ఆవిడ
ఉదయాన్నే నిద్రలేచి
పొయ్యి ముందు నిలబడి
వంట చేస్తుంది.
వంట చేస్తూనే
గంట కొట్టి
పిల్లల్ని లేపుతుంది.
చేతికి కాలిన గాయం
మాటికి మాటికి మంట ఇస్తుంది.
ఆవిడకు అలవాటు.
ఆవిడ
బస్సు ఎక్కుతుంది.
ఎవరో పక్కనున్న మగాడు
ఒత్తుకుని నిలబడతాడు.
ఆవిడ ముఖం చిట్లించుకుంటుందే తప్ప
ఏం మాట్లాడదు.
చిన్నప్పుడు అమ్మ చెప్పింది
“అమ్మా! ఊరుకో.. సర్దుకుపో..” అని.
ఆవిడ
ఆఫీసులో సీట్లో కూర్చుని
ఫైల్స్ చూస్తుంది.
బాస్ చెప్పిన పని కంటే
ఇంకాస్త ఎక్కువే చేస్తుంది.
తనకంటూ ఓ గుర్తింపు కావాలి.
కానీ, ఇంటికెళ్లగానే
చేతులు కడుక్కుని
మళ్ళీ వంటింట్లో నిలబడిపోతుంది.
ఆవిడకు
నింగిలోకి ఎగరాలనిపిస్తుంది.
అలల మీద తేలియాడాలనిపిస్తుంది.
గట్టిగా అరవాలనిపిస్తుంది.
కానీ
ఆవిడ నోటి దాకా రాని మాటలు
మింగేస్తూ
మళ్ళీ నవ్వుతుంది.
ఎందుకంటే
ఆవిడే ఈ ఇంటి ప్రాణం.
మహిళ అంటే
ఒక్కతే ఒక్కతే కాదు.
ఆవిడలో ఒక తల్లి ఉంటుంది.
ఒక కూతురు ఉంటుంది.
ఒక స్నేహితురాలు ఉంటుంది.
ఒక ప్రియురాలు ఉంటుంది.
ఇవన్నీ కలిపి ఒక ప్రపంచం.
ఆ ప్రపంచానికి పేరే మహిళ.
ఆవిడ నిశ్శబ్దం
గాలిలో కలిసిపోయిన గంధం లాంటిది.
ఆవిడ బాధ
వేళ్ళతో పూసిన పువ్వు లాంటిది.
ఆవిడ ఆగమేఘాలలో
వర్షం కోసం ఎదురుచూసే
భూమి లాంటిది.
ఈ కవిత ఆమెకు అంకితం. ...
