాదచారి వలె, 

ఉన్నపళంగా మనిషి
తన జీవితాన్ని విడిచి  ' వెళ్లిపోవడం ' గురించి 
ఒక తీరిక సాయంత్రం
లోతైన చింతన కలిగింది అతనికి


రాత్రంతా నిద్రపోనివ్వని చింతన అది