నడక మొదలుపెట్టినపుడల్లా
నన్ను నేను వెంబడిస్తున్నానని
తెలియదు
లోకం చూపు పెద్దదే
కానీ
మనసు గోడలే
అంతకంతకూ కుదించుకుపోతున్నాయి
అరచేతిలో
పట్టుకున్న కాంతిరేఖ
ఎప్పుడో
వేలి చివర్లోంచి జారిపోయింది
మాటలు పెరిగిపోయాయి
అర్థాలు మారిపోయాయి
చూపులు కలిశాయి
మనసులు దూరమయ్యాయి
గెలవాలనే ఆరాటంలో
మనిషి
తనని తానే ఓడించుకుంటున్నాడు
ప్రతీ ఉదయం
ఓ కొత్తఆశతో
పొద్దు తలుపు తెరిచినా
సాయంత్రానికల్లా
తిరిగి అదే ప్రశ్నతో అస్తమయాన్ని చూస్తున్నాం
నిశ్శబ్దం కూడా
ఒక సంభాషణే కదా...
వినగలిగే హృదయముంటే
మౌనం ఆంతర్యం బోధపడుతుంది
పైకి గాయాలు
కనిపించవు కానీ
రక్తస్రావం మాత్రం ఆగదు లోలోపట!
అద్దం ముందు నిలబడినపుడు
ముఖం కనిపిస్తుంది
ఆత్మ మాత్రం
ప్రశ్నార్థకంగా నిలుస్తుంది
అయినా
ఒక చిన్ని ప్రపంచాన్ని
గుండె గర్భంలో మోస్తూనే ఉంటుంది